Archiwa: Wpisy Małego Przeglądu

Dzisiejsze zajęcia rozpoczęliśmy od Bitwy o Flagę. Zabawa ta odbywała się w lesie. Polegała na tym, że jedna osoba z drużyny musiała dobiec do bazy przeciwnika. Wtedy uwalniała więźniów, złapanych wcześniej przez przeciwną drużynę, poprzez przytrzymanie ręki. Chodziło tez o zdobycie flagi. Byliśmy podzieleni na drużynę z bransoletkami i bez bransoletek. Grupa bez bransoletek wygrała 7:6. Wszystkim dzieciom gra bardzo się podobała i mamy nadzieję, że jeszcze się powtórzy.

Wojtek Antoszewski, Kuba Dankowski, Wiktor Hryniewicz

Po obiedzie rozpoczęliśmy zajęcia warsztatowe. Do wyboru były: gry planszowe, sportowe, kajakarskie, traperskie, plastyczne, dziennikarskie, improwizacyjne. Najwięcej dzieci poszło na zajęcia traperskie, najmniej na gry planszowe. Ja Błażej, Maciek, Karol i Michał wzięliśmy udział warsztatach tych ostatnich. Naszym zadaniem było wymyślenie i wykonanie gry o Korczakowie. Poszło nam dobrze. Tytuł gry brzmi „Spacer po Korczakowie”. Gracz wędruje pionkiem po planszy i napotyka różne zadania, których jest aż 40! Niektóre przygody są złe, wtedy trzeba się cofnąć, czekać lub wrócić na start (jeśli wszedłeś do wody bez pozwolenia ratownika), a niektóre dobre – wtedy przesuwasz się do przodu o kilka pól, na przykład o 5, jeśli posprzątałeś stołówkę. Na kolejnych zajęciach będziemy robić planszę do gry. Na warsztatach sportowych ćwiczyliśmy różne elementy piłki nożnej i siatkówki. Na zajęciach było nas 10 osób. Przepłynęliśmy około 1/3 jeziora, ale bolały nas ręce od wiosłowania. Musimy trochę poćwiczyć, zwłaszcza ci, którzy wiosłowali pierwszy raz w życiu. Warsztaty bardzo nam się podobały i nikt z nas nie zamierza zmieniać grupy.

Błażej Skuza, Karol Kazula, Maciek Szwajger

Wieczorem poszliśmy na ognisko. Słuchaliśmy różnych piosenek i bawiliśmy się w pląsy. Bardzo nam się podobały. Później puszczaliśmy Iskierkę czyli uścisk w kręgu. Kiedy ognisko się skończyło dla chętnych uczestników odbył się koncert muzyki od zawsze słuchanej w Korczakowie. Wszystko skończyło się ok. 23. Ten wieczór bardzo nam się podobał.

Piotr Radomski, Bartosz Pisiewicz

Zastęp 8

Na wtorek zaplanowano dla nas trzy rodzaje zajęć: wycieczkę przyrodniczą, zabawy na orientację w terenie oraz szkolenie z pierwszej pomocy. Nasz zastęp zaczął od wycieczki. Na początku zapoznaliśmy się z druhem Rambo. Weszliśmy do lasu zaczęliśmy wędrówkę. Druh opowiedział nam jak powstało jezioro Grzybno. Okazało się, że utworzyło się z wielkiego lodowca, który miał wysokość prawie kilometra! To nas bardzo zaskoczyło. Szliśmy dalej i napotkaliśmy cypel, na którym było mnóstwo śmieci. Druh powiedział nam, że nie można tak robić, bo szkodzi to lasowi i jego mieszkańcom. Poszliśmy dalej, gdzie zaczynały się szlaki: trudny i bardzo trudny. Wybraliśmy ten drugi. Po drodze do celu Druh opowiadał nam o różnych ciekawostkach w lesie, na przykład o cuchnących grzybach, które nad Grzybnem występują wyjątkowo często w porównaniu z innymi miejscami w Polsce. Mówił też o żukach, które są pod ścisłą ochroną, o strzelających kwiatach. Widzieliśmy wielkie mrowisko i bagno, które wciągało swoje ofiary. To nas bardzo zaciekawiło. Na koniec wyprawy doszliśmy do pomostu, gdzie na nas wszystkich czekały łódki. Wracaliśmy nimi do naszego KORCZAKOWA!!!

Mateusz Łukaszczyk, Michał Eichstaedt

Na kolejne zajęcia poszliśmy do Cyrku. Druh Dziara opowiadał nam o swoim zawodzie ratownika medycznego, tym, jak można komuś udzielić pierwszej pomocy. Zawsze najpierw trzeba sprawdzić, czy ten ktoś oddycha i zadzwonić pod numer alarmowy 112. Druh opowiadał nam, co zrobić, gdy ktoś ma atak padaczki, albo w razie oparzenia czy skaleczenia ciałem obcym. Zachęcał nas, byśmy obok takich sytuacji nie przechodzili obojętnie poszkodowanemu przekonywał, że należy pomóc poszkodowanemu. Wspominał nam również o innych ważnych numerach telefonów:

POLICJA 997

STRAŻ POŻARNA 998

POGOTOWIE 999

Według mnie zajęcia były bardzo ciekawe i interesujące.

Wiktor Hryniewicz

Zabawy na orientacje odbywały się na boisku. Czekaliśmy na druhnę Gosię 30 minut. Ostatecznie nie przyszła. Okazało się, że druh Samolak myślał, że to ona prowadzi zajęcia, a to on miał zrobić samodzielnie i niepotrzebnie czekaliśmy. Na początek zagraliśmy w „Wodza”. Polegało to na tym, że jedna osoba siedzi w kółku, a ktoś wcześniej wyznaczony próbuje zabrać leżący przy Wodzu identyfikator. Wódz ma zasłonięte oczy i próbuje usłyszeć zakradającą się osobę. Potem graliśmy w „ Anioła stróża”. Dobieraliśmy się w pary i jedna z osób zawiązywała oczy chustą. Druga wyprowadzała ją z boiska, okręcała i pilnowała, by o nic się nie potknęła i nie weszła w drzewo, gdy przemieszczała się za odgłosem klaskania Druha. Trzeba było wytężyć słuch, żeby się dobrze zorientować w terenie. Na końcu to my prowadziliśmy Druhów.

Mateusz Sowiński, Borys Sowiński, Jan Eichstaedt

Wieczorem rozpaliliśmy ognisko. Śpiewaliśmy różne piosenki, na przykład „Reggae”. Ognisko prowadziła dh Gazela, a na gitarach grali druh Rucio i druhna Kasia. Słuchaliśmy także muzyki klasycznej – fragmentów Eine Kleine Nacht Muzik i Requiem Wolfganga Amadeusza Mozarta. Na samym końcu puszczaliśmy Iskierkę. Jednak najważniejsze dla nas było spotkanie się wszystkich razem.

Teraz dowcip: Jak czuje się ogórek w śmietanie? ……..mizernie…

Zastęp 7

W poniedziałek po śniadaniu naszym zadaniem było zrobienie totemów naszych zastępów. Najpierw szukaliśmy pomysłu, potem musieliśmy znaleźć drewno, następnie zaczęliśmy konstruować. Budowa naszego totemu trwała 2 godziny. W naszym domu znajdował się stół, 4 krzesła, telewizor i pianino. Inne totemy to na przykład: Smok zastępu 7, Minionek zastępu 4, Nietoperze zastępu 1 czy Korporsche zastępu 10. Był też samolot, auto, człowiek. Pod wieczór wywieszono już wyniki konkursu na totem. Zdobyliśmy 18 punktów na 20 możliwych. Maksymalną ilość punktów zdobyły zastępy: 1, 2, 3 oraz 5. Po południu odbył się Bieg po Korczakowie. Uczestnicy podzieleni na grupy musieli odnaleźć koperty z różnymi zadaniami, pytaniami i łamigłówkami ( na przykład jak się nazywał w rzeczywistości Janusz Korczak albo czego uczy dh Młody?) Bieg wygrały zastępy 5 i 10. Wieczorem odbyło się oficjalne otwarcie obozu. Cały obóz zebrał się nad jeziorem, gdzie po kilku minutach przypłynęła łódka, w której znajdowali się Harry, Hermiona i Ron oraz tajemna walizka. (W tych rolach druhowie.) Wspólnie przeszliśmy pod pomnik Janusza Korczaka, tam stanęliśmy w dużym kole. Druh Młody jako Dumbledore  rozdał czarodziejskie różdżki zastępowym. Za ich pomocą czarowali tak, by otworzyła się magiczna walizka. Zaklęcie zadziałało i naszym oczom ukazały się obozowe, zielone chusty. Druhna Komendantka założyła je każdemu z nas przy dźwiękach muzyki. Potem usiedliśmy przy ognisku, żeby pośpiewać. To był bardzo fajny dzień.

Łukasz Bruczyński, Szymon Galicki, Juliusz Toboła

Zastęp 6

Wczoraj przyjechaliśmy na obóz do Korczakowa. Po tym jak się rozpakowaliśmy, zjedliśmy obiad. Po posiłku , zanim zaczęliśmy zajęcia, zapoznaliśmy się z regulaminami i zasadami, które obowiązują na obozie i przedstawiono nam kadrę. Potem rozpoczęły się wesołe i ciekawe zabawy integracyjne na boisku, dzięki którym poznaliśmy się nawzajem. Najbardziej nam się podobał Konik Pony, Węzeł Gordyjski, Detektywi i Złodzieje, a także Figury z Wosku. Po zajęciach zjedliśmy smaczną kolację, a potem był czas na kajaki, sport, pogaduszki i co kto chciał. Wieczorem spotkaliśmy się w Cyrku, by wspólnie pośpiewać. Nauczyliśmy się piosenek o kolejarzu, pchłach, jeżu, czajniczku i niedźwiadku. Przed snem dh. Daria czytała nam książkę „Kłamczucha”, jednak z powodu nadmiaru wrażeń długo nie mogłyśmy zasnąć. Wszystkie w naszym zastępie jesteśmy w Korczakowie pierwszy raz i jak na razie bardzo nam się podoba.

Zastęp 5

Milena Mielcarek,

Iga Czerwińska,

Daria Lewicka,

Karolina Lelicka,

Wiktoria Janicka,

Kinga Stec.

Last night, the 4 groups (Hip-hop, Reggae, Classical and Heavy Rock) presented their village to the entire camp. The group that really excelled in portraying their message was the classical group who not only prepared a village depicting the World of classical music but also put on a show of different forms of classical music – opera, ballet, symphony music, … all well presented, with the appropriate costumes to match.

Last night at about 2:00 it began to rain and it hasn’t stopped raining since then. The entire camp is puddles of water, mud and it is cold as well. The entire program for the day had to be changed. The campers were divided into two groups. One group saw a movie while the other group learnt about the „Postcards” in Dom Sierot (Korczak’s orphanage) and then each individual produced his/her own postcard which they can give to any one of the deserving campers.

Tonight’s program was supposed to end with the floating of the handmade boats carrying each person’s wish out on to the lake. A special program prepared by the counsellors will not be taking place due to the weather. Instead we will all gather in the large tent (the „Circus”) to see a movie and to share their feelings in the format of a song or mini-performance.

Another camp drawing to an end. Ten memorable days with an amazing group of kids who made new friends, blended in to all the activities, were full participants, did not complain and are now ready to head home to share Korczakowo with their friends and family.

Thank you Korczakowo. Despite the cold weather we leave with a feeling of warmth.

Yesterday we celebrated „Day of the Patron”, a day dedicated to Korczak. In the afternoon the campers were divided into 9 groups. Each group received a Korczak quote which they had to present in the format of a play or a poster or a video clip.

After dinner the groups presented their work. None had chosen to do a poster so we sat at the fireplace (the”circle”) and enjoyed the performances. We then went to the big tent (the „circus”) where the video clips were presented. It is amazing to see how much thought and work can be achieved in two hours.

We then gathered at the foot of the Korczak monument for a ceremony. A huge banner with the image of Korczak was displayed at the side of the stone monument. The image, a picture of Korczak taken on one of his visit’s to Eretz Yisrael (1934 or 1936) on Kibbutz Ein Harod. A large metal Menorah and Star of David were lit up with candles setting a perfect atmosphere for the occasion. On the side of the lake, as if part of the proceedings, a large picture banner of the „chief,” the late Jerzy Zgodzinki was proudly displayed.

The ceremony itself was very emotional. In all four corners one of the older campers stood with a burning flame. The campers stood in a half-circle and when all were in place, the ceremony began. The head of the camp (Beata) and Batia read the „Korczakian Vow” line by line, in Polish and Hebrew, with the campers repeating each sentence. This was followed by a musical interlude, three guitarists and a singer. During this time every camper received a certificate with a drawing of Korczak and one of his more popular quotes, a quote (1908) from the time he spent as a young doctor at the summer camps: „For the first time I spoke not to the children but with the children …” This was followed by the reading of chosen quotes that were read by the campers first in Polish and then in English. Very touching, clear and heartwarming.

We all returned to „the circle” where the singing continued, not the regular lively camp songs, but soft music. In small groups, according to the tents, the campers came to the Korczak memorial site and in pairs marched to the stone statue, stood a minute in silence and then marched away with another couple paying their respects. Quiet, emotional, touching.

This morning as usual began with the role-call followed by the morning meeting. The activity for today – the camp divided into 4 groups (Hip-hop, Reggae, Classical and Heavy Rock). Each group must prepare a village in line with their genre of music.

העבודות שלנו היינו על ציטוטים של יאנוש קורצ’אק ועליהם עשינו הצגה .
כל קבוצה הייתה צריכה לבחור דרך יצירתית להצגת העבודה, דרך סרטון או שיר, המחזה.
בערב אחרי ארוחת הערב התכנסו יחדיו באזור המדורה ומשם המשכנו לטקס מיוחד ומרגש לזכרו יאנוש קורצ’אק. הטקס החל עם שבועה בשפות פולנית ובעברית ואז כל זוג של אנשים מכל אוהל הקריא משפט של קורצ’אק בפולנית וגם באנגלית. המשפטים היו מעוררי השראה ובעלי תוכן מיוחד.
לאחר הטקס התכנסנו שוב כולם מול המדורה ושם שרנו שירים בפולנית ואף גם באנגלית. השירים התאימו לאווירה והיו מיוחדים ומרגשים גם הם. לאחר מכן הזוגות שהקריאו בטקס התבקשו לגשת ולעמוד לדקת דומיה ליד האנדרטה הראשונה שהוקמה לזכרו של קורצ’אק. זה היה מדהים.

בבוקר של היום קמנו למזג אוויר נעים ולאחר ארוחת הבוקר התכנסו ביחד להודעה על פעילות. המחנה התחלק ל4 קבוצות : היפ–הופ, רוק מטאל, רגאי וקלאסי. כל קבוצה צריכה לבנות כפר ולהציג דרכו את הסגנון המוזיקלי. העבודה החלה מידי .
שעות אחר הצהריים הוקדשו גם הם לבניית הכפרים.

כתבה חברת המשלחת: רוזל ישראלי .

To już za niedługo! Zaczynamy drugi turnus. Jak widać, pogoda dopisuje. Do zobaczenia jutro!

Dla tych, którzy nie lubią czytać na ekranie. Dla tych, którzy chcą podkreślać ołówkiem najciekawsze fragmenty. Dla każdego – „Mały Przegląd” w wersji do wydrukowania:

Mały Przegląd numer 4

Czasami w naszym życiu nastaje przychodzi moment, kiedy musimy się pożegnać, odejść. Nigdy nie jest to łatwe, ponieważ każdy z nas chciałby zatrzymać wszystkie wspaniałe chwile blisko siebie. Koniec nie musi jednak zawsze być kojarzony ze smutkiem. Myślmy racjonalnie: po końcu często następuje początek. Zaczyna się coś nowego. Otwierają się przed nami różne drzwi i możemy podążyć w nieznanym kierunku, zmieniać swoje życie, odkrywać, uczyć się, poznawać nowych ludzi. Wszystkie wspomnienia warte zachowania zostaną w naszej głowie. Musimy więc pogodzić się z tym, że w naszym życiu ciągle coś się kończy.

Trzy tygodnie to bardzo długo jak na zwyczajny wakacyjny obóz. Jednak dla nas Korczakowców zdecydowanie za mało. Wyjątkowi ludzie i atmosfera sprawiają, że czujemy się tutaj jak w domu, którego się nie opuszcza. Dlatego właśnie wiele osób przyjeżdża tu kolejny raz. Czy nie mają już dosyć? Myślę, że każdy, kto odwiedza Korczakowo regularnie, zgodzi się ze mną, że to miejsce uzależnia. Chce się tutaj wracać. Wiele z nas w trakcie roku szkolnego myśli o tych wspaniałych chwilach, które tutaj spędziliśmy. Nie możemy się doczekać wakacji i już chcemy stanąć we wspólnym kręgu i przekazać sobie znak pokoju. Korczakowo jest magicznym miejscem, dzieją się tutaj niezwykłe rzeczy , które czasem zmieniają ludzi na lepsze. Można powiedzieć, że tutaj uczymy się życia. Dowiadujemy się, które ścieżki wybierać, jak rozmawiać z drugim człowiekiem i mieć do niego szacunek, jak postępować w danej sytuacji.  Przyswajamy najważniejsze wartości, dzięki czemu zmieniamy też siebie i staramy się być lepszymi ludźmi.

Niesamowite jest to, że każdy kto tu przyjeżdża jest inny, ale jednak wszyscy mamy jakąś wspólną misję. Ta więź między nami jest bardzo silna, właśnie dzięki temu jesteśmy w stanie robić cudowne rzeczy i zmieniać świat na lepsze. Razem tworzymy całość. Wszyscy wspólnie staramy się szanować siebie nawzajem. Ważne jest również, żeby każdy z nas czuł się na równy innym. Każdy z nas daje szczęście pozostałym, dlatego czujemy się razem dobrze. Tworzymy zbiorowisko ludzi, którzy sobie ufają i potrafią ze sobą współpracować. Przez te kilka tygodni jesteśmy jedną, wielką rodziną. Dlatego właśnie te pożegnania są takie trudne. Ciężko jest się pogodzić z tym, że musimy opuścić Nasz Dom. Czas mija tu tak szybko, że w mgnieniu oka obóz się kończy, a my mamy wrażenie, że minęło dosłownie kilka dni.

Zazwyczaj pożegnania wzruszają. Po prostu ciężko jest się pogodzić z tym, że musimy opuścić niektóre osoby, odzwyczaić się od pewnych reguł, wrócić do swojego normalnego życia. Nigdy nie jest tak, że wracając do domu, nie tęsknimy. Zawsze czujemy mały niedosyt. Chcielibyśmy znowu pośpiewać przy ognisku, posłuchać muzyki w Korzonku czy uścisnąć czyjąś dłoń w kręgu. Trudno jest oderwać się od tego idealnego świata, pełnego cudownych ludzi i wrócić do codziennych obowiązków. Dlatego właśnie jest nam przykro, kiedy się żegnamy. Nie chcemy kończyć czegoś tak niezwykłego. Jednak musimy się z tym pogodzić. Zakończyć jakiś etap w naszym życiu i iść dalej. Za rok będzie nowy obóz, nowi ludzie, nowe wydarzenia i nowe doświadczenia. Znowu będziemy mogli pozostawić wspaniałe chwile w swojej pamięci, do których będziemy wracać latami.

Pola

Przyzwyczajeni jesteśmy, że w Korczakowie z poezją obcujemy przy ognisku, w Korzonku czy podczas nocy poezji. Z pewnym zdziwieniem przyjęliśmy wiadomość, że 19. dnia obozu, tj. w środę, poetynka ma odbyć się…na boisku!

Gdy ognisko zmierzało ku końcowi, gdy już mieliśmy za sobą skakanie przez ogień, na placu „W Słońcu” (czyli właśnie na boisku, bo taka jest jego oficjalna nazwa) jedna z uczestniczek, Kasia Mądry, porozkładała na trawie placu ponad 100 świeczek.

Położeni na ziemi i na ławeczkach słuchaliśmy muzyki oraz wierszy czytanych i recytowanych po polsku, hebrajsku, ukraińsku, rosyjsku i angielsku. Nasze serca wypełniał głęboki żar. Myśli uciekały aż do chmur. Szukaliśmy gwiazd na niebie, lecz tylko jedna od czasu do czasu wynurzała się z chmur i lekko pobłyskiwała. Może to Szef? Podsłuchiwał nas i oglądał z góry? Blask świec rozświetlał jedynie twarze recytatorów. Dzięki temu mogliśmy dostrzec ich emocje na zmęczonych już troszkę obliczach i każdy wiersz poczuć indywidualnie. Muzyka między utworami dawała nam czas do refleksji.

Nasze serca – polskie, izraelskie i ukraińskie – tego wieczoru zostały rozświetlone blaskiem świec i rozpalone poezją. Należą się ogromne gratulacja dla Kasi i dh. Młodego za stworzenie tej nietypowej poetynki.

Iwona Stein

Wracamy po nie, gdy bez nich wyjdziemy z domu. Wakacje planujemy tak, żeby móc z nich korzystać, czyli żeby był dostęp do prądu. Dbamy o nie, żeby się nie ubrudziły, nie porysowały, nie upadły…

Gdy rodzili się obecni obozowicze, telefon komórkowy był wciąż rzadkością i luksusem. Gdy ktoś takowy już miał, był w awangardzie postępu. Teraz ci, którzy nie mają, są uznawani za elektronicznie upośledzonych. Nawet nie hipsterów (do kwadratu), bo zaznaczeniem swojej indywidualności i niepokorności może być brak konta na portalu społecznościowym, ale nie brak telefonu komórkowego! Można pójść dalej – telefon to nie telefon, tylko już teraz smartfon: z internetem, kamerą, latarką, prognozą pogody, ulubioną muzyką… Problemy zaczynają się, gdy na przykład kończy się bateria…

Proszę sobie wyobrazić następującą scenę: zbiegowisko pod kor-radiem, zamieszanie, targi, przekomarzania. Coś się stało? Błyskawiczna awaryjna odprawa zastępowych? Apokalipsa? Nie. Ostatnie minuty przygotowań do zbiórek. Tłumy zlatują się do gniazdek elektrycznych, żeby zdążyć podłączyć swoje smartfoniki przed zajęciami, by te mogły im potem znów towarzyszyć w pełni „zdrowe”. Jako że urządzenia trzeba ładować codziennie, liczba potrzebnych gniazdek przekracza możliwości logistyczne Korczakowa (punktów ładowania jest ponad 20!). Stąd tłumy, odłączanie cudzych telefonów, powerbanki, kombinacje etc. Można postawić pytanie, po co nam smartfon na wakacjach, gdy jesteśmy w pięknych okolicznościach przyrody i mamy wokół siebie przyjaciół, bogaty plan dnia i nieustającą możliwość zrobienia „czegoś”, gdy na horyzoncie pojawia się nuda?

Gdy zabraknie w smartfoniku baterii, zaczynają się problemy. Nagle się okazuje, że nie można nieustannie słuchać muzyki, tylko trzeba z kimś porozmawiać albo, co gorsze, wytrzymać pół godziny, godzinę bez zajmującego zmysły zajęcia. Pobyć w ciszy lub posłuchać otoczenia. Pobyć w pełni w przestrzeni, która otacza, a nie wyłączać się z niej słuchawkami. Gdy rozładuje się smartfonik i nie można „grać w grę”, coś trzeba ze sobą zrobić, zająć sobie czas. Jeszcze wielu z nas to potrafi: pograć w karty, w gry planszowe, w statki (rzadkość), w skojarzenia, w mafię… Spędzać czas sam ze sobą lub z innymi ludźmi. Ta umiejętność powoli zanika, bo zamiast drugiej osoby coraz częściej wybieramy urządzenia elektroniczne. Czy przyszłość sprawi, że nuda zniknie, jak zniknęły niektóre choroby zakaźne? Człowiek ciągle będzie miał zajęcie, bo smartfon (lub jego bardziej zaawansowany technologicznie następca) zawsze będzie mieć dla niego przygotowaną rozrywkę?

Narzekania na rozwój technologii są tak stare, jak stara jest sama technologia. Często okazywało się, że postęp przyniósł korzyści zamiast wad. Ciężko jednak nie zauważyć, że technologia elektroniczna ingeruje w nas samych znacznie mocniej niż koło, maszyna parowa czy nawet prąd elektryczny. Co przyniesie przyszłość? Tego nie wiemy. Warto jednak od czasu do czasu pomyśleć, czy na pewno czas, który spędzamy, wpatrując się w ekran, nie mógłby zostać wykorzystany lepiej. Nie mówiąc już o wolności od uzależnienia od dostępu do gniazdka elektrycznego.

Obudziliśmy się w trakcie trwającej prawie całą noc ulewy. Deszcz nie miał zamiaru się z nami rozstawać, więc musieliśmy wymyślić alternatywny plan dnia. Zostaliśmy podzieleni na dwie grupy: pierwsza poszła do stołówki i słuchała opowieści o pocztówkach rozdawanych w domu Korczaka, następnie pisała  regulamin otrzymania takiej pocztówki na obozie, a potem takowe wykonywała. Każdy mógł umieścić na niej co tylko chciał, co kojarzyło mu się z osobą, do której kartka miała trafić lub co chciał jej przekazać. Druga grupa w tym czasie udała się do cyrku i oglądała film „Wielka szóstka”. Osobiście bajki uwielbiam, a ta skradła moje serce. Popłakałam się trzy razy, dwa ze śmiechu i raz ze wzruszenia. Polecam, dobra jak prawie każda bajka, która wyjdzie z Walt Disney Animation Studio. Deszcz wciąż nie dawał za wygraną, więc na popołudniowych zajęciach była zamiana grup. Wypełnialiśmy w międzyczasie ankiety, które dotyczyły naszego zadowolenia (lub jego braku) z obozu. Wieczorem wszystkie warsztaty przedstawiały to, co robiły na zajęciach. Filmowo-dyskusyjno-filozoficzne mówiły o tym, co oglądały i jakie tematy poruszały. Manualne i plastyczne pokazywały swoje prace, impro zaprezentowało nam jedną z zabaw, jakie przeprowadzali w trakcie warsztatów. Traperskie nagrały dla nas film, pokazujący jak dh Samolak nauczył swych podopiecznych unikania wzroku wroga i jak prawidłowo robić pompki. Przyrodnicze opowiedziały nam o wiedzy jaką nabyli, a fotograficzne zrobiły pokaz slajdów z całego obozu. Dziennikarskie na bieżąco wydawały „Mały przegląd”, więc prezentować się nie musiały. Następnie przyszedł czas na nagrody. Najważniejsze były oczywiście Berła Króla Maciusia I. Nie sposób było pozostać przy 3 nagrodach, więc brązowe i srebrne zostało podwojone. Brązowe otrzymali Ario Narimany i Hubert Dudziak, srebrne Hania Hebisz i Ola Plonkowska, a złote zostało przyznane Kasi Mądry. Rywalizacja o najczystszy namiot była zacięta do samego końca i nie dało się jej rozstrzygnąć, ponieważ 6 zastępów otrzymało maksymalną ilość punktów. Były to zastępy 1,2,4,7,11 i 17. Serdeczne gratulacje i oby Wasze pokoje także były takie czyste! Nagrodę za „Najlepszy Debiut” dostali Kaja Mierzwińska i Yasza Feldman. Zostali wyłonieni także Korpracusie, a było ich naprawdę całkiem sporo: Kacper Waleński, Tomek Adamczyk, Przemek Łogiński, Marta Czyżyńska, Patryk Jabłoński, Krzysztof Dąbrowski, Hania Mądry i Natalia Kędzia. Dobrym duszkiem obozu została Hania Hebisz, a wyłonili ją obozowicze w drodze tajnego głosowania. Ankiety wykazały także, że Korczakowo podoba nam się na 5 z plusem i w sumie nic byśmy nie zmieniali.  Piotr Pyrdoł dostał nagrodę za przełamanie się –  doszedł do wniosku, że jednak fajne to Korczakowo. Rywalizację ogólną, za wszystkie konkurencje, FPN, Korowisko itd. wygrał zastęp 1. Druga nagroda powędrowała do zastępu 17, a na podium znalazło się jeszcze miejsce dla zastępu 7. Wielka skrzynka pocztowa została ofiarowana obozowemu listonoszowi  – Mikołajowi  Niemczalowi. Kiedy wszyscy zostali obdarowani swoimi nagrodami nadszedł czas na ostatni apel wieczorny. Druhna komendantka rozdała wszystkim pamiątkowe pocztówki i zamknęliśmy krąg. Zostaliśmy poinformowani, że każdy na pamiątkę może sobie następnego dnia  zabrać węgielek z ogniska. W drugim programie mieliśmy wybór:  Rozmowy przy świecach, Koncert Piciego i Kaybra lub cisza nocna. Rozmowy odbyły się w cyrku,  przybyło na nie dużo osób i najwytrwalsi dotrwali do 1:30. Koncert był wyśmienity, niestety przerywany przez uporczywy deszcz. Kilka osób musiało nas opuścić już dziś, więc nie obyło się bez łez. Zobaczymy się za rok.

Kaja Mierzwińska

Mały przegląd 13.07

Dzisiejszy dzień był pełen wrażeń. Od samego rana zaczęliśmy przygotowania do tworzenia wiosek. Podzieliliśmy się ze względu na preferencje muzyczne, a potem wymyślaliśmy, czym zaintrygować pozostałych obozowiczów. Mogliśmy znaleźć się w wiosce hip-hop’u, reggae, hard rocka oraz muzyki klasycznej. Po kolacji nastąpił czas prezentacji. Nie obyło się bez układów tanecznych, rozbudowanych scenek aktorskich, a także niesamowicie ciekawych historii powstania danych wiosek. Wymęczeni przygotowaniami nasz dzień zakończyliśmy ogniskiem, podczas którego w parach skakaliśmy przez ogień oraz wieszaliśmy na pięciolinii swoje życzenia, spisane na nutkach.

Dla chętnych przygotowany był program wieczorny, czyli Poetynka. Przy blasku świec i pojawiających się na niebie gwiazdach, czytaliśmy kolejne wiersze, zagłębiając się w ich treść. Była to piękna chwila zapomnienia i zauroczenia poezją.

Zastęp XVIII

Hmm.. Późniejsza pobudka – wspaniałe prawda? Po niesamowitych przeżyciach z FPN-u kochana kadra dała nam spać godzinę więcej, dzięki temu obeszliśmy się bez zaprawy i mogliśmy od razu zmierzać na pyszne śniadanie! Po jedzeniu odbył się szybki apel, który zakończył się rozejściem na ostatnie w tym roku warsztaty. Warto nadmienić, że właśnie wtedy redakcja „Małego Przeglądu” wybrała najlepszy pod względem literackim tekst piosenki z FPN-u. Wygrały dziewczyny z dwójki z piosenką „Ryby Głosu Nie Mają”, a nagrodę publiczności dostał zastęp 17 za piosenkę „Mogę Mieć Wszystko”. Po obiedzie nastąpił podział uczestników na grupy do interpretacji myśli Janusza Korczaka. Wszystkie grupy pracowały całe popołudnie tworząc filmy lub przedstawienia. Wieczorem grupy pokazały wyniki swoich prac, bardzo udane i ciekawe, a następnie odbył się Wieczór Patrona, na którym każdy dostał pamiątkową pocztówkę Patronkę. Bardzo szczególnym punktem wieczoru było Ślubowanie Korczakowskie składana zarówno w języku polskim, jak i hebrajskim – w związku z naszymi gośćmi. Bardzo brakowało nam naszego założyciela Korczakowa, Jerzego Zgodzińskiego, nazywanego przez nas tradycyjnie Szefem. Na szczęście był z nami duchem i przemówił do nas z ekranu, opowiadając o roli przypadku w jego życiu, który doprowadził go do miejsca, w którym jesteśmy, do Korczaka i Korczakowa. Po całej ceremonii ochotnicy mogli odbyć wartę przy pierwszym na świecie pomniku Janusza Korczaka. Trwało to bardzo długo, bo większość uczestników stawiła się na placu Korczaka. W drugim programie odbył się” Koncert Szefa”, który pozostawił niezwykłe wrażenia, jak gdyby sam Szef we własnej osobie go prowadził. Dh Młody zaprezentował utwory, które Szef lubił i którymi zarażał innych, a przy okazji które go charakteryzowały jako człowieka i wychowawcę.

Zastęp 17

July 12, Day 7

The start of another bright day after an amazing night, the song festival. Eighteen songs were performed last night by the different groups, lyrics and music composed by the groups. All the songs were accompanied by guitars except for the winning song, Rap to the music of the sound of a moving/sliding zipper (creative and unique). One of the songs that was performed not as part of the competition, was a song that about 15 of the participants performed using sign-language. This was the climax, the result of the workshop that they had been attending. The three winning songs were awarded a cream cake as their prize which they received in the dining room at a so-called Banquet.

This morning there were workshops and the beginning to the building of „The Dream Boat”. The campers are now all busy working on making a boat that will carry their „dream” out onto the lake.  

12.07.16

לאחר פסטיבל שבו כל המחנה שר את השירים שהם המציאו עם הלחן והמילים. הוכרזו הזוכים הבאים : במקום הראשון זכה אוהל מספר 1, במקום ה-2 זכה האוהל של עידן ותומר עם שיר היפ-הופ ובמקום ה-3 זכה האוהל של נועה ושילה ששילב מילים בעברית לצד מילים בפולנית ואנגלית. לאחר הפסטיבל התכנסו בחדר האוכל לחדר מלא באור נרות ובו חולקו עוגות לפי המקום זכייה. בנוסף למקומות ה1,2,3 זכו באות כבוד האוהל של נתנאל וטל, והאוהל של נעמי ושיר.

קמנו לבוקר באיחור בשל מתנה של המחנה לקום מעט מאוחר יותר מהרגיל, האוהל של תומר ושל עידן היו במשמרת לילה. את הבוקר בילנו בסדנאות השונות והכנו את עצמנו לקראת מחר לפסטיבל החלומות שבהם אנו מכינים „סירות” ומשיטים אותם באגם עם החלומות שלנו. לאחר ארוחת הצהריים נפגשנו והמדריכים הכריזו על המנצחים של אהובי הקהל מהשירים של הפסטיבל והמשכנו בפעילות של הכנת קליפים קצרים שמבטעים קטעים שקיבלנו ולהציגם בדרך מעניינת וייחודית. ובערב רקדנו שוב לצלילי הזומבה כאשר מדריכים ומלווים הצטרפו לריקוד. וכעת אנחנו מחכים להציג את הקליפים שלנו ולהמשיך בבניית הסירות למחר.

מאת טל דוברשטיין, חבר משלחת J