Archiwa: Wpisy Małego Przeglądu

Wczorajszy dzień zaczęliśmy pracą nad budową Naszego Domu na 3 tygodnie. Każdy miał przydzielone zadanie i wspólnymi siłami utworzyliśmy miejsca takie, jak Korzonek, Korświetlica, Amfikor, Redakcja Małego Przeglądu i wiele innych. Nam przypadło organizowanie Biegu po Korczakowie. Wspólnie z grupą z Izraela i dh. Gazelą wymyśliliśmy 11 stacji, na których każdy z zespołów miał do wykonania jakieś zadanie. Oprócz tego opowiadaliśmy w skrócie o każdym ważnym miejscu w Korczakowie, co było pomocne szczególnie dla tych, którzy są nowicjuszami w tym roku. Nasze koleżanki z Izraela uczyły uczestników, jak powiedzieć nazwę danego miejsca  po hebrajsku. Wieczorem odbyła się uroczystość Oficjalnego Otwarcia Obozu. Przedstawienie teatralne, przygotowane przez dh. Gosię i dh. Młodego inspirowane było czterema żywiołami: Wodą, Powietrzem, Ziemią i Ogniem. Zrobiło ono ogromne wrażenie na uczestnikach. Potem zostaliśmy poprowadzeni pod Pomnik, a tam złożono kwiaty, jako symbol życia, znicz, jako symbol nadziei i kamień, jako symbol trwania. Następnie dh. Komendantka zawiązała każdemu zieloną chustę na szyi i tak zostaliśmy uczestnikami tegorocznego obozu.
Zastęp 11

After a three-year absence, America has once again found itself deep in the woods at Korczakowo. This place had more than once become a home to me, but upon my return, things appeared to have changed so much. What had been so familiar to me during my three years of attendance several years ago, now appeared so different; the campgrounds had moved, the old sklepik (little shop) was “gone”, and there were few familiar faces. Though shocking at first, I realized these changes had little impact on what I really came for; the spirit of the camp itself. It is because of this spirit that I find myself have once again, hoping that I will be able to return even after my final year as a camper. There is a certain magic that never fades here at Korczakowo, and I am happy to see that it has been sustained even with the many changes the camp has undergone. And although it is only the start of our nearly three weeks together, I hope to reexperience that magic for one last time with the many new faces and unfamiliar things I am surrounded by.
America can wait, now is time for Korczakowo.

Eliza Wirkijowski, zastęp 11

Korczakowo, here we come.

July 1, departure from Ben Gurion Airport, Tel Aviv for Berlin. We met as a group in Terminal 1, got through baggage check-in without any problems and at 16:50 boarding commenced. We had to wait for take-off approval and at about 18:00 began the journey to Berlin. The flight was uneventful apart from Bar who towards the end of the flight decided to be sick on-board.

Soon after landing we met our driver, loaded our baggage and began the +/- 2 hour journey to the camp-site.

What a wonderful feeling to arrive and to be greeted by the camp chief Beata, head of the camp Iwona, Michael and Avada, some of the counselors and some of the camp participants. For those of us returning to Korczakowo it felt like they were there „welcoming us home.”

It was now well past midnight. Before we knew what was happening the luggage of the girls was taken to their respective tents and they too were off to sleep. Batia settled down in her caravan and I settled in to my tent.

It was a freezing first night.

July 2.
Today was our first full day at camp. We were all up and about at 8:00, breakfast at 9:00 (fresh rolls, bread, cheese, jam, tomatoes with green-onions, hot tea and hot chocolate.) This was followed by a general clean-up of the camp site and preparing the camp for the activities that will take place in the following 3 weeks. We have all received our name-tags and now await  the official opening which will be tonight. Lunch was served at 14:00 – soup, spaghetti -bolognaise and a raspberry flavored drink. Nap time and at 16:00 we all received a banana. The afternoon activity was geared to getting to know the camp facilities and the different attractions. The activities were prepared and activated by some of the participants and at the same time the group taught their colleagues key words in Hebrew: gate, shower, toilet, memorial site, fire-place, … The activities ended when all the 95 participants gathered on the sports field for fun-games.

When the sun set, the entire camp gathered at the lake-side for the opening camp ceremony. The theme was based on the four ingredients: earth, water, air and fire which was displayed by the participants. From the lake-side everyone followed the torch bearers to the opening space at the Korczak memorial site where we formed a semi-circle. One by one, Beata  the camp chief placed the „Husta” (the green camp scarf with the Korczakowo emblem) round each camp participant’s neck. The ceremony ended  with the placing of a bouquet of flowers to represent life at the foot of the Korczak memorial (the first of its kind in the world), placing a lantern to represent the light of Korczak’s legacy to us all and finally Bar G. placed a stone as a symbol of rememberance. The day ended with quiet singing round the fire-side.

The team have acclimatized and are well liked. It is good to see them wandering around smiling, enjoying this, the beginning of a new experience in their lives.

Batia Gilad (Chairperson of the IKA) and Avi Tsur (The Korczak Educational Institute of Israel)

First impressions of the” Israeli Team”

Those who have returned (Bar x2): It was exciting to return, to meet up with friends and to relive and once again to experience the special camp-life and atmosphere.

Those who came for the first time (Liya and Inbar): We were very excited to come to the camp after hearing so many stories from Bar/Bar. At first we were curious as we did not as yet know anyone but by the end of the day we had already made friends and we believe and feel that every day will be even better.

About the ceremony, for all of us this was our first here at camp. It was a very different ceremony to what we are used to, not very verbal. The audience felt connected and showed lots of respect for the occasion and the performers. The seriousness and quiet was a kind of culture shock for us, very impressive, something we can learn from.

Przyjazd do Korczakowa zawsze budzi w nas pewne emocje.
Jedni wyczekują cały rok, żeby znowu znaleźć się w tym miejscu, inni, niepewni, czy odnajdą się wśród tylu nowych ludzi. Jednak po pewnym czasie wszyscy czują się tutaj jak w domu. Wczorajszy dzień był początkiem naszej przygody na starszym turnusie. Rozpakowywanie bagaży, omówienie regulaminów, zabawy integracyjne pozwoliły nam trochę rozluźnić atmosferę i poznać siebie nawzajem. Dzień zakończył się pośpiewajką, na której przypominaliśmy sobie  lub uczyliśmy się korczakowskich piosenek.
Tak , jak w poprzednich latach, w tym roku także odwiedzili nas goście z Izraela. Około godziny 23 przywitaliśmy ich na terenie naszego obozu. Później pozostało tylko wygodnie położyć się w łóżeczku i zasnąć, w oczekiwaniu na następny dzień, znowu pełen wrażeń.

Zastęp 10

Wczoraj jak zwykle była zaprawa poranna, a część osób poszła na kąpielisko. Po apelu (wyjątkowym i długim, gdyż był to Apel Patrona, który nie mógł się odbyć w czwartek z powodu deszczu) jak zwykle śniadanie. Przed południem mieliśmy olimpiadę wodną, w czasie której zorganizowano wiele konkurencji. Drużyny nazywały się „ Orki z Majorki” i „ Kozły wodne”. Wygrały „ Kozły wodne”. Na koniec olimpiady zjawiła się firma „Wrzutex” i wrzucała do wody wszystkich suchych, nawet kadrę. A druh Ratownik, spanikowany, sam wskoczył. Po południu były warsztaty: traperskie, sportowe, plastyczne, fotograficzne i teatralne. Po kolacji dostaliśmy papierowe domki, na których wypisywaliśmy swoje marzenia. Przyklejaliśmy je potem do Planety Marzeń. Wieczorem skakaliśmy przez ognisko i puszczaliśmy na jezioro łódeczki marzeń. Po ognisku oglądaliśmy zdjęcia z całego obozu. Na koniec wszyscy rozeszli się do swoich namiotów.

Helena, Maja, Zuzia,Tosia, zastęp 11
Klara, zastęp 13

Dzień rozpoczęliśmy od pobudki i porannej zaprawy. Mieliśmy do wyboru pójście na kąpielisko lub ćwiczenia na boisku. Po zaprawie zebraliśmy się w kręgu na apelu. Następnie udaliśmy się do stołówki, by zjeść śniadanie. Po śniadaniu mieliśmy czas na posprzątanie namiotu i ocenę stanu czystości. Około 10-tej poszliśmy na Legnicę, by zagrać w grę terenową pod nazwą Bitwa o Drogę. Najpierw zostaliśmy podzieleni na 2 drużyny. Każda z drużyn miała za zadanie zdobyć flagę przeciwnej grupy. Bardzo ważna była obrona swojej połowy. Złapane osoby trafiały do bazy (aresztu) przeciwnej drużyny. Musiały czekać na uwolnienie poprzez przybiegnięcie niezłapanej osoby do  „aresztu”.

Po udanej grze wróciliśmy do obozu na czas wolny. Następnie był obiad. Kiedy zjedliśmy obiad odbyła się cisza poobiednia. Około 15.30 odebraliśmy podwieczorek, którym były herbatniki. Kolejne zajęcia to tak zwany „Bieg z prawami dziecka”. Najpierw podzielono nas na osiem grup. Każda grupa zatrzymała się na innej stacji. Były różne stacje i każda dotyczyła innego prawa. Było prawo do rodziny, prawo do informacji, prawo do uczestniczenia w stowarzyszeniach, prawo do odpoczynku, prawo do nauki, prawo do rozwoju, prawo do wyrażania własnego zdania, prawo do prywatności. O 19.00 zjedliśmy kolację, a po kolacji oglądaliśmy film pt. „Bella i Sebastian”. Wieczorem mieliśmy okazję obejrzeć koncert przygotowany przez uczestników warsztatów muzycznych. Przygotowała go druhna Pola. Pierwszą piosenkę uczestnicy śpiewali razem. Każdy po kawałku, a refren wspólnie. Reszta piosenek była śpiewana pojedynczo lub w duecie. Pomiędzy występami dzieci śpiewali też druhowie (druhna Gazela, druh Młody i druh Rucio). Po zakończeniu koncertu druhna Pola podziękowała wszystkim uczestnikom za wielkie starania włożone w przygotowania oraz wszystkim innym za to, że przyszli i wysłuchali. Po chwili rozeszliśmy się do namiotów i tak zakończył się ten dzień.

Zastęp 10

Wczoraj wreszcie odbyła się Bajkolandia. Nasza grupa przedstawiała bajkę pod tytułem „Wesoła chatka”. Występowały w niej następujące postacie: skrzat Stefan, ogr Henio, elf Marek, stworki leśne, wróżka Marysia, małpka Zosia i czarodziej Baltazar. Nasze przedstawienie było spoko. Stefan to ponury skrzat. Zaraził wszystkich swoim smutkiem. Baltazar to zauważył i pomyślał, że odczaruje Stefana. Zaprosił go do siebie i opowiedział, jak było przed jego przybyciem. Stefan powiedział mu, że jego stan jest nieodwracalny, a potem wpadł na pomysł, żeby odczarować ponurą chatkę. Bajka zakończyła się szczęśliwie. Przedstawienie bardzo nam się podobało, mamy nadzieję, że innym też.

Karol Kazula, Filip Kula, Błażej Skuza, zastęp 8

Wczoraj całym zastępem byliśmy na warsztatach sportowych. Na początek biegaliśmy 15 kółek dookoła 2 boisk. Następnie robiliśmy pompki, krzesełko z opieraniem się o drzewo, test wytrzymałości i wiele innych męczących rzeczy. Potem druhowie Kuba i Julek pokazali nam kilka elementów kung-fu i karate. Ogólnie było super. Najtrudniejsze dla nas było robienie krzesełek. Najbardziej podobał nam się pokaz kung-fu i karate. Następnym razem, gdybyśmy musieli wybierać, znów poszliśmy na warsztaty sportowe. No i nie mieliśmy żadnych zakwasów.

Damian Najda, Maciek Szwajger, zastęp 8

Wczoraj obudziliśmy się sami, jeszcze przed muzyką na pobudkę. Niektórzy byli niewyspani, na przykład Wojtek. Przed południem mieliśmy warsztaty. Na kajakowych było fajnie. Nauczyliśmy się lepiej wiosłować. Popłynęliśmy aż na koniec jeziora. Na zajęciach traperskich uczyliśmy się jak przetrwać w lesie bez żadnego wyposażenia. Wiemy już, jak zrobić pułapkę na zwierzynę z 3 patyków i sznurka, jak przygotować podpałkę z kory brzozy oraz jak odróżnić ścieżkę wydeptaną przez ludzi od tej wydeptanej przez zwierzęta.
Na warsztatach fotograficznych dowiedzieliśmy się jak robić dobre zdjęcia. Udało nam się sfotografować piękną żabę błotną. Fotografowaliśmy też inne grupy warsztatowe. Używaliśmy do tego swoich telefonów.
Na zajęciach sportowych było bardzo ciężko – pompki, ciężarki, skakanie na skakance, brzuszki, podciąganie. Każdy zaliczał kolejne stacje. Na koniec graliśmy w piłkę nożną i zrobiliśmy ćwiczenia rozciągające, żeby nie mieć zakwasów.
Warsztaty plastyczne polegały na lepieniu z plasteliny. Nauczyliśmy się lepić róże, zrobiliśmy też pingwina i drzewko. Można było też malować i szkicować.
Powstały ciekawe prace.
Po obiedzie mieliśmy próby do Bajkolandii. Pomagali nam druhowie Samolak, Kujaw i Rucio. Pracowaliśmy w grupie razem z zastępami 1 i 7. Nasza bajka opowiadała o księżniczce, która chciała poślubić wampira. Zrobiliśmy dużo rekwizytów: koronę, miecz, konie. Niestety, z powodu złych prognoz pogody odwołano nasze występy. O godzinie 17:00 odbył się uroczysty apel upamiętniający poległych w Powstaniu Warszawskim. Wieczór i noc spędziliśmy w Rumowisku czyli starym bunkrze. Mieliśmy materace i koce. Oglądaliśmy tam prace plastyczne z pierwszego turnusu. W końcu położyliśmy się, a druhny Pola i Kasia grały i śpiewały nam do snu. Bardzo nam się ta przygoda podobała, choć niektórym było trochę niewygodnie.

Maciej Alejun, Wojtek Morkowski, Filip Poźniak, Marcel Waleński, Fryderyk Jurek, Wojtek Kucharski czyli zastęp 8

W poniedziałek mieliśmy zaplanowane: przygotowania do Bajkolandii, bitwę o drogę, program wieczorny czyli ognisko. Od razu po ciekawej zaprawie porannej mieliśmy apel, po którym poszliśmy na śniadanie. Później rozpoczęliśmy pracę nad scenariuszem do Bajkolandii. Próby były bardzo interesujące. Każda grupa miała inny temat bajki, który wylosowała. My akurat dostaliśmy temat „góry”. Było wiele ciekawych pomysłów. Po obiedzie poszliśmy na Legnicę, by zacząć „Bitwę o drogę”. Zostaliśmy podzieleni na 2 drużyny. Gra przebiegała jak prawdziwa rywalizacja, pełna emocji i determinacji. Ostatecznie wygrała drużyna z opaskami 10 – 6. Podczas czasu wolnego większość z nas pływała w jeziorze, niektórzy grali w piłkę lub poszli na kajaki. Wieczorem było ognisko. Śpiewaliśmy piosenki takie, jak „Ukraina”, „Kolejarz”, czy pokazywaliśmy „Donnę”. Taki był nasz kolejny dzień w Korczakowie. Skończyliśmy go z uśmiechem na twarzach.

Zastęp 12 w składzie: Eliza Żelazna, Gosia Żmuda, Marysia Krężel, Martyna Lesiecka, Kinga Stec.

Nie żądajmy od dzieci ani pojedynczych, ani zbiorowych poświęceń. Ojciec, który ciężko pracuje, mama, którą głowa boli, wychowawca zmęczony – to potrafi wzruszyć raz lub parę razy – na stałe znuży, znudzi, gniewać będzie. Możemy zahukać dzieci, że na pierwsze nasze skrzywienie bólu lub niezadowolenia – odpowiedzą szeptaną mową i chodzeniem na palcach – ale czynić to będą niechętnie, z obawy, nie z przywiązania. Będą grzeczne i uroczyste, bo pan ma zmartwienie. Ale niech to dzieje się rzadko, wyjątkowo.

A my, dorośli, czy zawsze gotowiśmy ulegać kaprysom starych, ich czcigodnym poglądom i starczym zachciankom? Sądzę, że wiele dzieci wyrasta w obrzydzeniu dla cnoty, bo je bezustannie wdrażano, przekarmiano dobrymi słowami. Niech samo odkrywa powoli potrzebę, piękno i słodycz altruizmu. Ilekroć wskazuję dzieciom na ich obowiązek względem rodziny, młodszego rodzeństwa, obawiam się zawsze, że błądzę

One same zanoszą do domu obrazki, wygrane w loteryjkę cukierki, bo im sprawia zadowolenie radość małego braciszka, a może tylko ambicja, że one też coś dają – jak dorośli. Dziecko odbiera z kasy oszczędzonego rubla, daje na buciki siostrze. Piękny czyn. Ale czy ono ma świadomość wartości pieniędzy – może to tylko lekkomyślność?

Nie czyn, a pobudka charakteryzuje dziecko, jego oblicze moralne, jego potencjalną przyszłość rozwojową.

Wczoraj jak zwykle wstaliśmy o 8.00 i poszliśmy na posiłek. Poprzedniego dnia zostaliśmy poinformowani o tym, że trzeba szybko zjeść niedzielne śniadanie, ponieważ rano mamy iść do kościoła. Zjedliśmy więc szybko i wyruszyliśmy w drogę. Podczas marszu dokuczał straszny upał, a na drodze nie było ani skrawka cienia. Po pół godzinie dotarliśmy do celu. Niektórzy skierowali się z opiekunami na plac zabaw, a większość weszła do kościoła. Podczas Mszy dh. Ola, dh. Kasia i dh. Rucio grali na gitarach. Napiliśmy się wody i wróciliśmy do Korczakowa. Tu otwarte było kąpielisko i mieliśmy czas wolny. Do wielu osób przyjechali rodzice.
Staś Krzyż i Piotr Radomski, zastęp 6

Po obiedzie poszliśmy na Olimpiadę Sportową. Było tam wiele konkurencji, od rzutu ringo na colę, przez przysiady po odbijanie rzutek. Dla nas najciekawsze były rzuty na colę. Zrobiło się bardzo gorąco, prawie 30 stopni, ale po wszystkim wskoczyliśmy do jeziora. Potem zawołała nas kadra i okazało się, że mamy „pilota”! Tak, tak, zastęp 6, który miał same 5 i 4+ za czystość, czyli maksymalne oceny! Widocznie niesłusznie wystawione…W zasadzie było śmiesznie i wesoło przy wspólnym sprzątaniu.
Hubert Pisiewicz i Franek Hebisz, zastęp 6

Na wczorajszym ognisku działo się wiele ciekawych rzeczy. Śpiewaliśmy dużo fajnych piosenek. W drugiej części ogniska druhowie przygotowali dla nas słuchowisko na podstawie ciekawej lektury – Kubuś Puchatek. Audycja była ciekawa, bo role odgrywali instruktorzy. Puchatka grała druhna Oliwia, Prosiaczka – druhna Gazela, Kłapouchego – druh Janek Ratownik, Sowę – druhna Ata, Krzysia – druhna Daria, Narratora – druh Młody. Za efekty dźwiękowe odpowiadała druhna Ola. Po słuchowisku druhna Gosia omówiła wyniki ankiety  odnoszącej się do warsztatów o zachowaniach agresywnych. A potem to już wszystko było normalnie: ustawiliśmy się w kręgu, i tak dalej, i tak dalej…
Filip i Maciek, zastęp 6

Wczoraj wstaliśmy o 8.30. Nie było zaprawy, bo w przeddzień mieliśmy  FPN, który trwał do późna. Zjedliśmy pyszne śniadanie. Potem odbyły się warsztaty o agresji, jak sobie z nią radzić, prowadzone przez druhnę Gosię i druha Samolaka. Rozmawialiśmy o różnych ciekawych rzeczach i problemach, na przykład o złości i agresji. Bardzo mi się podobało.
Wiktor i Maciek, zastęp 5

Wczoraj wstaliśmy o 8.30. Wyjątkowo nie było zaprawy porannej. O 9.00 zjedliśmy  pyszne śniadanie. Potem, po posprzątaniu namiotu, mieliśmy super zajęcia o nieagresji z druhem Samolakiem i druhną Gosią. Później poszliśmy na obiad, a po nim na przygodę przyrodniczą z druhem Rambo i druhem Ruciem. Potem mieliśmy czas wolny.
Cały zastęp 5

Po południu był Bankiet w stołówce. Tam rozdawano nagrody za występ na FPN-ie. Po zjedzeniu tortów odbył się spacer przyrodniczy z druhem Ruciem. W czasie tej wycieczki znaleźliśmy zakopane w ziemi monety.
Filip, zastęp 5

Wczorajszy wieczór był fajny. Po kolacji mieliśmy czas wolny, czyli mogliśmy robić, co chcemy. My graliśmy w piłkę. Potem jak zawsze było ognisko. Potem było trochę zamieszania w kręgu, bo ktoś puścił fałszywą iskierkę, a kilku chłopców się przewróciło. Zaraz po ognisku odbył się fantastyczny koncert w Korzonku, poświęcony zmarłemu Zbigniewowi Wodeckiemu, przygotowany przez druhnę Hanię Laudowicz.
Gabryś i Franek, zastęp 5

„U mnie nie ma kar” – mówi wychowawca, i niekiedy sam nie podejrzewa, że nie tylko są, ale i bardzo surowe. Nie ma ciemnego karceru, ale jest izolacja i pozbawienie swobody. Tylko postawi w kącie, posadzi przy oddzielnym stole, nie pozwoli odwiedzić rodziny. Odbierze piłkę, magnes, obrazek, flaszeczkę od perfum – więc jest konfiskata własności. Zabroni chodzić spać ze starszymi, nie pozwoli w święto włożyć nowego ubrania – więc pozbawienie szczególnych praw i przywilejów. Wreszcie czy nie jest karą, gdy okazuję mu chłód, niechęć, niezadowolenie?

Stosujesz kary, złagodziłeś tylko lub zmieniłeś ich formę. Dzieci się boją, czy będzie to duża, mała lub tylko symbol kary. Rozumiesz: dzieci się boją, jest karność. Można batożyć miłość własną, uczucie dziecka, jak dawniej batożono ciało.

Istnieje błędne, oparte na powierzchownej obserwacji przekonanie, że dziecko szybko zapomina swe smutki, urazy, postanowienia. Dopiero płakało, już się śmieje. Ledwo się pokłóciły, już bawią się razem. Przed godziną obiecało poprawę, znów broi. Tak nie jest: dzieci długo pamiętają urazę, przypomni ci krzywdę wyrządzoną przed rokiem. Nie spełnia wymuszonej obietnicy, bo nie może. Biega i bawi się, bo dało się porwać ogólnej wesołości, ale znów wróci do pełnych troski myśli – w ciszy, przy książce, wieczorem przed zaśnięciem.

Niekiedy dostrzegasz, że dziecko jakieś cię unika. Nie zbliży się z zapytaniem, nie uśmiechnie, przechodząc, nie wejdzie do twego pokoju.

– Myślałem, że pan się jeszcze gniewa – odpowie zagadnięte.

Z trudem przypominasz sobie, że przed tygodniem za drobne przewinienie powiedziałeś mu coś względnie przykrego względnie podniesionym głosem. I dziecko ambitne lub wrażliwe przeżyło wiele przykrych chwil w ciszy, niepostrzeżenie. Dziecko pamięta.

Wdowa w ciężkiej żałobie zapomni się w żartobliwej rozmowie i głośno roześmieje; wnet westchnie: „Ach, ja się śmieję, a mój biedny mąż – nieboszczyk”. Bo wie, że tak trzeba! Rychło tej sztuki nauczysz dzieci; skarć surowo, że wesołe, a powinno być smutne i skruszone – posłucha. Nieraz zdarzało mi się widzieć, jak biorące żywy udział w zabawie przybierało nagle strapioną minę, spotkawszy się z moim chmurnym spojrzeniem. „Ach, prawda, nie wypada się bawić, gdy się na ciebie gniewają”.

Pamiętaj, że są dzieci, które udają obojętność: niech nie myśli, że ono się boi, martwi, pamięta. Jeśli kara obliczona była na ich upokorzenie, honor nakazuje – właśnie nic sobie nie robić. To dzieci, które bodaj najżywiej odczuwają i długo pamiętają.

Wczoraj rano był apel, śniadanie i rozgrzewka. Po tym wszystkim mieliśmy próbę śpiewania piosenki na boisku. Potem pograliśmy w piłkę, następnie był obiad. Popołudniu poszliśmy zrobić próbę ostateczną. Po kolacji rozpoczął się FPN. Przygotowaliśmy „straszną” piosenkę. Za nasz występ dostaliśmy wyróżnienie.
P.S. Dziś rano posprzątaliśmy w namiocie i dostaliśmy 5.
Igor zastęp IV

Rano rozmawialiśmy sobie o piłce. Potem był apel i śniadanie, a po nim poszliśmy do dh. Kaybra, który ułożył nam muzykę do piosenki na FPN. Zrobiliśmy sobie sześć prób, siedząc na kąpielisku. Po próbach graliśmy w piłkę, a potem był obiad. Dostaliśmy rybę, ziemniaki i biały barszcz. Potem znów mieliśmy próby, a gdy skończyliśmy, mogliśmy zagrać w piłkę. Po próbie generalnej, która odbyła się w Amfikorze, zjedliśmy kolację. Wieczorem odbył się Festiwal, na którym wyróżnienie zdobyły zastępy: II, IV i XI, trzecie miejsce zajął zastęp III, drugie – zastęp VI, a pierwsze zastęp XII. Nagrodę Komendantki otrzymał zastęp XIII. Ten dzień był super.
Antek zastęp IV

Wczoraj o godzinie 20.30 rozpoczął się FPN czyli Festiwal Piosenki Naszej. Nasza piosenka nazywała się „Strachy przychodzą nocą.”. Podczas naszego występu zgaszono światło, byliśmy podświetleni na czerwono i było strasznie. Tylko ja byłem przebrany za wampira.
Tymoteusz zastęp IV

Nie uda się uniknąć błędów, które płyną z nałogu utartych słów, ogólnie przyjętych czynów, ze zwykłego stosunku do dzieci jako istot niższych, niepoczytalnych, uciesznych w swym naiwnym niedoświadczeniu.

Lekceważąco, żartobliwie, protekcyjnie odnosić się będziesz do ich trosk, życzeń, pytań – zawsze któreś urazisz boleśnie.

Ono ma prawo żądać szacunku dla swego smutku, choćby nim była strata kamyka, życzenia, choćby nim był spacer bez palta, gdy mróz na dworze, pytania pozornie niedorzecznego. Ty nie bierzesz udziału w stracie, krótkim: „Nie można”, odrzucasz prośbę, jednym: „Głuptas jesteś”, przecinasz wątpliwości.

Czy wiesz, dlaczego chłopiec chciał wziąć pelerynę w dzień upalny? Bo ma brzydką łatę na kolanie pończochy, a w ogrodzie będzie dziewczynka, którą kocha…

Nie masz czasu, nie możesz ciągle czuwać, zastanawiać się, odszukiwać ukrytych motywów jawnie bezsensownego życzenia, wtajemniczać w niezbadane obszary dziecięcej logiki, fantazji, poszukiwań prawdy – naginać się do jego dążeń i upodobań.

Te błędy będziesz popełniał, bo nie błądzi ten tylko, kto nic nie robi.

Cześć, tu Mateusz z zastępu trzeciego. Chcę opowiedzieć wam o dniu. Wczoraj wyruszyliśmy do Ośna Lubuskiego, gdzie największą atrakcją okazała się Biedronka. Przed dojściem tam musieliśmy przeprawić się przez jezioro. Gdy już dodarliśmy, każdy brał pełno słodyczy. Furorę zrobiły także Zupki Chińskie.  OK. Gdy już wróciliśmy były próby do Korowiska, czyli robiliśmy teledysk do piosenki. Nastał czas występu i wszyscy byli niesamowici. A więc tak: wyróżnienia dostały zastępy XI i XIII oraz X, trzecie miejsce zastęp 6, a drugie zastęp  15. Nasz zastęp czyli zastęp trzeci zajął I miejsce. Druhna Avada zamęczyła mnie próbami, ale było warto, bo teraz mamy 7 paczek Delicji. Podsumowanie jest takie: trzeba ruszyć 4 litery z kanapy czy gdzie tam je trzymasz i po prostu ćwiczyć! Bo nie wystarczy chcieć. Trzeba chcieć i marzyć, ale także działać! Dzień sztosik!
Mateusz Łukaszczyk, zastęp 3

W czwartek było wspaniale! Rano ok 30 minut po śniadaniu wyruszyliśmy do miasta Ośno Lubuskie, żeby poznać zabytki i okolicę. Koło lodziarni zrobiliśmy postój, w czasie którego kupiłem lody z dwiema kulkami i ogromnym rożkiem, ale niestety trochę lodów wylądowało na mojej koszulce. Po dłuższej drodze dotarliśmy do Biedronki, w której nie było moich ulubionych tic-taków. Były za to osoby, które zapłaciły 40 albo 50zł za zakupy! Żeby dojść do kasy trzeba było czekać chyba z 30 minut. Moje zakupy kosztowały 18zł. Druh musiał aż autem przyjechać, żeby zabrać te wszystkie zakupy uczestników. Kiedy doszliśmy do obozu, samochód czekał już na rozpakowanie. Po obiedzie mieliśmy przygotowania do Krowiska, czyli imprezy, w której każdy zastęp dostaje jakąś piosenkę i  ma do niej robić jakiś teledysk. Mój zastęp miał utwór „Mały skrawek nieba”. Razem z Jaśkiem miałem występować jako pszczoła. Po przygotowaniach i kolacji poszliśmy do Amfikoru i rozpoczęło się Korowisko. Druhowie przebrali się za Minionki.  Gdy zastępy skończyły, ogłoszono wyniki i okazało się, że wygraliśmy. Ten dzień był najlepszy!
Tomek z zastępu 3

W czwartek było super! Gdy się obudziliśmy, jak zawsze poszliśmy na zaprawę. Potem  apel  i śniadanie. Byłem bardzo głodny, więc z trudem powstrzymałem się od biegu do stołówki. Następnie udaliśmy się na wycieczkę do Ośna Lubuskiego. Po drodze dowiedzieliśmy się ciekawych rzeczy o tym mieście. Widzieliśmy jedne z najstarszych murów zachowanych w całości, które przetrwały do dziś. Mają one ponad 700 lat. Zobaczyliśmy także ratusz, w którym urzęduje burmistrz. Po małym zwiedzaniu byliśmy u celu… Biedronki!
Kiedy wróciliśmy z całej wycieczki byłem trochę zmęczony. Na szczęście na miejscu czekał na nas pyszny obiad. Później mieliśmy próby do Korowiska. Moim zdaniem mieliśmy szanse na zajęcie jakiegoś dobrego miejsca. Wieczorem odbyło się Korowisko. Byłem bardzo zdenerwowany, gdy wywołano nasz zastęp. Nie wypadliśmy najgorzej. Dużo występów bardzo mi się podobało. Niektóre piosenki były znane, inne mniej znane. Niektóre śmieszne, inne bardziej poważne. Były także przerwy, w których występowali druhowie przebrani za Minionki! Na koniec ogłoszono wyniki, przyznano dwa wyróżnienie oraz 1,2 i 3 miejsce. Po kolei wymieniano zwycięskie zastępy, aż w końcu nadszedł czas na I miejsce. Nie było naszego zastępu na żadnym z poprzednich miejsc i wtedy druhna Robin wyczytała: „I miejsce zajmuje zastęp… TRZECI!” Bardzo się ucieszyłem z tego sukcesu. W nagrodę dostaliśmy, każdy z osobna, paczkę Delicji. Po umyciu zębów położyliśmy się do łóżek.  To był bardzo wyczerpujący dzień.
Michał z zastępu 3

Wczorajszego dnia obóz korczakowski poszedł do Ośna Lubuskiego. Zwiedzaliśmy tam różne stare zabytki, poszliśmy do lodziarni i na zakupy do Biedronki. Tam kupiłem sobie: jednego melona, 10 moreli, 9 śliwek, pudełko agrestu i pudełko borówek amerykańskich, a wszystko raz em kosztowało 27zł i 61 gr. Tego dnia zjadłem z moich zakupów tylko: morele, borówki i parę śliwek.  Po obiedzie, na który była zupa szczawiowa, kotlet mielony, ziemniaki i surówka, odbyły się przygotowania do Korowiska. Piosenka, którą wylosowaliśmy to „Mały skrawek nieba”.  Pierwsze miejsce zajął zastęp 3 (czyli my), drugie zastęp 15, a trzecie 6.
Jacek z trójki

Wczoraj było świetnie. Najpierw odbyła się zaprawa poranna i apel jak zawsze na obozie. O godzinie 10 popłynęliśmy łódkami do Ośna Lubuskiego. Dowiedzieliśmy się, że w Ośnie są mury, które mają aż 800 lat, poszliśmy też do Biedronki.  Wczoraj miało być Korowisko, mieliśmy wymyślić teledysk do piosenki. Nasz zastęp wylosował utwór  z filmu „Rogate ranczo”. Najpierw mieliśmy przygotowania w amfiteatrze, a potem występ na scenie. Ogniska tego dnia nie było. Nie wiemy ile zdobyliśmy punktów, ale zdobyliśmy I miejsce. Drugie miejsce zajął zastęp 15, a trzecie zastęp 6. Wczoraj było naprawdę fajnie. Według mnie był to najlepszy dzień obozu.
Mati H.