Archiwa: Wpisy Małego Przeglądu

Wczorajszy dzień rozpoczęliśmy od apelu porannego, ponieważ zaprawa poranna została odwołana. Cały obóz ucieszyła ta informacja. Po obfitym śniadaniu rozpoczęliśmy poranne zajęcia: warsztaty międzypokoleniowe. Zostaliśmy podzieleni na cztery grupy. Wędrowaliśmy od stacji do stacji, na których dowiadywaliśmy się, jak wyglądało i zmieniało się Korczakowo w ciągu pięćdziesięciu lat.
W stołówce pisaliśmy listy do przyszłych pokoleń Korczakowców. W Cyrku odbyła się tzw. „Żywa biblioteka”. Ludzie, którzy stanowili żywe książki, opowiadali o swoich historiach (nie korczakowskich). W świetlicy mieliśmy okazję zobaczyć stare zdjęcia z obozu, lub poczytać dawne Księgi „Dziękuję, Przepraszam”. Najciekawsze zdjęcia odwzorowywaliśmy w grupach. Na ostatniej stacji zostaliśmy oprowadzeni po Korczakowie według starego planu i odwiedziliśmy miejsca, o których wcześniej nie mieliśmy pojęcia. Właśnie ta stacja podobała nam się najbardziej. Cieszymy się, że Korwydzy zechcieli podzielić się z nami swoimi historiami.
Klara i Martyna.

Po obiedzie (na którym jedliśmy grochówkę i chińszczyznę) poszliśmy odpoczywać w namiotach. Na ciszy poobiedniej nie działo się nic szczególnego. Około godziny 16 zastępowi poszli odebrać podwieczorki. Dostaliśmy draże. Chwilę później były zbiórki w podobozach na zajęcia. Odbyły się gry integracyjne. Na samym początku ustawiliśmy się parami w wielkim kole i tańczyliśmy Belgijkę nie zwracając uwagi na to, że zaczyna kropić. Po dwóch turach Belgijki bawiliśmy się w Pony’ego. Zaczęło mocniej padać i schowaliśmy się do cyrku. Nagle, ni stąd ni z owąd, zaczęliśmy śpiewać i tańczyć Abrahama. Potem graliśmy w „Niech płynie pieśń wesoła dookoła stoła”. Przestało padać, więc wyszliśmy znowu na boisko. Postanowiliśmy zagrać w przekładanie koszulki. Nic nadzwyczajnego: po prostu jedna osoba zakłada koszulkę, druga chwyta pierwszą za ręce a trzecia osoba pomaga przekładać koszulkę z pierwszej na drugą. Ostatnią grą było utworzenie dwóch kół, które kręcą się do siebie tyłem, a na „raz, dwa trzy” wszyscy się odwracają i przytulają osobę z naprzeciwka. Potem był czas wolny i kolacja. Po kolacji mieliśmy chwilę i przygotowywaliśmy się do wieczoru.
Ewa

Wczorajszego wieczoru miała miejsce magiczna chwila. Trzy pokolenia nas, Korczakowców, zebrały się przy blasku ognia, celebrując ten niezwykły dzień jakim było pięćdziesięciolecie Korczakowa. W ramach ogniska mieliśmy możliwość wymienić się piosenkami w różnych wykonaniach Korwygów i uczestników. Każdy mógł dodać coś od siebie. Na ekranie pokazano nam zestawienia zdjęć starych, sięgających nawet początków Korczakowa i zdjęć naszych, zrobionych w ramach odwzorowywania. Mieliśmy przyjemność obejrzeć spektakl warsztatów teatralnych prowadzonych przez Druhnę Oliwię. Mimo, że widziałam go już drugi raz, to zrobił na mnie ponownie ogromne wrażenie. Potem obejrzeliśmy teledysk do piosenki „Sięgaj poza horyzont” przygotowanej specjalnie na tę okazję przez obozowiczów i kadrę pod wodzą druha Kaybra. Po części artystycznej wszyscy ustawiliśmy się w ogromnym kręgu. Druhna Komendantka wręczyła chusty Korweteranom i wszystkim gościom, którzy nas odwiedzili. Następnie w ciszy poszliśmy pod pomnik Janusza Korczaka. Ustawiliśmy się ze spokojem i pewnego rodzaju dumą, że możemy być w tym miejscu w tak ważnym dniu. Słuchaliśmy głosu Szefa skupiając się na każdym wypowiedzianym słowie. Podczas gromkich oklasków zostały wyczytane osoby, które szczególnie zasłużyły się dla Korczakowa w ciągu ostatnich lat. Dostały one specjalne statuetki. Już pod koniec wszyscy razem staliśmy w kręgu czekając na uścisk dłoni – symboliczną iskierkę. Całe ognisko wraz z uroczystością zakończyło się głośnym okrzykiem „czuj, czuj, czuwaj!”
Zuza K.

Po ogłoszeniu ciszy nocnej rozpoczął się drugi program. Był to koncert z okazji pięćdziesięciolecia Korczakowa, który odbył się w Amfikorze. Rozpoczął się krótkim, lecz pięknym występem baletowym jednej z uczestniczek. Dzięki grze cieni oraz wspaniałej muzyce mogliśmy wczuć się w taniec. Następnie na ekranie zobaczyliśmy stare zdjęcia dawnych obozowiczów zrobione na przestrzeni tych pięćdziesięciu lat. Zauważyliśmy, że pomimo upływu czasu nasz obóz wygląda nadal tak samo i bardzo dobrze się trzyma. W przerwie między zdjęciami włączono nastrojową muzykę i zrzucono kolorowe świecące balony, które dodawały uroku koncertowi. Pod koniec koncertu kilku obozowiczów wcieliło się w bohaterów z Małego Księcia i przeczytało fragment  książki. Ten moment szczególnie nam się podobał, ponieważ mamy sentyment do tej opowieści. Ponadto zarówno  książka, jak i Korczakowo opierają się na takich wartościach jak przyjaźń i miłość. Podczas czytania usłyszeliśmy wiele pięknych i mądrych słów. Uważamy, że  koncert był bardzo wartościowy.
Zuzia R. i Weronika z XIV.

---

 

Dzisiejsza pogoda nie napawała optymizmem. W planach mieliśmy wyjście do Ośna, lecz nie było to możliwe. Pomimo deszczu i zmiany planów dzień minął naprawdę fajnie.

Po śniadaniu udaliśmy się do cyrku, aby wspólnie obejrzeć film pt. „Mustang”, (o dziwo nie o koniach). Traktował on o życiu i dojrzewaniu dziewcząt wychowywanych po śmierci rodziców przez babcię, ciotki i wuja w Turcji. Film ukazuje to, jak  zawierane małżeństwa w tamtym rejonie przypominają transakcje oraz jak dziewczynki tracą swoją niewinność, wkraczając w nastoletnie życie. Reżyserka wyraźnie pokazuje solidarność sióstr, z których najbardziej wyróżniała się najmłodsza. Przyglądając się życiu starszych dziewcząt, postanawia się zbuntować. Film, moim zdaniem, był bardzo wartościowy, a zdjęcia do niego mnie urzekły.

Tego roku obchodzimy chlubne 50 – lecie naszego leśnego domu, jakim jest Korczakowo. Z tej okazji na teren obozu przyjechało mnóstwo Korczakowców, którzy pamiętają jeszcze pierwsze lata istnienia tego miejsca. Takich ludzi nazywamy Korwygami.
Korwydzy dzielą się z nami miłością do Korczakowa, a także wspaniałym uczuciem nostalgii i ciepła, jakie ono w nich wywołuje. Opowiadają nam ciekawostki, ich własne przeżycia i anegdoty. Stykamy się w tym momencie z historią naszego lasu, możemy jej dotknąć, zobaczyć zdjęcia i posłuchać.
Ze względu na przyjazd Korwygów, odbyły się dwie tury posiłków, a wartę kuchenną miały zastępy 8 i 13 (czyli nasz).

Po południu został zorganizowany Dzień Izraelski. Jednym z punktów przygotowanych przez uczestników z Izraela była nauka dwóch im znanych gier. Do pierwszej potrzebowaliśmy 7 kolorowych kostek. Gra polegała na podrzucaniu ich i równoczesnym łapaniu pozostałych w jedną rękę. Udało mi się spróbować w nią zagrać i muszę przyznać, że nie było to najprostsze zadanie. W drugiej mieliśmy podawać sobie piłkę w parze i tym samym zburzyć wieżę zbudowaną z kamieni. Inni gracze musieli szybko naprawić zniszczoną budowlę i nie pozwolić, aby uderzyła ich piłka. Dla mnie było to bardzo ciekawe doświadczenie i mam nadzieję, że uda nam się wspólnie z uczestnikami z Izraela zagrać w te gry.

Następna stacja dotyczyła kawy i tego, jak wielkie ma ona znaczenie dla Beduinów. Już sam sposób, w jaki się ją przygotowuje, zachwyca i szokuje, a jej konsumowanie i to w jaki sposób się ją podaje, świadczy o tym, jak postrzegasz innego człowieka. Ta informacja sama w sobie zdziwiła mnie najbardziej. Dh. Batia wraz ze swoim podopiecznym przygotowali nam taką kawę i mogliśmy jej spróbować. Mi osobiście bardzo smakowała. Cieszę się, że mieliśmy możliwość poznania tych tradycji.

Ostatni punkt odbył się w cyrku, gdzie poznawaliśmy kulturę beduińską. Z początku pokazano nam, jak wygląda ich tradycyjny strój i nauczono nas bardzo prostego tańca ludowego. Dowiedzieliśmy się również, jak wygląda ich życie. W tamtejszej tradycji związki między kobietą a mężczyzną są aranżowane przez rodzinę, a małżonkowie spotykają się dopiero ostatniego dnia wesela. Rola kobiety skupia się głównie na wychowaniu potomstwa i utrzymaniu porządku w domu. Kobieta nawet nie może być na pogrzebie własnego dziecka, ponieważ tylko mężczyźni mają do tego prawo. Na weselach także widać nierówność płci, albowiem kobiety dołączają do zabawy dopiero ostatniego dnia, gdy już wszyscy mężczyźni je opuszczą.
Zszokowało i zaniepokoiło mnie jednocześnie, że współcześnie nadal w niektórych kulturach kobieta i jej role stoją dużo niżej w hierarchii niż mężczyzna.

Po wieczornej zbiórce przeszliśmy do kręgu, gdzie razem z Korwygami zaśpiewaliśmy parę piosenek. Gdy nadszedł czas, udaliśmy się do Amfikoru i po całym dniu czekania ujrzeliśmy blask reflektorów. Podczas gdy wszyscy uczestnicy siadali na ławkach, na scenę wyszedł Dh Kayber, który zapowiedział nam zespół „U Studni”. Według mnie koncert był piękny. Nastrój, w który wprawili nas artyści, grając na gitarach oraz skrzypcach, był absolutnie zachwycający. A wspólne śpiewanie „Bieszczadzkich Aniołów” zostanie na zawsze w mojej pamięci.

ZASTĘP XIII

---

 

Wczorajsza pobudka wyrwała nas ze snu później niż zwykle, nie było zaprawy porannej, więc dzień zaczęliśmy apelem oraz śniadaniem. Potem mieliśmy czas na robienie plakatów lub nagrywanie reklamy na temat „Wirtualna przemoc boli w realu. Stop nienawiści w sieci!” Mieliśmy czas na robienie tych  prac do godziny 16.00. Prace plastyczne wykonywaliśmy w stołówce lub w świetlicy. W międzyczasie zjedliśmy przepyszny obiadek. Później przyjechali do nas ekolodzy, którzy zrobili warsztaty o zmianie klimatu Ziemi. Na początku mieliśmy prezentację na ten temat, następnie podzielili nas na cztery grupy i opowiadali, czym się zajmują.
Zastęp 12

Po wieczornym ognisku nadszedł czas na wieńczące nasz poranny wysiłek rozstrzygnięcie konkursu o temacie: „Wirtualna przemoc boli w realu. Stop nienawiści w sieci.” Udaliśmy się wszyscy do Cyrku. Najpierw nadeszła kolej na rozstrzygnięcie w kategorii reklama. Obejrzeliśmy wszystkie filmiki konkursowe, po czym jury ogłosiło wyniki. Przyznano 3 wyróżnienia, a pierwsze miejsce i zarazem metalowy bidon zdobył Krzysztof Roszkiewicz. Następnie przyszła kolej na wyniki kategorii plastycznej, w której brałam udział. Nie robiłam sobie wielkich nadziei na znalezienie się na podium, biorąc pod uwagę, z jak wielką liczbą utalentowanych osób się mierzyłam. Z niecierpliwością słuchałam ogłaszanych kolejno 7 wyróżnień i kiedy w końcu doszło do podium, z zaskoczeniem dowiedziałam się, że udało mi się zdobyć drugie miejsce. Po odebraniu nagrody wróciłam do ławki, by posłuchać końcowego werdyktu. Pierwsze miejsce zajął akurat siedzący obok mnie Miłosz Aniśko. Był równie pozytywnie zaskoczony jak przed chwilką  ja. Po tym wszystkim odbył się wernisaż prac plastycznych wszystkich uczestników. Mieliśmy okazję podyskutować o nich w świetlicy przy kieliszku Piccolo. Uważam ten dzień za bardzo udany.
Karolina z 12

Środę rozpoczęliśmy pobudką przygotowaną przez Kornela. Prowadził ją bardzo ciekawie, ponieważ pomiędzy piosenkami mówił nam na przykład, jaka dzisiaj pogoda, kto dzień wcześniej wygrał Korowisko itp. Po zaprawie porannej, na której większa część obozowiczów uczestniczyła w spacerze z liną, na apelu druhowie zaskoczyli nas tak zwanym „Dniem Przyjaciela”. Polegał on na tym, że każda osoba, nawet druhowie, losowali swojego „przyjaciela”, a potem przez cały dzień próbowali być dla niego mili, życzliwi itp. Po pysznym śniadaniu, przygotowanym przez najlepsze w naszym lesie kucharki, wszyscy ruszyli do pracy nad FAFIK-ami. Niektórzy nawet poświęcili się i dostali 1 pkt z kontroli czystości tylko po to, by nakręcić fajną, śmieszną scenę do filmu, ale już kolejne pilociki nie były zaplanowane… Po długich pracach nad FAFIK-ami wszyscy pędem ruszyli na obiad. Potem nie było wesoło, wszyscy ze łzami w oczach pożegnali 4 uczestników: Maję, Kornela, Tymka i Łukasza, którzy przedwcześnie, ale zgodnie z planem, opuścili Korczakowo.
Kinga Stec

Po ciszy poobiedniej zebraliśmy się wszyscy na boisku i druhowie podzielili nas na 8 grup, by zacząć bieg po Korczakowie, gdzie dowiadywaliśmy się różnych rzeczy o Korczaku. Każda grupa rozpoczynała grę na innej stacji. Naszą pierwszą stacją było boisko, gdzie dh Avi przedstawił nam gry i zabawy dzieci z czasów Korczaka. Druga stacja to druh Kuba, gdzie rozmawialiśmy o tym, że z druhami można dzielić się wszystkimi problemami. Następnie przeszliśmy do świetlicy, a tam druhna Gazela mówiła o „korpacie” w sierocińcach Korczaka, o tradycji pocztówek, a później tworzyliśmy pocztówki dla wylosowanych tajemniczych przyjaciół. Kolejnym punktem była stołówka, gdzie u druhny Oliwki losowaliśmy tematy, pisaliśmy do tego argumenty za i przeciw, a następnie artykuły do Małego Przeglądu. Kolejna stacja to plac przed Pomnikiem u druhny Menelek. Ponieważ zaczęło strasznie lać, schowaliśmy się do świetlicy i tam wykonaliśmy zadanie: dopasowanie różnych informacji do postaci Szefa i Korczaka. Później poszliśmy do druha Rucia do magazynku i tam układaliśmy cytaty z tekstów Korczaka pociętych na fragmenty. Potem poszliśmy do Cyrku, gdzie druhna Hania opowiadała o sądzie u Korczaka i odgrywaliśmy sceny z rozpraw. Ostatnią stacją było radio, gdzie razem z druhną Polą wypisaliśmy plusy i minusy Księgi Dziękuję – Przepraszam. Później narysowaliśmy nasz własny totem z podpisami całej grupy. Gdy szliśmy odpocząć po biegu zobaczyliśmy, że druhowie rozwiesili hamaki, które niestety były mokre od deszczu. Jak wyschły, od razu poszliśmy na nich odpoczywać. Potem była kolacja i przygotowania do ogniska.
Martyna i Ania, zastęp 11

Po godzinie 21 odbyły się zbiórki i zaczęliśmy śpiewać piosenki przy ognisku. Następnie, kiedy się ściemniło, przeszliśmy pod pomnik Korczaka. Było tam dużo ławek, więc usiedliśmy i obejrzeliśmy przedstawienie, które przygotowała druhna Oliwia z grupą teatralną. Potem był krąg i druhna komendantka wręczyła chusty gościom z Izraela. Po wręczeniu chust złapaliśmy się za ręce i podaliśmy sobie Iskierkę. Następnie Ci, którzy chcieli odbyć wartę przy Pomniku, czekali przy ognisku na swoją kolej, pozostali poszli spać.
Maria Krężel, Patrycja Jabłońska

---

 

Dzień zaczął się tradycyjnie pobudką o godzinie 8. Następnie był apel poranny oraz śniadanie. Po śniadaniu mieliśmy czas na sprzątanie i sprawdzanie czystości, dostaliśmy 4-kę. Potem przyjechała do nas straż  pożarna. Zostaliśmy podzieleni na 3 grupy, każda poszła na inne stanowisko. Dowiedzieliśmy się wielu ciekawych i przydatnych rzeczy na temat ratownictwa wodnego, wyposażenia wozu strażackiego oraz ćwiczyliśmy udzielanie pierwszej pomocy. Na ciszy poobiedniej niektóre zastępy przygotowywały się do wieczornego Korowiska. Po ciszy odbyły się oficjalne próby do imprezy, która odbywała się w Amfikorze. Kolacja była tak jak zawsze, ale mogliśmy tam zjeść KASZANKĘ!!! Wieczorem, około godziny 21 zaczęło się Korowisko. Wystąpiły wszystkie zastępy, pojedynczo lub w połączonych grupach. Trzecie miejsce zajął zastęp VII, drugie zastęp XIII, a pierwsze miejsce zajął jak zwykle zastęp II. Wszystkim laureatom serdecznie gratulujemy!
Adam i Wiktor z zastępu 10-tego

---

 

Wczorajszy dzień był pierwszym, w którym się wyspałem. Nie wiem, od czego to zależy, ale pierwszy raz nie miałem oporu ze wstawaniem. Może jest to skutek świetnie poprowadzonej pobudki przez druha Młodego. Po śniadaniu, w ramach zajęć przedpołudniowych mieliśmy czas na przygotowania do Korowiska. Kilka razy musieliśmy zmienić koncepcję, ale ostatecznie wyszło całkiem git.
Po ciszy poobiedniej przyszedł czas na kolejne zajęcia, czyli Olimpiadę Sportowa. Konkurencje były różne: koperta, skakanka, stanie z butlą, rzucanie ringiem na butelki z cola. Tak jak co roku, największa kolejka ustawiała się po colę.
Pojawiła się też nowa konkurencja, przynajmniej ja takiej nie kojarzę, a mianowicie Tajski boks czyli uderzanie przeciwnika miękkim workiem. Podczas gdy jeden zawodnik ucieka w ringu, gwiżdżąc nieustannie w gwizdek, drugi próbuje go trafić. Dla utrudnienia bijący ma zasłonięte oczy. Wiele osób, w tym ja, chciało spróbować swoich możliwości. Nie wyszło mi to najlepiej, bo mój kolega ciągle mi uciekał i przy okazji zniszczyłem pół ringu.
Na końcu było rzucanie jajkiem na odległość. Pary mogły się wcześniej zapisać do tej konkurencji, później starały się rzucać do siebie jako i łapać je z jak największej odległości. Mi się nie udało i przy okazji upaćkałem sobie całą bluzę. Nie najlepiej…
Jan Eichstaedt, zastęp 9

Wczoraj wieczorem odbył się spektakl grupy teatralnej z Zielonej Góry „Nie ma lipy”, do której należy druhna Oliwia. Przedstawienie miało na celu ostrzec nas przed używkami. Sztuka była przedstawiona na bardzo  wysokim poziomie. Przez cały czas czuło się napięcie. Oprócz aktorów, którzy wcielili się w swoje role doskonale, na scenie mogliśmy usłyszeć autorsko przygotowana muzykę na żywo, która dodawała dreszczyku emocji. Nawet chłód, który zazwyczaj nie jest przyjemny, dodawał klimatu sztuce. Ogólnie, to jestem bardzo wdzięczny, że mogłem obejrzeć ten spektakl i chciałbym za to bardzo podziękować. Po przedstawieniu odbyła się krótka dyskusja na jego temat. Dowiedziałem się, że grupę teatralną „Nie ma lipy” do stworzenia tej sztuki zainspirowała szkolna akcja „STOP DOP”. Przygotowania do premiery trwały 6 miesięcy i tak oto mogliśmy ujrzeć ten świetny spektakl. Jeszcze raz dziękuję.
Mateusz Łukaszczyk

Od red. Spektakl przeznaczony był dla starszych uczestników, młodsi w tym czasie oglądali film pt. „Sekretne życie pszczół”.

Poranek rozpoczął się od pobudki druha Młodego około 8 rano. Po uszykowaniu się na zbiórkę poszliśmy na śniadanie. Następnie udaliśmy się do kościoła w Świniarach. Po powrocie mieliśmy trochę czasu wolnego, a potem warsztaty, w moim przypadku sportowe. Potem zjedliśmy pyszny obiad, jak zawsze. Po ciszy zaczęliśmy pisać scenariusze do Fafików czyli na Festiwal Amatorskich Filmów Korczakowskich. Około 19 zjedliśmy kolejny posiłek, którym była kolacja. Po czasie wolnym zasiedliśmy całym obozem w wieczornym kręgu przy cieple ogniska. Śpiewaliśmy tam obozowe piosenki. Niektóre z nich, co ciekawe, zostały wymyślone w poprzednich latach przez uczestników Korczakowa. Po tym umyliśmy się i nastała cisza nocna. Ten dzień był świetny i spędziłem go bardzo miło.
Wojtek, zastęp 8

Ten dzień rozpoczął się bardzo przyjemnie, bo nie było zaprawy porannej przez co mieliśmy 20 minut więcej na toaletę poranną albo dłuższe spanko. Wybrałem to drugie. Po śniadaniu zorganizowana była wyprawa na mszę św. Osoby, które nie poszły do kościoła spędziły czas na dyskusji, której tematem były emocje. Po obiedzie pisaliśmy scenariusze do Fafików. Można było to robić w zastępie albo grupie. Rada Obozu przegłosowała, że w tym roku udział w Fafikach będzie dla chętnych, dlatego osoby, które chciały kręcić film, a ich zastęp nie, mogły dołączyć do innego zastępu lub grupy. Wieczorem, jak zawsze, mieliśmy ognisko, przy którym śpiewaliśmy piosenki przypominające o klimacie i atmosferze panującej na tym obozie. W drugim programie odbył się koncert druha Kraka, na którym można było usłyszeć muzykę filmową.
Kornel, zastęp 8

Wczorajszy dzień rozpoczęliśmy jak zawsze od przebudzenia nas muzyką dobiegającą z głośników na podobozie. Wstaliśmy szybko na nogi i myśląc o porannej zaprawie już mieliśmy się ubierać kiedy usłyszeliśmy radosną wiadomość z radia o jej odwołaniu (w sensie zaprawy). Z tego powodu pospaliśmy o 15 minut dłużej i poszliśmy na apel, a potem na pyszne śniadanie. Następnie udaliśmy się na Mszę Św. do Świniar na godzinę 10. Po powrocie na teren obozu mieliśmy czas wolny, wykorzystany przeze mnie na grę w ping-ponga. Następnie wzięliśmy udział w warsztatach. Trwały krócej niż zwykle z powodu zbliżającej się pory obiadu, ale i tak było super. Po smacznym posiłku była cisza poobiednia. Około godziny 16:30 zaczęliśmy pracować nad Fafikami, pisząc do nich scenariusze. Tegoroczny temat filmów brzmiał: „Co by było, gdyby…”. Można było go dowolnie rozwinąć, korzystając z własnej wyobraźni. Po kolacji mieliśmy czas dla siebie. Wieczorem całym obozem zasiedliśmy przy ognisku, w kręgu, śpiewając korczakowskie piosenki w niesamowitej atmosferze.  Po zakończeniu muzycznego ogniska mieliśmy czas na umycie się, a chwile potem nastała cisza nocna. Dzisiejszy dzień był wspaniały i pełen przygód, jak zawsze w Korczakowie.
Janek z zastępu 8

Wczoraj była fajna pobudka. Nie mieliśmy zaprawy porannej, bo chętne osoby szły do Kościoła. Dla reszty instruktorzy zrobili zajęcia o emocjach. Nawet mi się spodobało. Po dyskusji udaliśmy się do swoich namiotów i czekaliśmy na obiad. Po ciszy poobiedniej poszliśmy po podwieczorek. Potem pisaliśmy scenariusze do Fafików, co trwało aż do kolacji. Po kolacji mieliśmy chwilę na umycie się i umycie zębów. Chwilę po tym odbyło si e ognisko i apel wieczorny. Na sam koniec odbył się koncert w Korzonku. Dzień moim zdaniem był udany.
Paweł z zastępu 8

Obudziła nas muzyka,
Każdy w śpiworze się zamyka,
Zimno dawało nam się w znak
I nie było nam to w smak.

Do Kościoła się udaliśmy
Boga tam odnaleźliśmy.
Na warsztaty się udałem
Pozytywnego udawałem.

Na środku jeziora się nie utopiłem
Tym razem do brzegu żaglówką dobiłem.
Jędrek niestety nie dał rady
I zmoczył swoje sandały.

Po obiedzie się obijaliśmy
Innymi słowy nic nie robiliśmy,
Fafiki robić trzeba, coś się tli,
Pomysły się ciągną, ktoś z nas chyba kpi.

Wszyscy śpiewamy wokół ogniska,
Jednak czyjś sopran uszy ściska.
Moje rymy są denne,
Jak romanse wiosenne.

Na koncert druha Tomasza się nie udałem,
Wieczorem śpiącego udawałem.
Dobranoc moi drodzy,
Niech druhowie nie będą dla nas srodzy.

Maks z zastępu 8 (Przepraszam, jeśli to słyszeliście.)

---

 

Każdy z nas co pewien czas stawiany jest w sytuacji, gdy trzeba odpowiedzieć, co to jest to Korczakowo. Często przewijającą się odpowiedzią jest twierdzenie, że to nie jest zwykły obóz i że oburzamy się, gdy ktoś nas nazywa kolonią. Niedawno mieliśmy namacalny dowód na to, że Korczakowo jest wyjątkowym miejscem na ziemi.

Niezależnie od siebie zgłosiły się do kadry dwie grupy obozowiczów, które chciały porozmawiać. Obie miały pewne zastrzeżenia co do funkcjonowania obozu. W związku z tym nie buntowali się, nie narzekali, nie obrażali – przyszli porozmawiać. Racjonalnie przedstawili swoje przemyślenia, na spokojnie wskazując miejsca, które im się nie podobają. Uderzali się w piersi, nie zrzucając całej winy na kadrę, jak z ich perspektywy byłoby najłatwiej, lecz głównie wskazując na swoje złe praktyki, które im nie odpowiadają. Chcą je poprawić, ale potrzebują w tym naszej pomocy. Przyszli porozmawiać o wspólnym dobru, jakim jest Korczakowo.

Rozmowa trwała długo. Wymienialiśmy się argumentami płynącymi z odmiennych perspektyw i obozowych doświadczeń. Wspólnie szukaliśmy optymalnych rozwiązań, kierowani troską o to, by nasz wspólny obóz funkcjonował jak najlepiej. Wyszliśmy wszyscy z tej rozmowy mądrzejsi i z gotowymi pomysłami, które zaczęliśmy wcielać w życie.

Dziękuję w imieniu swoim, ale i kadry za to, że ta rozmowa miała miejsce. Że obozowicze do nas przyszli i chcieli rozmawiać – bo zawsze warto rozmawiać, gdyż w dialogu rodzi się to, co najbardziej wartościowe. Wspólnie udowodniliśmy, że piękne zdania, którymi opisujemy Korczakowo to nie są puste frazesy. Pokazaliśmy i będziemy pokazywać, że Korczakowo to Nasz wspólny Dom

Zachęcamy do czytania naszej obozowej gazety. Dołożyliśmy starań, żeby każdy znalazł coś ciekawego.

Koroskop poleca się!

Rano obudziła nas ładna muzyka. Zamiast zaprawy porannej, ku naszemu nieszczęściu, poszliśmy sprzątać śmieci przy łaźni. Po nudnym sprzątaniu udaliśmy się na apel. Tam dowiedzieliśmy się, że będzie wycieczka pieszo – kajakowa. Zaraz po apelu zjedliśmy śniadanie, a potem posprzątaliśmy namiot. Następnie niektórzy z nas zostali w obozie i uczestniczyli w rożnych zabawach, podczas gdy pozostali mieli wycieczkę. Ja wraz z Leszkiem poszliśmy grać w Ktulu. Gra była śmieszna, ale krótka. Włodek z Michałem i Kubą poszli grać w Kalambury. Po tych zajęciach był obiad.
Kuba, Włodek, Wojtek, Leszek z zastępu 7

Po obiadku wszyscy ruszyli do swoich namiotów. Nasza cisza poobiednia wyglądała bardzo spokojnie (spaliśmy). Po spanku kadra ogłosiła zbiórkę. Nasz zastęp poszedł na wycieczkę pieszo – kajakową. Gdy część spacerowa dotarła na miejsce, na koniec jeziora, druga grupa już czekała w kajakach. Nastąpiła zamiana. Część kajakowa zapowiadała się znakomicie, ponieważ, jak nas ostrzegano, druh Kubuś wszystkich chlapał!!! Kiedy dotarliśmy do portu druh Bosman już na nas czekał. Wieczorem poszliśmy do Cyrku, bo bardzo się rozpadało,  tam śpiewaliśmy różne piosenki i graliśmy w pląsy. Tego wieczoru pożegnaliśmy się bez Iskierki, ponieważ było za mało miejsca. W drugim programie odbył się koncert druha Młodego, w którym prezentował nam różne znakomite kobiece głosy (Kora, Amy Winehouse, Nosowska). Koncert bardzo mi się podobał, ale nie dałem rady wytrwać do końca, bo byłem bardzo zmęczony.
Antek i Antek z zastępu 7

---

 

Obudziła nas pobudka prowadzona przez Maję i Oliwię z zastępu XVII-go. Szykowaliśmy się do porannego rozruchu przy muzyce Meli Koteluk, Vance Joy’a, Tom’a Rosenthal’a i zespołu Cage the Elephant.
Chociaż w Korczakowie trudno się wyspać (nie dlatego, że za wcześnie jest pobudka, ale przez długie nocne rozmowy), ruszyliśmy na rozruch, a następnie na apel poranny. Na wieczór została zaplanowana Bajkolandia czyli korczakowski konkurs bajek autorstwa uczestników prezentowanych na scenie. Przez cały dzień można było zauważyć obozowiczów noszących rekwizyty, kompletujących kostiumy, dopracowujących sceniczne makijaże, a przede wszystkim przeprowadzających próby. Po przerwie poobiedniej rozpoczęły się próby generalne. O 21-szej rozpoczęła się Bajkolandia.
Wszystkie grupy zaprezentowały się na bardzo wysokim poziomie. Uczestnicy, jak co roku, potwierdzili swoją kreatywność i poczucie humoru. Występ mojego zastępu uważam również za bardzo udany, a najważniejsze jest to, że przyniósł nam naprawdę dużo zabawy. Poniżej zamieszczamy wyniki i z niecierpliwością czekamy na atrakcje nadchodzących dni.
MIEJSCE I       zastępy 12,11,2
MIEJSCE II      zastępy 13 i 8
MIEJSCE III     zastępy 1 i 3

Mikołaj z zastępu 6

---

 

Sprawa jest prosta: my nagrywamy, Wy oglądacie 🙂 Miłego!

Wczoraj, o dziwo, pierwszą rzeczą, jaką ujrzałem po obudzeniu, nie była jak zwykle piękna twarz dh. Kubusia, ale oślepił mnie blask dh. Przema. Dzięki tej pobudce mieliśmy szybko wstać, ale nic bardziej mylnego, nie wstaliśmy wcale tak szybko… Jednak gdy wydostaliśmy się już z trudem z namiotu, przyszła pora na codzienną zaprawę. Na apelu druh Młody ogłosił, że w ramach zajęć przedpołudniowych odbędzie się Dzień Kosmity. Oczywiście, nikt nie wiedział o co chodzi, więc nie obyło się bez pytań, ale, no dobra, poszliśmy i było gitówa.
Po całej kosmicznej imprezie, gdzie zajęliśmy z moją jedyną i najlepszą drużyną „Melo inferno” drugie miejsce, był obiadek, ale nie pamiętam, co było do jedzenia, o ile w ogóle na ten obiadek dotarłem. 😉
Następnie przyszła pora na warsztaty z druhem Bosmanem, gdzie poszliśmy na łódeczkę, a jakiś typek znów się wywrócił do góry dnem. Tomek sam prawie wpadł do wody, zwijając się ze śmiechu. Gdy zawinęliśmy do portu, uświadomiliśmy sobie, że trzeba się przygotować do Bajkolandii, ale i tak myśleliśmy głównie o Fafiku. Po wymyśleniu całej masy, oczywiście bardzo świetnych i przydatnych koncepcji, przyszła pora na kolację, a potem klasyczne ognisko i pierwszy odcinek KORvloga. Był to dosyć męczący dzień, więc zamiast starać się o pompki przed namiotem, poszliśmy w spanko i było na prawdę supi
Mateusz Lil.  Zastęp V

---

 

Wczoraj odbyła się Bitwa o drogę. Gra ta polega na tym, że dwie drużyny stoją po jednej i po drugiej stronie drogi, wydzielają teren bazy i umieszczają w niej flagę. Zadaniem uczestników jest wbiegnięcie do bazy przeciwnika i zabranie flagi. Nie można dać się złapać, a z flagą trzeba wbiec na swoje pole. Gra przyniosła nam wiele radości i super zabawy, niektórzy zostali dotknięci duchem zdrowej rywalizacji oraz duchem walki, było więc trochę ran wojennych i trochę krwi, ale tak naprawdę nic poważnego się nie stało. Serdecznie wszystkim zainteresowanym polecam, chyba, że ktoś nie może biegać lub się boi konsekwencji „Bitwy o drogę”.
Jakub Plonkowski

Po południu w programie były przygotowania do Bajkolandii. Ogłoszono zbiórki, zebraliśmy się w Kręgu i dowiedzieliśmy się z jakim zastępem będziemy tworzyć bajkę. W tym roku nasze zadanie to wymyślenie bajki, której początkiem i zakończeniem jest fragment korczakowskiej piosenki. Najpierw  nie mieliśmy pomysłów, ale jak już powstała koncepcja początku, to dalej poszło łatwo. Uporaliśmy się z tym w około 1 godzinę 50 minut, tak więc mieliśmy jeszcze sporo czasu do kolacji, aby odpocząć po wyczerpującym pisaniu scenariusza.
Marcel Stępniewski

Wczoraj przy ognisku zaczęliśmy dyskusję o stereotypach. Wymienialiśmy się swoimi poglądami i refleksjami. Niektóre stereotypy, które zostały wymienione, to „kobiety nie umieją prowadzić samochodu”, „blondynki są głupie”, „dziewczyny nadają się tylko do kuchni”. Większość osób zgodziła się z tym, że stereotypy często stanowią formę rozrywki. Uznaliśmy też, że łatwo obalić każdy stereotyp.
Kuba Wawryk

Około 15 minut po ognisku z wspaniałą dyskusją na temat stereotypów odbył się równie wspaniały koncert z black metalową muzyką przygotowany przez Bartka. Gdy już wszyscy się zebrali przy ognisku przyszedł Bartek w przerażającym make-upie i zaprezentował pierwszą piosenkę. Między utworami Bartek opowiadał o zespołach i ich różnych dziwnych przygodach. Piosenki poruszały tematy satanistyczne. Mimo, że black metal to nie mój gust muzyczny, to z zaciekawieniem słuchałem piosenek. Według mnie koncert był udany. Bardzo mi się podobał.
Natan Dąbrowski

---

Po ognisku po raz kolejny miałem okazje poprowadzić własny koncert. Zdecydowałem się na prezentacje gatunku muzycznego jakim jest black metal. W klimacie ogniska i sztucznego dymu pod światłem księżyca opowiadałem o genezie gatunku, tematach przewodnich, oraz historii wybranych muzyków, którzy swoimi czynami i nagraniami odcisnęli piętno na historii muzyki ciężkiej.

Muzyka mimo wielu kontrowersji, posiada również swoje dobre strony i często porusza ważne tematy, o których była mowa w prezentowanych utworach.

Dlaczego akurat black metal? 
Słucham wielu gatunków muzycznych jednak uważam, że możliwość prezentacji selekcji utworów jakie daje własny koncert powinna poszerzać horyzonty muzyczno-kulturowe uczestników, a jest to muzyka, której nie słucha wiele moich rówieśników.
Bartek S.

---