Archiwa: Wpisy Małego Przeglądu

Zgadzam się z Olą (art. „Wiara w siebie”), że nie warto tracić czasu na użalanie się nad sobą. Zgadzam się z tym, że zakładanie masek i odgrywanie ról, a także izolacja i dystansowanie się to zła droga. Samoakceptacja, zdrowe poczucie własnej wartości to podstawa dobrego funkcjonowania w społeczeństwie , ułatwienie w budowaniu trwałych relacji z innymi. Jednak część z nas, szczególnie w okresie dorastania, boryka się z kompleksami, niepewnością, lękiem przed odrzuceniem i brakiem akceptacji ze strony innych. Czy metodą na budowanie wiary w siebie jest skupianie się na sobie? Z tym jakoś nie mogę się zgodzić. Przeglądanie się w lustrze? Analizowanie i realizowanie własnych potrzeb? Moim zdaniem nie tędy droga. Naszym lustrem są inni ludzie. Ich reakcje na naszą obecność, nasze słowa i gesty, na to, co robimy. A naszą rolą jest bycie dla innych. Realizując potrzeby drugiego człowieka budujemy siebie, dojrzewamy, wyrastamy z egocentryzmu, kształtujemy swój charakter, jednym słowem stajemy się lepsi – o tym przecież pisze Ola. Wiem, że współczesna psychologia wiele mówi o samorealizacji, spełnieniu, samoakceptacji. To wszystko wymaga skupienia na SOBIE. A ja proponuję – skupmy się na tych, którzy są obok. Nasze życie ma sens o tyle, o ile przeżywamy je z innymi i dla innych. Akceptacja siebie przyjdzie wraz z akceptacją i miłością, jakiej doświadczymy ze strony innych. Radość z takiego życia przyjdzie sama, wraz z radością tych, dla których żyjemy.

 dh. Ata

Od razu po śniadaniu wyruszyliśmy w długą i bardzo męczącą podróż, której celem była wieś Sienno. Podczas drogi prowadzącej przez las zatrzymaliśmy się na polanie, a tam graliśmy w gry integracyjne, takie jak np. Pony. Na miejscu niektórzy poszli do sklepu, żeby kupić sobie coś do picia lub jedzenia. W tym samym czasie Druh Koncur oraz Druh Tofik udali się na plac zabaw, gdzie postanowili zabawić się jak za dawnych lat. Droga powrotna była o wiele ciekawsza, ponieważ postanowiliśmy pójść na około, inną drogą. Minęliśmy wiele hektarów pól, a przy okazji zgubiliśmy się. Po dłuższej chwili namysłu i szukania odpowiedniego kierunku Druh Przemek okazał się bohaterem i wybawił nas z siedzenia w zbożu – znaleźliśmy drogę do Świniar, skąd udaliśmy się do obozowiska. Z powodu naszego spóźnienia obiad został przesunięty na późniejszą godzinę, a zmęczeni Korczakowcy rzucili się na jedzenie niczym stado dzikich zwierząt – nie obyło się bez walk o schabowe. Na swoje szczęście, warta kuchenna nie musiała nakrywać do stołu, zrobili to ci, którzy zostali na terenie obozu.

Po południu odbył się Dzień Polonistyczny. Większość obozowiczów nie była na początku zadowolona z takich zajęć programowych, jednak okazały się one bardzo ciekawe i zabawne. Podzieleni na cztery drużyny – Oksymorony, Atoli, Wysublimowane Hiperbole oraz Onomatopeje, mogliśmy wykazać się w wielu konkurencjach, takich jak: wymyślanie piosenek na poczekaniu, zapamiętywanie długiego tekstu, mieszanie tekstów piosenek, które śpiewamy przy ognisku, pisanie historii na 160 znaków, czyli o długości SMS-a, a także śpiewanie tekstu jednego z artykułów Małego Przeglądu, a dokładniej tego o piosence przed posiłkami, w której najbardziej wykazał się nasz kolega z Ukrainy – Jasza. Śpiewał on na melodię „Hej, Sokoły” i choć nikt się tego nie spodziewał, otrzymał on w tej konkurencji aż 9 punktów, przy czym udało mu się pokonać wszystkich swoich konkurentów! Wygrała drużyna Oksymorony, której należą się ogromne gratulacje.

Po kolacji do Korczakowa przyjechała wyczekiwana grupa Korczakowców z Izraela. Z niektórymi z nich mieliśmy okazję poznać się w zeszłym roku. Ze względu na deszczową pogodę nie mógł odbyć się planowany Bal Hawajski, a w zamian za to udaliśmy się do cyrku, żeby obejrzeć film pod tytułem „Akeelah i jej nauczyciel”. Okazał się bardzo ciekawy, choć na początku nie wszystkim się podobał. Opowiadał on o 11-latce o imieniu Akeelah, która po obejrzeniu w telewizji Krajowego Konkursu Ortograficznego, postanawia sama się do niego przygotować. Pomaga jej w tym były finalista tego właśnie konkursu. Końcówka okazała się naprawdę bardzo emocjonująca – nawet najwięksi twardziele uronili łzę wzruszenia!

Zastęp X

W poniedziałek zaraz po śniadaniu odbył się turniej firmowy. Podzieliliśmy się na dwie drużyny: Orki z Majorki i Dzikie Koty z Dakoty. Przygotowano wiele konkurencji, w których każdy ostro dopingował swoich zawodników. Było dużo śmiechu, ponieważ „dyscypliny”, w których startowaliśmy, okazywały się czasami przekomiczne. Na przykład jedno z zadań to pokazanie najgłupszej miny lub zjedzenie jabłka bez użycia rąk. Rywalizacja zakończyła się remisem, walka trwała do samego końca. Następnie zebraliśmy się w kółku i osoby, które przyjechały do Korczakowa pierwszy raz zostały „wkręcone” w zabawę GWIZDEK i inne. Poszło im całkiem sprawnie. Po pełnym zabawy przedpołudniu poszliśmy na warsztaty- każdy na swoje, wcześniej wybrane. Jedni na impro, inni na przyrodnicze, które teraz poprowadził już dh Rucio (wreszcie zakończył sesję). Posadził wraz ze swoimi warsztatowcami kilkanaście młodych lip. Warsztaty traperskie wyruszyły w las śpiewając odpowiednie pieśni, tak, by wszyscy wiedzieli, że kor-armia jest w terenie. Po zajęciach większość nas przygotowywała miejsca do spania dla przyjeżdżających we wtorek gości z Izraela. Nie możemy już się ich doczekać. Po kolacji odbyło się ognisko, które rozpoczęliśmy piosenkami zagranicznych artystów w języku angielskim (np. John Lennon czy Leonard Cohen). Nasz repertuar wzbogacił się także o refren piosenki „Ukraina” śpiewany , ze względu na naszych ukraińskich gości, w ich języku. Po tradycyjnym zakończeniu ogniska zostaliśmy zaproszeni na koncert w Korzonku przygotowany przez dh. Młodego. Temat koncertu to wybitni męscy wokaliści. Charyzmatyczny głos Elvisa Presleya rozpoczął wieczór w Korzonku. Razem z wokalistami odbyliśmy piękną podróż od lat 50-tych do współczesności. W doskonałych nastrojach, mimo przejmująco zimnej nocy, pełni muzycznych przeżyć, poszliśmy spać.

Zastęp IX

Z samego rana po apelu i szybkim śniadaniu część poszła z druhami na mszę niedzielną do pobliskiego kościoła. Jak zawsze ksiądz miło powitał wszystkich Korczakowców. Reszta obozowiczów podzielona na grupy odbyła warsztaty będące kontynuacją zajęć z dnia poprzedniego – improwizacja, sztuki walki, oszczędzanie energii. Później nadszedł długo oczekiwany obiad. Cisza poobiednia zakończyła się bardzo szybko i w mgnieniu oka rozpoczęła się na naszym obozie Olimpiada Na Wesoło. Jak zwykle nie brakowało przeróżnych konkurencji sportowych, w których mogliśmy pokazać i sprawdzić swoje umiejętności w danych dziedzinach. Towarzyszyły temu śmiechy i dużo zabawy. Dzień pełen wrażeń jak zwykle zakończyliśmy ogniskiem. Dla chętnych, w drugim programie, odbyły się Rozmowy przy świecach. Uczestnicy długo oczekiwali momentu, w którym usiądą w Korzonku i przy blasku świec porozmawiają o swoich przeżyciach i istotnych dla nich sprawach. Jednak z powodu deszczu Rozmowy musiały odbyć się w Cyrku .To jednak nie przeszkodziło nam w miłym i ciekawym spędzeniu czasu.

Zastęp VIII

Z samego rana, zaraz po sytym śniadaniu i apelu, dzieląc się na 4 grupy rozpoczęliśmy warsztaty tematyczne. Do wyboru mieliśmy: zajęcia sztuk walki, które były prowadzone przez naszych młodych Korczakowców. Mogliśmy na nich nauczyć się podstawowych zasad samoobrony, a także zobaczyć zainscenizowane walki. Poznaliśmy różnice między karate, judo i kung fu. Następnymi warsztatami była lekcja improwizacji, podczas której za pomocą krótkich zabaw mogliśmy nauczyć się, jak przemawiać do ludzi i występować na scenie będąc pewnym siebie. Czymś nowym na naszym obozie okazała się prezentacja na temat oszczędzania energii. Dzięki niej dowiedzieliśmy się jak racjonalnie gospodarować prądem i czy opłaca się oszczędzać. Te warsztaty prowadził dh Milupa. Ostatnimi zajęciami była kryminalistyka. Podczas tej lekcji dowiedzieliśmy się więcej o tej dziedzinie oraz jak wygląda praca ludzi w wydziale kryminalnym. Dla chętnych prowadzona była również Mafia, czyli obozowa gra integracyjna.

Dzień pełen wrażeń zakończyliśmy wspólnym ogniskiem, które rozpoczął dh Wołodia. Mogliśmy usłyszeć kilka znanych ukraińskich piosenek. Ze względu na naszych gości, udało nam się również zaśpiewać kilka utworów w języku angielskim.

Programem dodatkowym był koncert muzyki ciężkiej w Rumowisku, który został poprowadzony i zorganizowany przez dh. Ozziego i dh. Samolaka. Tylko miłośnicy takiego brzmienia zdobyli się na odwagę i zawitali na tym koncercie.

Zastęp VII

01.07.2016,Korczakowo

Dzisiejszego dnia prawie z samego rana wybraliśmy się do Ośna Lubuskiego. Gdy po długiej wędrówce dotarliśmy tam, zwiedziliśmy kilka najsłynniejszych zabytków m.in. najlepiej zachowane mury obronne w Polsce, kaplicę św. Gertrudy oraz Basztę Krzaków. Następnie mieliśmy czas wolny na upragnione zakupy J. Obładowani siatkami poszliśmy do parku na gry i zabawy. Po wszystkim wyruszyliśmy w drogę powrotną. Zmęczeni , ale zadowoleni wróciliśmy do obozu gdzie czekał na nas najlepszy ,korczakowski barszcz biały. Po obiedzie podzieleni na grupy układaliśmy zagadki związane z naszą wyprawą do Ośna i zwiedzanymi w nim zabytkami. Pod koniec dnia odbyło się ognisko z dyskusją na temat tegorocznego hasła obozowego- „Słuchaj aby zrozumieć”. Tematy, które poruszyliśmy to m.in. „co to znaczy słuchać?”, „jak rozmawiać kiedy ma się skrajnie różne zdania?”, „rozmowy i słuchanie a rozwijająca się technologia”. Na sam koniec dzisiejszego dnia odbył się koncert w korzonku prowadzony przez dh Milupę, którego tematem przewodnim były organy Hammonda. Dzień mimo, że był męczący, zapamiętamy jako jeden z lepszych.

zastęp 6

Wielu z nas ma trudności z opowiadaniem o sobie. Często kryjemy swoje prawdziwe oblicze w strachu przed brakiem akceptacji. Boimy się, że to, kim jesteśmy nie wystarcza. Zakładamy różne maski, trzymamy głęboko w sobie wszystkie emocje. Czasami dochodzi do tego, że budujemy mur dzielący nas od innych ludzi. Jednak czy takie działania sprawiają, że jesteśmy szczęśliwi?

Wystarczy być sobą. Nie jest to takie proste, ale na pewno wymaga od nas mniejszego poświęcenia niż stawianie muru. Budując go, marnujemy czas, tracimy siłę oraz wiarę w siebie, a co najgorsze, cofamy się, nie robiąc żadnych postępów. Brniemy w złym kierunku. Pogrążamy się, a tym samym oddalamy od innych ludzi. Warto więc zrobić kolejny krok do przodu i zacząć doceniać to, jacy jesteśmy. Uwierzyć w siebie!

Jak to zrobić? Musimy zacząć od najprostszych ćwiczeń. Po pierwsze – pozbyć się złych myśli o sobie. Po drugie – często przeglądać się w lustrze i zacząć akceptować swój wygląd. Po trzecie – skupiać więcej uwagi na własnych potrzebach. Droga do pełnej wiary w siebie może być bardzo długa. Wszystko jednak zależy od nas. Ważne jest, żeby mieć chęci i wierzyć w to, że możemy zmienić się w lepszego człowieka. Nastawienie odgrywa również wielką rolę. Jeśli czegoś mocno pragniemy, to zawsze łatwiej jest nam dotrzeć do celu.

Życie jest krótkie. Nie warto marnować cennego czasu na użalanie się nad sobą. Akceptacja samego siebie ma duży wpływ na to, czy jesteśmy szczęśliwi. Korzyści są podwójne: jeśli kochamy własne życie, to możemy dzielić to szczęście z innymi. Zacznijmy więc zmieniać świat od siebie.

Powodzenia!
Aleksandra Plonkowska

Wczoraj, tj. 1 lipca, odbył się koncert otwierający korzonkowy sezon 2016! W nowej, odświeżonej sali koncertowej dh Milupa zaprezentował wybrany przez siebie zestaw utworów. Poniżej zamieszczamy unikatowy program koncertu:

Wczorajszy dzień (tj. czwartek) zaczął się bardzo wymagająco, ponieważ zaczęliśmy go od gry zwanej ,,bitwa o drogę”. Polegało to na tym, że zostaliśmy podzieleni na 2 drużyny (aby uniknąć nieporozumień wynikających z podziału, 1 z drużyn dostała kolorowe opaski, które założyła na ręce). Następnie za pomocą sznurka każda z drużyn wyznaczyła po swojej stronie drogi tzw. ,,bazę”. Było to miejsce, w którym znajdował się kluczowy element gry – flaga. Cała gra sprowadzała się do tego, by przedostać się na stronę przeciwnika i nie będąc złapanym wynieść ją z bazy na drogę. Obie drużyny walczyły dzielnie i obie miały opracowane techniki ,jak odebrać flagę przeciwnej drużynie. Walka była wyrównana i zacięta, i jak to na bitwach bywa: czasami zdarzają się ofiary. Na szczęście urazy były raczej drobne i osób rannych było niewiele, wszystko dobrze się skończyło. Po tak wyczerpujących rozgrywkach dostaliśmy chwilę na odpoczynek, szybki prysznic lub chwilkę zabawy na kąpielisku. Następnie przyszedł czas na obiad. Zatem, żeby odzyskać siły i zaspokoić głodne żołądki, wszyscy zajadali się, aż się uszy trzęsły. Wszyscy spokojni o swe żołądki ruszyli do namiotów na codzienną sjestę. Po zregenerowaniu sił nadszedł czas na warsztaty. W tym roku zostały one urozmaicone na tyle, że każdy oprócz tego, że znalazł coś dla siebie oraz faktu, że spędza czas rozwijając się przez zabawę , wracając do domu zyska nowe, co więcej, przydatne umiejętności. Po wspólnie spędzonym czasie w gronie innym niż zwykle, mieliśmy okazję zasiąść w naszej Korczakowskiej Strefie Kibica. Została ona przygotowana w cyrku. Transmisja wyświetlana była z rzutnika, co umożliwiło uzyskanie doskonałego obrazu na wielkim ekranie. W każdym z nas obudziła się nutka kibica i patrioty, gdyż wyposażyliśmy się w barwy Polski, które dumnie się prezentowały na naszych twarzach. Mecz był bardzo emocjonujący, co można było wywnioskować już z okrzyków, które dobiegały z cyrku. Tak emocjonujący dzień zakończył się niestety bez ogniska, bo zrobiło się bardzo późno, jednak po wyczerpującym dniu nikt nie miał tego za złe.

Zastęp 5

Wraz z nadejściem obozu wystąpił problem, który próbujemy w redakcji ”Małego Przeglądu” rozwiązać. Otóż przed posiłkami zgodnie z korczakowską tradycją wszyscy wspólnie śpiewamy, abyśmy mogli życzyć sobie wzajemnie smacznego oraz podziękować wszystkim, którzy mieli swój wkład w posiłek, który jemy. W tym roku zauważyliśmy, że pojawił się problem, bo często pieśń zaczyna być intonowana w złym momencie. Dlaczego uczestnicy nie zdają sobie sprawy, kiedy należy zacząć śpiewać?

Podejrzewamy, że za sprawą stoi kilka czynników. Pierwszym z nich i najważniejszym jest rekordowa frekwencja na obozie (która nas zaskoczyła, aczkolwiek bardzo ucieszyła). Dlatego gdy na stołówce zasiadamy do posiłku, powstaje zamieszanie, gdyż część już skończyła jedzenie, podczas gdy część dalej stoi w kolejce do wydawalni.

Inną przyczyną może być złe dobranie chwili, w której wszyscy byliby gotowi na wspólną pieśń. Tę najlepszą chwilę wyczuwają uczestnicy z obozowym doświadczeniem, dlatego uważam, że młodsi, choć skorzy do śpiewania, powinni poczekać, aż zaczną ją starsi.

 Na szczęście my w redakcji postanowiliśmy coś z tym zrobić i w najbliższych dniach przedstawimy wyniki naszych starań.

Alan Nagel

Zaraz po sytym śniadaniu nastąpiły gwałtowne przygotowania do starcia. Po włożeniu zbroi maskujących nasze ciała przed (na pierwszy rzut oka) niepozornymi kleszczami i krzakami malin, byliśmy gotowi do wyruszenia w las. Ekscytacja sięgała zenitu, gdy doszliśmy w coroczne miejsce naszej bitwy, śpiewając żołnierskie pieśni.

Nastąpiło szybkie podzielenie się na dwie załogi i rozpoznanie terenu. Każdy z przywódców obmyślał jak najlepszą taktykę na wygraną, podczas gdy pozostali uczestnicy przygotowywali strategiczne kierunki ataku. W obu grupach najbardziej strzeżonym punktem była baza, w której to wisiała pożądana przez przeciwników flaga.

Przygotowania do startu nie trwały długo. Na twarzy każdego wojownika malowało się skupienie i powaga. Po sygnale syreny rozległ się głośny okrzyk bojowy. Obie korczakowskie armie ruszyły na siebie, nie zważając na wystające konary drzew, połamane gałęzie oraz sięgające do pasa kłujące krzaki. Młodzi wojownicy odpychali się, strącając kolejne wyrastające na ich drodze postacie, aby jak najszybciej dostrzec po upragnione przez całą drużynę zwycięstwo. Po wyczerpujących starciach w wysokich trawach, z upływem czasu twarze Korczakowców były zlewane coraz to obfitszym potem. Prażyło przebijające się przez wysokie drzewa palące słońce. Bitwa trwała zacięcie przez dwie godziny, nie dając ani chwili wytchnienia.

Pomimo brutalności i wysiłku włożonego w zdobywanie laurów dla swojej drużyny pomiędzy wojownikami panowała ekscytacja i spełnienie. Nie można zapomnieć o odniesionych ranach najbardziej zaangażowanych żołnierzy. Jednak korczakowska Bitwa o Drogę rządzi się swoimi prawami i pomimo otrzymywanych ciosów każdy jej uczestnik jest usatysfakcjonowany, że zdołał wytrzymać na polu nieustającej walki. Myślę, że tak jak ja, każdy już nie może doczekać się kolejnego starcia.

Oliwia Kolasińska

Korczakowski starszy turnus to trzy tygodnie. Ile można się nauczyć przez ten czas? Nikt, kto przyjechał laikiem, z obozu nie wyjedzie mistrzem. Nie da się opanować w stopniu płynnym języka migowego w trakcie paru lekcji. Żeby zostać mistrzem pióra, warsztaty dziennikarskie nie wystarczą – i tak dalej. Czy w związku z tym czas, którzy poświęcamy na warsztaty jest czasem straconym?

Dla instruktorów sprawa jest dość prosta: warsztaty są okazją do robienia tego, co lubimy i w czym chcielibyśmy się rozwijać. Na co dzień przeważnie brakuje czasu, żeby spokojnie porysować – w Korczakowie mogę rysować i uczyć rysować, łącząc przyjemne z pożytecznym. Jesli lubię majsterkowanie, na warsztatach mam szansę stworzyć coś razem z uczestnikami, ucząc siebie i innych. Z kolei podczas spotkań koła filmowego mam szansę nie tylko podzielić się tytułem, ktory mnie zainteresował, ale też poznać zdanie innych. Instruktorzy przeważnie lubią warsztaty. Niektórzy z nas przygotowują je przez cały rok.

Znacznie ważniejszą kwestią jest odbiór zajęć przez uczestników. Co oni z nich wynoszą? Rzadko kiedy może to być coś materialnego i na tyle trwałego, bo dojechało w całości do domu, zatem nie w tym rzecz. Na pewno w wielu przypadkach warsztaty są okazją do spróbowania czegoś nowego. Krótki przegląd ostatnich lat: warsztaty traperskie, taneczne, improwizacyjne, robienia czegoś z niczego, leśnicze – nie każdemu było dane już wcześniej tego kosztować. Warsztaty to też sposobność doskonalenia się w dziedzinie już nieco znanej i czekającej na pogłębienie. Tutaj za przykład mogą służyć zajęcia teatralne, sportowe, plastyczne, dziennikarskie. Dzisiaj na tych ostatnich było widać, jak uczestnicy wzajemnie dawali sobie wskazówki, dzieląc się doświadczeniem (stąd też niniejszy tekst, będący efektem luźniejszej chwili i przebywania w rozpisanym towarzystwie). Wreszcie warsztaty są dla uczestników sposobnością do uczenia innych. Ci, którzy na co dzień są uczniami, przeważnie pierwszy raz w życiu mogą stać się nauczycielami. Zobaczyć, jak to jest z drugiej strony (z zaletami i wadami, bo pięknie jest przekazywać swoją wiedzę i zarażać pasją, ale już mniej pięknie próbować utrzymac dyscyplinę w rozbrykanej grupce). Dla pozostałych uczestników stają się autorytetami, kimś, kto umie więcej.

Wasrsztaty: warto – nie warto? Nie ma wątpliwości, że warto. Co więcej, w tym roku postanowiliśmy zaplanować ich więcej, zgodnie z dawnymi korczakowskimi zwyczajami. Ile można się na nich nauczyć? Ogromnie dużo, jeśli się chce, lub tylko trochę, gdy chce się mniej. Zostaje trzymać kciuki, żeby chęci i pomysłów nie zabrakło.

Bariera językowa to dla nas nie problem!

              Nie zdawałam sobie sprawy, że rok minie tak szybko. Znowu stanęliśmy przy ognisku, połączeni wspólnym kręgiem. Każdy z nas czekał na moment, w którym usłyszymy dźwięki  gitar rozbrzmiewające w cichym lesie. Widzimy się wszyscy tylko raz w roku, dlatego oczekujemy wakacji ze zniecierpliwieniem. Przez te trzy tygodnie zbliżamy się do siebie i wspólnie spędzamy czas.

    Dlaczego ten rok jest wyjątkowy? Ponieważ odwiedzają nas goście z różnych zakątków świata. Można więc nazwać nasz obóz międzynarodowym. Dla mnie jest to niezwykła okazja do poznania osóby z innych krajów. Mają przecież odmienną kulturę, język i tradycje, o których możemy dowiedzieć się jeszcze więcej. Warto zagłębić się w ich świat, poznać bliżej i przede wszystkim przełamać barierę językową. Czasami trudno się porozumieć z obcokrajowcami, ale myślę, że watro się starać. Mogą wyniknąć z tego same korzyści, a doświadczenie zostanie na całe życie.

    W zeszłym roku odwiedziła nas dziesięcioosobowa  grupa z Izraela. Było to dla mnie cudowne doświadczenie. Miałam okazję poznać ich bliżej i wciąż wracam pamięcią do tamtych chwil. Cieszę się, że niektórych z nich zobaczę znowu w tym roku. Jednak żeby nawiązać  z nimi relację, musiałam pokonać własne bariery. Wymagało to ode mnie nie lada poświęcenia. Czy było warto? Oczywiście! Uwierzyłam w siebie i moje możliwości, dzięki czemu teraz łatwiej przychodzi mi porozumiewanie się z innymi.

      Każdy z nas powinien przełamywać pewne słabości, ponieważ to jest częścią naszego życia. Nie chodzi o to, żeby zawzięcie walczyć ze sobą i skrywać swoje prawdziwe  oblicze. Trzeba rozsądnie zmieniać się na lepsze i wiedzieć dokładnie, co chcemy poprawić i jakim stać się człowiekiem.

        W dzisiejszych czasach jest coraz więcej osób, które znają dany język, lecz mają blokadę językową. Niestety najczęściej nic z tym nie robią. Dlaczego? Przecież wystarczyłoby trochę inicjatywy z ich strony, odrobinę zaangażowania i chęci. Bazując na własnych przeżyciach, polecam wszystkim przełamać się i zrobić krok do przodu. Spróbować powiedzieć choć kilka zdań w obcym języku. Co zyskamy? Wiele! Jednak żeby się przekonać, musimy wziąć się w  garść, bo to niesamowite uczucie móc znaleźć wspólny język z innymi ludźmi. Ważne  jest, aby wierzyć w siebie i nigdy nie odpuszczać, a wszystko pójdzie po naszej myśli.

Powodzenia!

Aleksandra Plonkowska

Od dziecka kocham wszystkie zwierzęta. Zawsze marzyłam o psie, aż w końcu w wieku siedmiu lat go dostałam. Wtedy dowiedziałam się, że zwierzę nie jest zabawką i z posiadaniem go wiąże się wiele obowiązków. Wydaje się, że ludzie znają psy, ale okazuje się, że wielu ich zachowań nie rozumiemy.

Od pewnego czasu dużo zastanawiałam się nad relacjami pomiędzy człowiekiem a zwierzęciem. Szukałam związanych z tym haseł w internecie, aż w końcu znalazłam jedno,  które mnie szczególnie zainteresowało. Behawiorystyka. Znalazłam je przez serial, w którym znani polscy artyści adoptowali zwierzęta oraz uczyli się z nimi żyć. Behawiorystyka zwierząt to nauka zajmująca się badaniem zachowań, potrzeb i problemów zwierząt. Behawioryści pomagają nie tylko czworonogom, ale także ich właścicielom, którzy często nie potrafią się odpowiednio zająć swoimi podopiecznymi.

Często gesty zwierzaka, które człowiek traktuje za oczywiste, mają zupełnie inne znaczenie.  Na przykład skrobanie drzwi przez zwierzaka najczęściej oznacza tęsknotę lub potrzebę wyjścia na spacer. Z kolei pies machając ogonem, pokazuje swoje szczęście, a u kota oznacza to niezadowolenie. Za to kichanie u psa może być oznaką złości. Mimo iż identyczne, zachowania naszych zwierząt mogą wskazywać coś zupełnie różnego.

Uważam, że pomaganie zwierzętom nie jest tylko pracą, ale także dużą przyjemnością. Mam nadzieję, że uda mi się to robić w przyszłości.

Basia z zastępu III

Jedną z atrakcji Korczakowa są warsztaty. Każdy znajdzie coś dla siebie – od zajęć przyrodniczych, do nauki języka migowego. Spośród wielu, dostępne są także warsztaty manualne, polegające na majsterkowaniu. Świetnie pasuje tu powiedzenie „zrobić coś z niczego”.

Celem zajęć jest udoskonalenie lub nabycie zdolności dotyczących tworzenia różnych drobiazgów (np. ozdobnej tabliczki). Warsztaty odbywają się o określonych godzinach, na świeżym powietrzu, zazwyczaj przy porcie. Prowadzi je druh Przemek, a w grupie znajdują się zarówno chłopcy, jak i dziewczęta.

Jako pierwszy cel jedni z Korczakowców obrali sobie zrobienie tabliczki z napisem dla druha prowadzącego zajęcia. Każdy miał inne zadanie. Na początku potrzebne było zgromadzenie odpowiednio dużej ilości gwoździ oraz deski. Każdy zajął się czymś innym, na przykład szkicowaniem napisu oraz zaznaczeniem miejsc, w które następnie będą wbijane gwoździe. Aby słowa były wyraźne, gwoździe owinięto włóczką, każdy wyraz był otoczony innym kolorem, by nie było większych trudności z odczytaniem. Jednak o treści tabliczki dowiemy się dopiero wieczorem, podczas podarowania prezentu druhowi.

Osobiście nie uczęszczam na zajęcia manualne, jednak podoba mi się wizja stworzenia czegoś własnego; czegoś, co stworzyliśmy praktycznie od zera. Tutaj możemy pobawić się wyobraźnią, zainspirować się.

Myślę, że uczęszczający traktują spotkania jako przyjemność, nie obowiązek, a ich prace są wynagrodzeniem na wysiłek. Lekcje są pożytecznym spędzeniem czasu. Można na nich skonstruować ciekawą pamiątkę z obozu, która będzie przypominać o mile spędzonych chwilach.

Ola z zastępu III