Archiwa: Wpisy Małego Przeglądu

Wczoraj przygotowywaliśmy się do Korowiska. Wylosowaliśmy piosenkę z bajki „Kubuś Puchatek”. Zrobiliśmy więc rekwizyt: drzewo. Ja dużo siedziałem w namiocie, bo tęskniłem za rodzicami. Na koniec dnia oglądaliśmy kreskówki o Kreciku (padało).

Jakub Jakubowski, zastęp 7

Wczoraj były przygotowania do Korowiska. My, czyli zastęp 2, wraz ze swoim opiekunem druhem Julkiem, wykonaliśmy do występu czapeczki Smerfów. Po wielu próbach występ był gotowy. Niestety, przez okropną pogodę Korowisko zostało przeniesione na następny wieczór. Zamiast tej imprezy mieliśmy Pośpiewajkę i oglądaliśmy bajeczkę „Krecik”.

Zastęp 2

Wczoraj działo się wiele – przygotowania do Korowiska. Wszędzie panowała miła atmosfera, tylko nie w zastępie siódmym. Wiem o czym piszę, bo sam do niego należę. Było nieprzyjemnie, bo nie wiedzieliśmy, co zrobić, nie mieliśmy rekwizytów, do tego matka natura miała inne plany. Z miłej pogody nic nie zostało, za to nadciągnęła burza, lało i lało. Ciągle trwały jednak przygotowania. Dopiero podczas kolacji, ponieważ lało dalej, instruktorzy zdecydowali, żeby Korowisko odwołać.

Bartek Kucz, zastęp 7

Masz być wzorem. A jakże się ustrzeżesz swych wad, przywar, śmiesznostek? Spróbujesz ukryć? Na pewno ci się to uda: im staranniej ukrywać będziesz, tym staranniej dzieci będą udawały, że nie widzą, nie wiedzą. I tylko najcichszym szeptem wyśmiewać cię będą.

Jakie są twe obowiązki? Czuwać. Jeśli chcesz być dozorcą, możesz nie robić nic. Jeśli jesteś wychowawcą, masz szesnastogodzinny dzień roboczy, bez przerw, bez świąt, dzień złożony z pracy, niedającej się ani określić, ani dostrzec, ani skontrolować, ze słów, myśli, uczuć, którym imię – tysiąc. […]

Wychowawca, który nie chce mieć przykrych niespodzianek, nie chce ponosić odpowiedzialności za to, co się stać może – jest tyranem dzieci. […]

Wychowawco, który zbyt jednostronnie czuwasz nad moralnością dzieci, obawiam się, że sam nie jesteś w porządku.

Wczoraj od rana mocno padało, przez co nie było porannej zaprawy ani apelu. To fajnie i nie fajnie, żałują ci, którym przepadło kąpielisko. W strugach deszczu poszliśmy na śniadanie. Po jedzonku rozpoczęliśmy przygotowania do FPN-u. Nasza piosenka opowiada o ślimaku Januszu, ale wymaga jeszcze dopracowania. Muzykę ułoży nam dh Kajber. Po tej pracy poszliśmy do Cyrku na film „Mały Książę”. Opowiadał on o przygodach małej dziewczynki, starego pilota i Małego Księcia. Mówił o tym, że z dzieciństwa trzeba korzystać, że dzieci mają prawo do bycia dziećmi, a najgorsze, co może nas spotkać w dorosłości, to zapominanie, jak to jest być dzieckiem. Trzeba pamiętać, że dobrze widzi się tylko sercem.

W międzyczasie przestało padać. Zjedliśmy pyszny obiad (spaghetti!!!) przygotowany przez druhnę kucharkę. Po posiłku podzielono nas na 2 grupy. Jedna poszła na spacer do Świniar, by poszaleć na placu zabaw, druga grała w kalambury (Pysie kontra Misie) i gry planszowe. Po jakimś czasie nastąpiła zamiana. Obie części popołudnia bardzo nam się podobały i fajnie się bawiliśmy. Potem aż do zmroku można było grać w piłkę, siatkówkę, ringo oraz korzystać z portu. Po wieczornym ognisku w kręgu zastępowi złożyli meldunek i przekazaliśmy sobie iskierkę.

Zastęp I

Zachęcamy do przeczytania następnego wycinka z „Jak kochać dziecko” Janusza Korczaka. 

Janusz Korczak, Jak kochać dziecko. Internat

1. Uprzedzam więc: droga, którą wybrałem, dążąc do celu, nie jest ani najkrótsza, ani najdogodniejsza, jest jednak najlepsza dla mnie – bo moja – bo własna. Znalazłem ją nie bez mozołu, nie bez bólu – i wówczas dopiero, gdy zrozumiałem, że wszystkie przeczytane książki, obce doświadczenia i cudze zdania – kłamały. […]

3. W dzień wychowawca nie ma czasu na studia. Ledwo zasiadł do czytania, przychodzi pierwsze dziecko ze skargą, że gdy pisało, trącił je sąsiad, zrobił się kleks – i nie wie teraz, czy zacząć od początku, czy tak zostawić, czy wydrzeć kartkę. Drugie dziecko kuleje […]. Trzecie pyta się, czy wolno wziąć domino. Czwarte prosi o klucz od szafy. Piąte oddaje znalezioną chustkę do nosa […]. Szóste daje do przechowania cztery grosze […]. Siódme przybiega po chustkę […].

4. Ale [wychowawca] nie bardzo chce, bo nie wierzy. Autor dzięki licznym cytatom dowiedzie, że jest uczony. […] Wychowawca powinien… powinien… powinien. I ostatecznie we wszystkich drobnych i ważnych sprawach musi sam decydować, jak wie i umie, a co najważniejsze – jak może. […]

5. Czuje, że traci zapał , który niósł w pracę samorodnie, niezależnie od czyjegoś kazania. Dawniej cieszyła go myśl, że urządzi zabawę, przygotuje niespodziankę dla dzieci. Pragnął w szare i jednostajne życie internatu wnieść nowe, radosne tchnienie. Teraz cieszy się, gdy zanotuje beznadziejne: to samo. Jeśli żadne z dzieci nie wymiotowało, nie wybiły szyby, nie usłyszał ostrej wymówki – znaczy, że dzień dobrze przeszedł.

Traci energię: na drobne wykroczenia patrzy dziś przez palce, stara się mniej widzieć, mniej wiedzieć, bo tylko – najkonieczniejsze. Traci inicjatywę: dawniej otrzymywał cukierki, zabawkę – już miał plan, by najlepiej wyzyskać. Teraz prędko rozda łakocie: niech zjedzą czym prędzej, bo znów będą sprzeczki, skargi, pretensje. […] Traci wiarę w siebie. Dawniej nie było dnia, by nie dojrzał czegoś nowego w dzieciach lub w sobie. Dzieci garnęły się, teraz stronią od niego. Czy je kocha jeszcze? Jest szorstki, niekiedy brutalny. […]

Wychowawco, ciesz się raczej. Już odrzucasz przesądny, sentymentalny pogląd na dziecko. Już wiesz, że nie wiesz. Nie jest tak, jak sądziłeś, więc jest inaczej. Nie zdając sobie sprawy, już szukasz drogi. Gubisz się? Pamiętaj, że nie jest hańbą błądzić w przeolbrzymim lesie życia. Błądząc nawet, rozglądaj się ciekawie, a ujrzysz mozaikę pięknych obrazów. Cierpisz? W bólu rodzi się prawda.

8. Bądź sobą – szukaj własnej drogi.

Wczoraj rano wstałyśmy bardzo wcześnie. Mimo zimnej nocy miałyśmy uśmiech na twarzy. Po śniadaniu ogłoszono, że będziemy robić totemy. Zaczęłyśmy wymyślać pomysł na nasze figurki. Potem podzielono nas na dwie grupy: pierwsza grupa poszła do cyrku na kurs pierwszej pomocy, a druga zaczęła robić totemy. My byłyśmy drugą grupą. Na początku każda z nas wymyśliła swój plan, ponieważ chciałyśmy zrobić osobne zwierzątka. Druhna wpadła na pomysł żeby zrobić mini zoo. Zaczęłyśmy od tego, że zbierałyśmy potrzebne materiały z lasu. Zrobiłyśmy: słonia, lwa, myszki i wiewiórkę. Byłyśmy zadowolone z naszej współpracy. Po skończeniu totemów poszłyśmy na zajęcia medyczne. Na początku było ciekawie, ale później zaczęło się robić nudno. Po obiedzie odbył się Bieg po Chustę. Niestety musiałyśmy współpracować z zastępem chłopców, którzy się wygłupiali. Ogólnie było ciekawie, ponieważ dowiedziałyśmy się wielu przydatnych rzeczy, które pomogą nam w Korczakowie. Wieczór zaczął się od zabaw integracyjnych. Mogliśmy się wybiegać. Następnie poszliśmy na przedstawienie, które zorganizowała kadra. Występ był o  Kubusiu Puchatku. Było bardzo śmiesznie i dostaliśmy chusty od  głównego bohatera. Następnie poszliśmy do ogniska i zaśpiewaliśmy kilka piosenek. Potem udaliśmy się pod pomnik Janusza Korczaka i dh. Ata każdemu podarowała   chustę. Zastępowi przynieśli świeczki pod wizerunek Starego Doktora. Przyszliśmy do kręgu i przekazaliśmy sobie iskierkę. Było nam miło uczestniczyć  w tym wydarzeniu. Dzień skończył się wspaniale i wesoło poszłyśmy spać.

Zastęp 15

Wczoraj przyjechaliśmy do Korczakowa.  Przywieźli nas rodzice z różnych stron Polski. Było sporo rozpakowywania. Poznaliśmy dużo fajnych  kolegów i koleżanek. Po tym wszystkim zjedliśmy smaczny obiadek. Po posiłku poszliśmy do Cyrku zapoznać się z regulaminami. Następnie pobiegliśmy na boisko, a tam graliśmy w gry i różne ciekawe zabawy, np.: My little Pony, murarz, zagłuszacze, dwie głowy węża, węzeł gordyjski i inne. Świetnie się bawiliśmy! W czasie wolnym mogłyśmy lepiej się poznać. Część wybrała kajaki, a część pogaduszki lub kąpielisko. Po czasie wolnym była smakowita kolacja. Mieliśmy do swojej dyspozycji ser żółty, wędlinę, pomidory, ogórki, świeżutki chlebek oraz cieplutką herbatkę. Wieczorem poznaliśmy cudowne piosenki i interesujące pląsy. Potem poszłyśmy wyszorować zęby przed snem. Później nadeszła noc, więc położyłyśmy się do łóżek. Niektóre z nas zamiast spać piszczały z powodu robaków.

Zastęp 14 w składzie: Karolina Lelicka, Kaja Kolasińska, Iga Czerwieńska, Oliwia Frąckowiak, Zosia Kucharska, Tosia Michalczak

Postanowiliśmy dzielić się z Wami, Drodzy Czytelnicy, co ciekawszymi wycinkami z „Jak kochać dziecko” Janusza Korczaka. Odcinek pierwszy to fragment przedmowy do wydania drugiego.

Napisałem przed piętnastu laty w tej książce:

„Niech żaden z poglądów nie będzie ani bezwzględnym przekonaniem, ani przekonaniem na zawsze. Niech dzień dzisiejszy zawsze tylko będzie przejściem od sumy wczorajszych doświadczeń do większej z dniem jutrzejszym… Tylko w tych warunkach praca nie będzie ani monotonna, ani beznadziejna”. Tak właśnie było i tak pozostało. Nie umiem powiedzieć, w czym dojrzałem, w czym tylko się zestarzałem; co jest zdobytą ufnością w stosunku do dziecka i życia, a co utraconą iluzją, że wychowawca może perswazją-sugestią włożyć dziecko w własne odczuwania życia i jego obowiązków.

Warunki atmosferyczne próbowały nam przeszkodzić, lecz nie podołały. Deszcz popadywał – na tyle, żeby uniemożliwić nam przeprowadzenie koncertu w Korzonku, ale nie na tyle, żeby nam popsuć wieczór. Przenieśliśmy korzeń do Cyrku i można było zacząć pierwszą część koncertu.

Bo jako że noc pożegnalna daje więcej możliwości dzięki swojej długości, stwierdziliśmy, że zorganizujemy dwa koncerty: Wojciecha Młynarskiego i Korczakowskiego Zespołu Reprezentacyjnego. Przygotowania trwały cały dzień.

Twórczość Młynarskiego jest zbyt obszerna i różnorodna, żeby można ją zamknąć w nawet najdłuższym koncercie w Korzonku. Stąd pomysł, by przedstawić twórczość Mistrza w dwóch (choć mogłoby być dwadzieścia!) odcinkach: po południu utwory kabaretowe, wieczorem twórczość poważniejsza.

Choć może „poważniejsza” to nie jest dobre określenie, bo przecież pan Wojciech nigdy nie śpiewał o niczym. Każdy jego tekst mówił nam coś ważnego: o miłości, moralności, Polkach i Polakach. Mistrzostwo polegało na tym, że najwyższą sztuką jest uczyć poprzez śmiech.

Wieczorem, gdy nagrody zostały rozdane, w ramach drugiego programu można było wysłuchać drugiej części – refleksyjnego kolażu muzyczno-poetyckiego. Twórcy wystąpili znamienici: Wojciech Młynarski, Piotr Fronczewski, Edyta Geppert, zespół Raz Dwa Trzy – oraz chętni obozowicze i instruktorzy, którzy czytali wiersze Mistrza. Wyszło pięknie. Nawet teksty sprzed pół wieku potrafią brzmieć aktualnie, co z jednej strony cieszy, a z drugiej smuci.

Specjalny dodatkiem był więcej niż nastrojowy koncert Korczakowskiego Zespołu Reprezentacyjnego pod przewodnictwem druhów Kajbra i Piciego. Ola, Hubert, Natalia, Jagódka, Milenka, Chen i Michał przepięknie zaśpiewali wybór mniej lub bardziej korczakowskich piosenek. Pojawili się m.in. Leonard Cohen i Adele. Słuchaliśmy w oniemieniu, podziwiając ich talenty. Podobnie rano – na szczęście koncert udało się nagrać.

Dla wielu był to ostatni wieczór w Korczakowie w tym roku. Dla mnie nie mógł on być piękniejszy. Czuję się nasączony piękną muzyką i cenną myślą mistrza Młynarskiego.

Michał z Krakowa

Dzień opiszę tak, jak zajęcia miał mój zastęp. Po zjedzeniu smakowitego śniadania udaliśmy się na wycieczkę pieszo-kajakową. O godzinie 10:30 wypłynęłyśmy z portu. Słoneczko przyjemnie grzało, a my dzielnie płynęliśmy przed siebie. Gdy dotarliśmy na drugi koniec jeziora, kąpaliśmy się, ponieważ było tam kąpielisko. W drodze powrotnej dużo rozmawialiśmy i śmialiśmy się. Osoby z warsztatów plastycznych mogły zostać na obozie, by dokończyć zszywanie notesów.

Po powrocie zjedliśmy obiad, który składa się z barszczy białego i spaghetti. Po obiedzie dla osób, które płynęły już kajakami, odbyły się warsztaty z komunikacji prowadzone przez dh. Kędzię, dh. Młodego i dh. Ario. Podczas warsztatów zadawali nam pytania dotyczące życia, ludzi i nas samych. Nie pozwolili jednak na rozwinięcie dyskusji – nikt nie mógł komentować wypowiedzi innych. Po pytaniach rozpoczęły się ćwiczenia mające na celu zintegrowanie nas i swego rodzaju przekonanie do głośnego wypowiadania się.

Po warsztatach do kolacji był czas wolny. Można powiedzieć, że już ostatni dla nas w tym roku na obozie.

Ostatnia kolacja… Wszystko było takie samo jak przez cały turnus, lecz dla większości było to okropnie smutne. Wyjeżdżamy z Naszego Domu. Przed posiłkiem wszyscy śpiewali głośno – wszyscy, każdy dołączył gromkim głosem. Tak żegnaliśmy się z naszym Lasem.

Ze względu na deszcz ostatnie ognisko odbyło się w Cyrku. Za to było dużo drugiego programu. Aż dwa koncerty z jednoczesnymi rozmowami przy ognisku. Poszliśmy spać około 3 w nocy – jednak BYŁO WARTO!

Korczakowo to piękne, choć wciąż zmieniające się miejsce. Każdy chce tu jak najdłużej zostać i co roku wracać. Więc – „przy innym ogniu w inną noc”, kochani!

Martyna, Jagoda i Klara z zastępu 3

Dzień, jak co dzień, zaczęliśmy od przepięknej pobudki. Po śniadaniu przygotowywaliśmy interpretacje sentencji Janusza Korczaka. Zostaliśmy podzieleni na 8 grup – rodzin. Każda z nich wybrała głowę rodziny. Gdy wszyscy otrzymali swoje sentencje musieli przedstawić ich interpretacje w postaci krótkiej scenki. Obozowicze spisali się na medal i zaprezentowali się na najwyższym poziomie. Po obiedzie odbyła się gra terenowa, która pokazywała różne prawa przysługujące dzieciom (wg Konwencji  Praw Dziecka) oraz co się dzieje, gdy one nie obowiązują. Musieliśmy się zastanowić, co czujemy, gdy koledzy i druhowie przedstawiają nam sytuacje zupełnie odwrotne wobec istniejących zasad. Między stacjami zbieraliśmy karteczki, na których rozszyfrowaliśmy numer Telefonu Zaufania Rzecznika  Praw Dziecka. Rozwiązywaliśmy również zadania, dzięki którym odkodowaliśmy poszczególne prawa. Pod wieczór przeszliśmy do ogniska, gdzie zaprezentowano nam krótką scenkę dotyczącą sądu dziecięcego w sierocińcu Korczaka. Kiedy zapadł zmrok, wśród śpiewu przy ognisku, rozpoczął się przepiękny Wieczór Patrona.  Pochodnie poprowadziły nas pod pomnik, gdzie 8 przedstawicieli obozu zapaliło świeczki. Po kilku wierszach i pieśni „Rozbitkowie” odbyło się korczakowskie ślubowanie, które zabrzmiało w 2 językach: polskim i hebrajskim. Po przekazaniu iskierki rozdano nam pamiątkowe pocztówki. Potem większość uczestników kolejno pełniła wartę pod Pomnikiem. Po tym ważnym wieczorze dzień zakończyliśmy koncertem w Korzonku, przygotowanym przez grupę izraelską.

Natalia Jęczmionka, zastęp 2

Tego dnia po śniadaniu wybraliśmy się na grę wojenną, na której podzielono nas na 2 grupy: wschodnią oraz zachodnią. Każda z grup miała swoją bazę, w której znajdowała się flaga. Gra polegała na tym, aby zdobyć jak najwięcej punktów. Przeprawiliśmy się łodziami na drugi brzeg i tam toczyliśmy walkę. Po obiedzie bawiliśmy się w grę, przygotowaną przez grupę izraelską. Zostaliśmy podzieleni na 2 grupy, każda z nich otrzymała flagę, jedna polską, druga izraelska. Flagi te były papierowe i pocięte na 16 kawałków. Każda grupa chowała kawałki flagi na wyznaczonym terenie. Następnie trzeba było szukać tych fragmentów ukrytych przez przeciwników jak najszybciej ułożyć z nich flagę. Gra skończyła się remisem. Wcześniej, na ciszy poobiedniej, chętni mogli posłuchać pieśni ukraińskich, śpiewanych przez druha Wołodię. Wieczorem w Amfikorze odbyła się świetna, według mnie, prezentacja warsztatów kabaretowych, przedstawiająca na wesoło naszych kochanych druhów. Najbardziej podobała mi się postać druha  Kujawa, która miała dwie strony: dobrą i złą. Na końcu przedstawienia puszczono muzykę i każdy, kto chciał, mógł się przez chwilę wyszaleć na scenie. Po prezentacji mieliśmy wybór: pójść na bal do stołówki lub na rozmowę przy ognisku. Tu poruszane były przeróżne tematy, między innymi o szkole i polityce, także można było posłuchać kolejnych piosenek w przepięknym wykonaniu druha Wolodii.

Ania Żelazna

wideo

Wczorajszy dzień został całkowicie poświęcony Festiwalowi Piosenki Naszej (FPN). Przed południem miały miejsce przygotowania do tej imprezy. Każdy zastęp wraz ze swoim opiekunem musiał wymyślić tekst piosenki oraz muzykę. Po obiedzie odbyły  się próby na scenie w Amfikorze pod czujnym okiem dh Wojdosi, dh Tofika oraz dh Koncura. Następnie zastępy miały czas na ostatnie poprawki we własnym zakresie do godz. 19-tej kiedy zaczęła się kolacja. Zastępy XV oraz I, które miały tego dnia wartę kuchenną,  przygotowały kolację tematyczną, w stylu rock’owym.  Dyżurni byli ubrani na czarno (wyglądali jak prawdziwi rockmani J) i przy dźwiękach muzyki  obsługiwali uczestników, kadrę i gości. Po kolacji udaliśmy się do Amfikoru, gdzie rozpoczął się FPN.

Festiwal otworzyła krótka scenka wykonana przez uczestników, która polegała na rozmowie w kilku językach świata.  Prowadzącymi  byli dh Koncur oraz uczestnik z Izraela- Ohad, który tłumaczył wszystko na język hebrajski. Jako pierwszy swoją piosenkę zaprezentował zastęp VI. Po kilku występach mieliśmy okazję zobaczyć skecz, który przedstawiła nam dh Menelek. Było bardzo zabawnie. Po obejrzeniu reszty występów, poznaliśmy wyniki. Pierwsze miejsce zajął zastęp XII. Ich piosenka była w stylu westernowym i miała zabawny tekst J. Drugie miejsce zajął zastęp X, który napisał piosenkę o dh. Reni z kuchni. Trzecie miejsce zajął zastęp XIII, który zarapował do świetnego bitu wpadającego w ucho. Trzy wyróżnienia otrzymały zastępy: II, IV, VII.

Po zakończeniu wszyscy udali się do stołówki, gdzie odbył się bankiet, na którym wygrani dostali przepyszny tort, a inni drobny poczęstunek.

Zastęp V

Wczorajszy dzień był pełen wrażeń. Po śniadaniu zabraliśmy się za przygotowania do poniedziałkowego FPN-u. Razem w zastępach tworzyliśmy teksty piosenek, które będziemy prezentować w Amfikorze. Gdy wena się wyczerpała, kadra wiedziała, jak urozmaicić nam czas. Przygotowała Paradę Oszustów, w której to trójka druhów pozamieniała się osobowościami. Zadaniem uczestników było obstawić, który z nich mówi prawdę, odpowiadając na zadane wcześniej pytanie. Decydując w zastępach, kto mówi prawdę, obstawialiśmy odpowiedzi. Po postawieniu na właściwą osobę kilku cukierków, wygrywaliśmy ich pomnożoną ilość. Po intensywnym popołudniu przyszedł czas na jeszcze bardziej emocjonujący wieczór. W Amfikorze czekał nas koncert Grzegorza Turnaua, na który udaliśmy się wraz z gośćmi i Korwygami. Każdy ze zniecierpliwieniem czekał na to wydarzenie. Sam występ przeszedł nasze oczekiwania. Grzegorz Turnau wystąpił na naszej małej korczakowskiej scenie, zagubionej gdzieś w środku lasu. To niesamowite przeżycie dla nas, Korczakowców, wielkie emocje i wspomnienia na całe życie. Warto było zobaczyć ten wspaniały koncert wspaniałego artysty. Chyba najbardziej zadziwiło nas podejście pana Grzegorza do całego wydarzenia. Wydawał się rozśmieszony faktem, gdzie się znajduje, a jednocześnie zdziwiony, jak wiele dobrego można stworzyć w tym magicznym miejscu. Możemy być tylko dumni z wczorajszego i upajać się tym, czego doświadczyliśmy. Oby więcej takich koncertów w tym naszym miejscu na Ziemi.