Archiwa: Wpisy Małego Przeglądu

Dzień klasycznie rozpoczęliśmy apelem i śniadaniem. Podczas pierwszych zajęć oglądaliśmy filmy, które w jakiś sposób wyróżniały się podczas festiwalu filmowego „KorFilmFest”. Mimo, że większość z nich była robiona amatorsko, nie dawały tego po sobie poznać, a ich przekaz skłaniał do refleksji. Chodź pogoda nie dopisywała, były to naprawdę wartościowe zajęcia. Po obiedzie musieliśmy wykazać się myślą techniczną, ponieważ na zajęciach dostaliśmy zadanie, by zbudować za pomocą wafli i rozpuszczonej czekolady jak najwyższą konstrukcję tak, aby przez 10 sekund utrzymała ona puszkę. Najlepszą częścią i tak było jedzenie powstałych konstrukcji. Drugą turę poobiednich zajęć stanowiła Mafia prowadzona przez Jacka. Najważniejszym punktem dnia był jednak koncert formacji Ą Ę w Świniarach. Piosenki z lat 60 i 70 oraz fantastyczne ich wykonania przez naszych obozowych artystów dały naprawdę bardzo pozytywny efekt i uczestniczenie w tym wydarzeniu okazało się nie lada przyjemnością. Po koncercie przyszedł czas na powrót do obozu oraz ciszę nocną.

Zastęp 7

Wczoraj jako uczestnicy mieliśmy przyjemność doświadczenia cudownego dnia, jakim jest Dzień Samorządności, polegający na tym, że kadra zamienia się miejscem z obozowiczami. Jako, że uczestnicy nie przepadają za zaprawą poranną, została ona anulowana w ten dzień. Przed południem graliśmy w Awanturę o Cuksa, która polegała na zdobyciu jak największej ilości cukierków za poprawne odpowiedzi na pytania. Były 3 drużyny: żółci, niebiescy, zieloni. Żółci przeszli do finału, gdzie mogli zmierzyć się z kadrą. Emocje sięgały zenitu. Wygrała kadra. Po obiedzie odbyła się tak zwana Gra Hebisza, która polegała na różnych zadaniach i zabawach umysłowych. Na kolacji spotkała nas bardzo miła niespodzianka. Posiłek zaserwowała nam kadra, która zamieniła się w kelnerów, co u większości wywołało podziw i szok. Zastanawiam się,  skąd w środku lasu wzięli eleganckie koszule oraz krawaty. Po kolacji pogoda nas nie rozpieszczała. Zaczęło padać, co trochę pokrzyżowało nasze plany, jednak mieliśmy plan B. Bal pod tytułem ABC, który miał odbyć się na plaży, został przeniesiony do stołówki. Dzięki Wojtkowi, Andrzejowi, Maćkowi, Maćkowi, Frankowi i Kubie impreza się odbyła. Każdy z uczestników musiał się przebrać za postać lub rzecz zaczynającą się na pierwszą literę swojego imienia. Powiem, że nie było to łatwe zadanie, ale uczestnicy poradzili sobie z tym doskonale. Nasz dzień, pomimo małej przygody, był bardzo udany i zabawny. 

Zastęp 12.

Ps. Pozdrawiamy:)  Hania i Mewcia

Zdjęcia będą, gdy pogoda się poprawi 🙂

Po śniadaniu dzień zaczęliśmy Grą Wojenną, która w głównej mierze polegała na zabraniu flagi przeciwnika z Bazy, wykonywaniu różnych zadań czy też bitwach w „kamień, papier, nożyce”, aby odebrać życie przeciwnikowi. Na koniec sumowało się punkty, a grupa z większą ich ilością wygrywała.

Po obiedzie mieliśmy czas na przygotowanie swojej autorskiej bajki na Bajkolandię. Po krótszej i dłuższej burzy mózgów każdy zastęp wykonał kawał dobrej roboty. Wieczór po kolacji to po prostu przygotowywanie rekwizytów i finalnie przejście do Amfikoru, by zaprezentować nasze przedstawienia. Sami nie mieliśmy pojęcia, kto wygra, lecz po obejrzeniu wszystkich występów został ogłoszony werdykt:

Zastęp 7 – miejsce pierwsze

Zastępy 1 i 14 – miejsce drugie

Zastęp 10 – miejsce trzecie.

Większości obozowiczów najbardziej dziś podobała się gra terenowa. Cały dzień był dobrze zaplanowany i nie było czasu na nudę.

Zastęp 9

Jesteśmy przy radiu, zaczyna grzmieć oraz się błyskać, a chwilę po tym padać… dlatego zrobiliśmy szybki obchód. Na obchodzie spotkaliśmy szopy, które podkradały jedzenie z kuchni (były fajne). Zaraz po obchodzie wróciliśmy na siedzibę obok radia, wstawiliśmy czajnik na gaz, po czym zalaliśmy zupki, kiśle itp., zjedliśmy i wtedy zaczęło lać. Po 30 minutach się uspokoiło i zaraz po tym zabrałem się za pisanie Małego Przeglądu. Przechodząc do tematu, co się działo w ciągu dnia, mój zaczął się mszą w kościele odprawionej w intencji Korczakowców z okazji jubileuszu 55-lecia Korczakowa. Był też szeroki wybór innych zajęć na terenie obozu, jak np. joga, medytacja itp. Po tym mieliśmy przerwę i możliwość skorzystania z portu i kąpieliska, a po przerwie obiad (było pyszne danie meksykańskie) i cisza po obiedzie. Zaraz po zakończeniu ciszy odbyły się zajęcia warsztatowe, takie jak np. kajaki, na których mieliśmy konkurencję balansu na kajakach –  trzech pierwszych z najdłuższym czasem wygrało – nagroda w postaci skoku z pomostu do jeziora. Po zajęciach mieliśmy czas wolny. Ja z moimi znajomymi postanowiliśmy w tym czasie łowić ryby. Złowiliśmy łącznie 5 okoni. Po przerwie odbyła się Noc Strachów, na której chodziliśmy na różne stacje poza terenem obozu. Sama zabawa była straszna, a jednocześnie bardzo pobudzająca. Na stacjach było można spotkać typa z piłą łańcuchówką lub innych nieciekawych ludzi, ALE zabawa była przednia. Tak zakończyliśmy nasz dzień.

(PS. Deszcz się pogorszył i podlewa radio.)

Zastęp V

W niedzielę wieczorem, po ognisku, odbyła się Noc Strachów. Wychodziliśmy z obozu w grupach ośmioosobowych co 7 minut. Nasza grupa poszła przedostatnia, bo druhna Gazela stwierdziła, że tak będzie najlepiej.

Najpierw szliśmy przez boisko z druhem Igorem, który w pewnym momencie powiedział, że mamy wbiec na pakę samochodu druha Iwo. Gdy to zrobiliśmy, samochód ruszył. Zawiózł nas przed stołówkę, gdzie druh Igor kazał nam iść wzdłuż jeziora.
Kiedy przeszliśmy około 200 metrów wpadliśmy na dwóch wojskowych, którzy dość agresywnym tonem kazali nam wejść na szczyt góry Olimp. Na górze zobaczyliśmy uwięzionego w szałasie człowieka, który błagał o uwolnienie, ale stwierdziliśmy, że mu nie pomożemy, bo może być zakażony. Następnie uciekaliśmy w dół przed jakimś panem z piłą łańcuchową, z której oczywiście był zdjęty łańcuch.

Na skrzyżowaniu dróg spotkaliśmy motocyklistę, który powiedział nam, że trzeba iść w stronę Świniar. Zrobiliśmy to i w połowie drogi spotkaliśmy 3 wiedźmy stojące wśród 17 świeczek, które kazały nam dać się opętać szatanowi, ale nie daliśmy się. Zdmuchnęliśmy wszystkie świeczki i uciekliśmy do lasu. Zobaczyliśmy tam Małgosię, a obok niej na pętli był powieszony Jasiu. Zaśpiewaliśmy mu kołysankę i poszliśmy dalej.

W głębi lasu nawiązaliśmy kontakt z dwoma mężczyznami, którzy stracili cały majątek w kasynie w Ośnie Lubuskim i teraz ukrywali się w lesie przed mafią.  Panowie bardzo ciekawie opowiadali.  Następnie ujrzeliśmy mężczyznę opowiadającego o swojej martwej rodzinie. Poprosił nas o znalezienie jej zdjęć, pomogliśmy mu w tym i wróciliśmy na teren obozu.

Gra zrobiła na mnie bardzo pozytywne wrażenie, a najbardziej podobał mi się punkt z Jasiem i Małgosią.

Jacek

Po dwóch latach oczekiwań, do Korczakowa powróciła powszechnie lubiana „Gra nocna” organizowana przez druha Igora.
Jak sama nazwa wskazuje, na rozpoczęcie gry byliśmy zmuszeni poczekać aż do zmierzchu, między innymi ze względu na to, iż w akompaniamencie ciemności przerażające walory gry mogły zostać najlepiej uwydatnione.
Śmiem twierdzić, że ta sztuka organizatorom przedsięwzięcia jak najbardziej się udała – podczas samej rozgrywki czekała na nas cała masa strasznych niespodzianek, które pod osłoną nocy robiły naprawdę ogromne wrażenie. Zabawę rozpoczęliśmy od szybkiego zapoznania się z fabułą gry, podczas którego przekazano nam między innymi, że wjeżdżamy w „strefę zakażoną”. Naszym zadaniem było nie dać się zgładzić mieszkającym w lesie postaciom i najzwyczajniej w świecie przeżyć. Całość zapowiadała się nie lada przerażająco i tak samo wyglądało to w praktyce. W trakcie drogi byliśmy straszeni przez postaci ukryte w krzakach, zachęcani do wykonywania zadań mających na celu pomóc uwięzionym w lesie ludziom, czy prowizorycznie przywiązywani do drzew, (oczywiście z zachowaniem wszelkich reguł bezpieczeństwa :), z których nasi kompani musieli nas uwolnić.
Dzięki świetnie odgrywanym przez aktorów rolom, klimat i atmosfera gry była iście niepowtarzalna. Pomimo tego, że wszyscy wiedzieli o tym, iż była to tylko zabawa, nie sposób było zachować pełny spokój.
Przez odmęty naszego korczakowskiego lasu wędrowaliśmy przez około półtorej godziny, po czym dotarłszy do obozu zakończyliśmy tę straszliwą grę.
Organizatorom należą się ogromne słowa uznania, bo gra od początku do końca trzymała w napięciu i nie pozwalała oderwać od siebie myśli. Liczymy na jej powtórkę w przyszłym roku i mamy nadzieję równie przerażające przeżycia.
Pchełka

Wygląda na to że koncert Korwygów ma poważną konkurencję, jeśli chodzi o ranking najbardziej ekscytujących wieczorów całego obozu. Gra nocna, Noc Strachów, zwał jak zwał. Wszyscy byli podekscytowani tym, co nas czekało tego wieczora, szczególnie ci, którzy pamiętali Grę Nocną, która odbyła się 2 lata temu. W zasadzie nie wiedzieliśmy, co nas czeka. Ekscytacja mieszała się z niepokojem.
Wieczór rozpoczął się od prawie „normalnego” spotkania w kręgu i śpiewania przy ognisku. Tam zostały nam wyjaśnione wszelkie zasady gry, oraz to, jak całość będzie wyglądać. Był to moment na dobranie się w maksymalnie 8- osobowe grupy. Była to też szansa na decyzję dla ludzi, którzy nie przepadając za takimi grami, woleli przeczekać „zagrożenie” w obozie. Zostało jasno zaznaczone, iż Gra odbywa się poza obozem, i że w obozie straszyć nie wolno. Komendant Młody osobiście to podkreślił. Druhna Gazela natomiast zaczęła rozdzielać grupy oraz decydować o kolejności ich wychodzenia z obozu. Grupy opuszczały obóz równo co 7 minut. Z daleka widziałem jak z rozmachem wsiadały na pakę pick-upa należącego do Druha Iwo i szybko gdzieś odjeżdżały. Po kilku takich odjazdach z lasu zaczęły dobiegać niepokojące odgłosy i iście przeraźliwe wrzaski, należące prawdopodobnie do uczestników. Wszyscy pomimo ciepła ogniska poczuli zimny dreszcz. Grupa w kręgu stale się pomniejszała. Mimo to panowała przyjazna atmosfera. Piosenki i pląsy to coś, co zdecydowanie nas rozluźniało. Czas jednak płynął nieubłaganie. Zbieg okoliczności sprawił, że nasza grupa poszła ostatnia. Na ową grupę składał się prawie cały mój zastęp nr 2 oraz trzy dziewczyny z 13. Łącznie wyszła nas siódemka. Druhna Gazela odliczyła czas i ruszyliśmy. Konkretnie ruszyliśmy na boisko, gdzie spotkał nas Druh Igor, czyli główny organizator wydarzenia.

Po wcześniejszym wprowadzeniu w fabułę, wiedzieliśmy, że jako „oddział śmiałków” wybieramy się do strefy zagrożenia, nieopodal zasypanego schronu z czasów 2 wojny światowej. W owej strefie rzekomo działy się różne niewyjaśnione, anormalne, nadprzyrodzone zjawiska. Nikt, kto się tam zapuścił, podobno nie wracał. Milutko. Już na boisku Igor oznajmił, że ewakuujemy się, mówił abyśmy zgasili latarki, bo teren jest objęty patrolem. Nagle krzyknął, że nas wykryli i żebyśmy biegli do wozu. Posłusznie więc, mocno już spięci, wbiegliśmy jeden przez drugiego na pick-upa. Samochód zaraz potem ruszył gwałtownie i pomknął razem z nami. Tak właśnie zaczęła się nasza (nie) niebezpieczna podróż do strefy zagrożenia. Już na początku było nietypowo. Dojechaliśmy w okolicę stołówki. Po odłożeniu nadmiarowych telefonów i latarek, gdyż tych każda grupa miała mieć maksymalnie 2, Igor po raz ostatni nakierował nas w kwestii tego, co mamy począć, po czym odjechał. Po nietypowej, grupowej grze w łapki, którą przykazał nam Igor, ruszyliśmy ciemną ścieżką w stronę korczakowskiego Olimpu. By poprawić sobie humor zaczęliśmy niemrawo śpiewać piosenki, i nerwowo chichotać.
Potem zdecydowanie nie było nam już do śmiechu. Spotykaliśmy żołnierzy, którzy w bardzo przekonujący sposób przywołali nas do porządku i wysłali nas dalej. Dalej było już tylko gorzej (lub lepiej, zależy czego się oczekiwało). Mijaliśmy upiory, ocalałych, potwory i niezrozumiałe rzeczy. Konający człowiek, którego znaleźliśmy, wyrzekł swoje ostatnie słowa brzmiące mniej więcej jak: „on już tu jest, nie ma ratunku”. Usłyszeliśmy metaliczne odgłosy chyba poruszanej stalowej siatki, oraz zbliżające się dźwięki piły łańcuchowej. Puściliśmy się stamtąd biegiem, na złamanie karku. Widzieliśmy również, między innymi, motocyklistę, upiornych chirurgów, jakieś demony, iście przerażającą postać małej dziewczynki (granej przez druhnę Hanię) i wiele innych. W pewnym momencie zostałem przykuty do drzewa. Reszta ekipy miała za zadanie odgadnąć kod do kłódki. Ale i tak, jak dla mnie, najlepszym momentem było odnalezienie przez nas dwóch, mocno obłąkanych, ocalałych. Siedzieli oni w swego rodzaju namiocie. Mówili, że tu jesteśmy bezpieczni oraz, że oni siedzą tam już naprawdę długo. Majaczyli coś o swojej historii. Największy strach poczułem gdy wspomnieli o Vendigo. Dla tych, co nie wiedzą, Vendigo to stwór pochodzący z indiańskich wierzeń. Każdy, kto o nim słyszał wie, że jest przerażający. W pewnym momencie wyskoczyła na nas postać albo dwie. Ich rozdzierające krzyki mieszały się z naszymi. Nie widziałem ich dokładnie, ale wtedy nie miało to znaczenia. Przeklinając na całe gardło, nabuzowani adrenaliną, daliśmy nogę. Gonili nas jeszcze przez chwilę. Po wszystkich wydarzeniach szczęśliwie spotkaliśmy się z powrotem z Igorem, nieopodal obozu.

Całość gry trwała ok. 1.5 godziny. Chociaż dla mnie było to raczej jak 20 minut. Jako że byliśmy ostatnią grupą, dotarliśmy do obozu 2 minuty przed planowaną ciszą nocną, więc nie było mowy o umyciu się z potu i błota. Cała Gra zrobiła na mnie ogromne wrażenie i choć często było bardziej zabawnie niż strasznie, to okazało się to niezwykłym przeżyciem, którego z pewnością długo nie zapomnę. W przygotowanie Gry włożono wiele czasu i pasji, naprawdę świetna robota.

Mikołaj Markov

Noc strachów 

  Była to noc, jak każda inna, a jednak coś wisiało w powietrzu. Nasza drużyna obozowa, pełna młodych i żądnych przygód uczestników, czekała na kolejną próbę. Tym razem miała to być Noc Strachów, na którą wszyscy czekaliśmy z równym podekscytowaniem i niepokojem.

   Wsiedliśmy na bagażnik land rovera, który miał nas zabrać na miejsce startu. Serce biło nam szybciej, gdy samochód wjechał w mrok nocy. Po chwili dojechaliśmy do stołówki, gdzie kazano nam zostawić wszystkie cenne rzeczy. To było nasze pierwsze zadanie – iść naprzód tylko z odwagą i sprytem. Ze stołówki pobiegliśmy w stronę Olimpu, stromej góry, którą mieliśmy zdobyć. Wkrótce natknęliśmy się na grupę żołnierzy, którzy bez ostrzeżenia krzyknęli: „Gleba!” Padliśmy na ziemię, serca biły nam jak szalone. Po chwili kazali nam wspinać się na Olimp, używając liny. Wysiłek był ogromny, ale adrenalina napędzała nas do działania. Na szczycie spotkaliśmy Idę, naszą przewodniczkę, która skierowała nas dalej. Naszym kolejnym zadaniem było odnalezienie przyjaciela trzech dziewczyn. Przemierzaliśmy mroczne ścieżki, aż w końcu znaleźliśmy zgubionego towarzysza. Niestety, to był dopiero początek naszych kłopotów. Nagle z mroku wyłoniła się postać z łańcuchami i siekierą. Strach ścigał nas bez litości. Udało nam się uciec, ale wkrótce pojawiła się kolejna – tym razem z piłą łańcuchową. Biegliśmy co sił, aż motory z głośnym rykiem zaczęły nas ścigać. Udało nam się ich zgubić. Biegliśmy drogą, przy której okazał się stać stary szpital, w którym wykonywano eksperymenty na ludziach. Strachy przywiązały nas do krzeseł i próbowały pociąć piłą ręczną. Ledwo uciekliśmy, natykając się na grupę satanistów odprawiających rytuał. Kiedy im uciekliśmy, spotkaliśmy księdza, który wylał gorący wosk na nasze ręce za „grzechy”.Wśród chaosu zagubiona dziewczynka szukała swojego brata i kazała nam śpiewać, aby ją uspokoić. Wtedy uprowadzono naszego kolegę Chivasa. Musieliśmy go odbić. Naszym zadaniem było odnalezienie numeru hasła do kłódki, którą był przypięty do drzewa, za pomocą zanurzania rąk w bagnie i wyławiania z niego wskazówek. Gdy go wydostaliśmy, kontynuowaliśmy ucieczkę.Po drodze natknęliśmy się na namiot Patryka i Dudleja, którzy ukrywali się przed Ventigiem, upiornym stworzeniem, które wkrótce wbiegło do namiotu, zmuszając nas do ucieczki. Po drodze spotkaliśmy Alana, który w ostatnich chwilach życia pokazywał nam rysunki swojej rodziny. Nagle ktoś przybiegł i musieliśmy uciekać do bezpiecznej strefy. Na koniec spotkaliśmy Igora, który odkażał nas ze złej energii. W jego obecności poczuliśmy się bezpieczni, wiedząc, że przetrwaliśmy najstraszniejszą noc naszego życia. Byliśmy wyczerpani, ale też dumni z tego, że udało nam się przeżyć Noc Strachów.

Alan Plonkowski, Klara Jurek

Dzień standardowo zaczęliśmy śniadaniem w towarzystwie naszych korczakowskich przyjaciół. Następnie, w ramach zajęć porannych, odbył się Turniej Firmowy, w którym cały obóz został podzielony na dwie drużyny: Nugaty i Gwardia Mariusza. Obie drużyny rywalizowały ze sobą w przeróżnych konkurencjach, takich jak pchanie taczek, wyścigi rzędów czy głuchy telefon. Następnie była chwila czasu wolnego, po której udaliśmy się na obiad.

Po obiedzie, o dziwo, nie odbyły się żadne zajęcia. Uczestnicy mieli możliwość gry w piłkę na boisku, tworzenia bransoletek lub poświęcenia czasu na wypoczynek (z czego chętnie skorzystaliśmy). Gdy  „zajęcia” dobiegły końca, nadszedł czas na kolację. Po kolacji odbyło się ważne wydarzenie w postaci koncertu jubileuszowego z okazji 55-lecia istnienia bazy korczakowskiej. Mieliśmy przyjemność usłyszeć ciekawe połączenia starych korczakowskich pieśni z muzyką popularną, zarówno starszą, jak i współczesną. Niektóre z nich były nawet fuzją trzech piosenek. Organizatorzy koncertu zaplanowali dla nas wiele utworów, które wzbudziły w nas wiele emocji oraz trzymały w stałym napięciu. Po koncercie spotkaliśmy się w kręgu, by pożegnać miniony dzień.

Zastęp VIII

Wczoraj były zajęcia integracyjne (Turniej Firmowy – przyp.red.). Nie było super. Nie dlatego, że przegraliśmy, bo akurat moja grupa wygrała zawody, ale dlatego, że nie mogłam wziąć udziału w żadnej konkurencji. Należałam do drużyny, która nazywała się Gwardia Mariusza. Nasz lider myślał chyba , że jestem słaba, bo jestem od niego młodsza i nie wystawił mnie do żadnej konkurencji.

Lila Konieczna   z    Korwygowa

Wczorajszy dzień zaczęliśmy BRAKIEM zaprawy porannej!!!

Następnie przeszliśmy na apel, podczas którego zapowiedziano warsztaty i grę wojenną zorganizowaną przez zastęp 7. Po pysznym śniadaniu było trochę czasu wolnego, po którym rozpoczęły się zajęcia przedpołudniowe. Obóz podzielono na 3 grupy, które poszły na swoje stacje. Na jednej z nich była gra w Mafię prowadzona przez naszego kochanego Jacusia. Na kolejnej stacji wyświetlono nam prezentację na temat sztucznej inteligencji i cyberbezpieczeństwa. Zajęcia przygotował dh Cohen. Na ostatniej stacji nasz kochany druh Mateusz prowadził warsztaty na temat wstrząsów i wypadków. Po przepysznym obiedzie wszyscy czekaliśmy na zajęcia popołudniowe czyli Grę Wojenną. Jednak przez wysoką temperaturę powietrza została ona zastąpiona dla jednych przez wycieczkę pieszo – pieszą, dla innych wyprawę kajakowo- kajakową. Gdy wróciliśmy do obozu okazało się, że mamy pilota! W miarę szybko uwinęliśmy się ze sprzątaniem i wróciliśmy do miłego spędzania naszego wolnego czasu. Wieczorem wszyscy zebrali się w kręgu na ognisko. Było dosyć tłoczno ze względu za Zlot Korczakowców zorganizowany z okazji 55 – lecia istnienia obozu. Następnie zostały rozdane chusty świeżo przybyłym Korwygom. Zamknęliśmy krąg i robiliśmy to samo, co Korczakowcy robią od ponad pół wieku – puściliśmy Iskierkę, a potem rozeszliśmy się do namiotów. Choć nie nasza piątka – my niczym pięciu muszkieterów, drużyna A, dwóch i pół Batmanów oraz dwóch i pól Robinów ruszyliśmy na służbę pod Korradio, aby pilnować obozu przed dzikami i Korwygami.

Zastęp 6

Do Korczakowa jeżdżę dobrze ponad połowę swojego życia. Jako dziecko cały rok czekałam na kolejną Leśną przygodę. Jako nastolatka na kolejne spotkania z przyjaciółmi. Później nadszedł okres „kadrowania”, w czasie którego wyczekiwałam nowych wyzwań, organizowania nowych zajęć, a przede wszystkim pracy z już mi znanymi , jak i nowymi uczestnikami. Kiedy nadeszły zmiany, w związku z którymi musiałam zrezygnować z pracy w kadrze,  nie wiedziałam czego się spodziewać. Chyba jednak nie byłam gotowa na to, że choć tak wiele się zmieniło…to tak naprawdę nie zmieniło się nic. Po przekroczeniu bramy znowu byłam w Domu.

W tym roku, widząc tylu znajomych, tak dawno niewidzianych twarzy, twarzy nowych oraz twarzy, które widuję często poczułam radość. Poczułam tez spokój i pewność, że co by się nie działo, Korczakowo będzie. Bo tworzą je ludzie, na których zawsze można liczyć. Stając we wczorajszym kręgu, OGROMNYM kręgu, mogliśmy zobaczyć, że żar naszych wieloletnich przyjaźni nie gaśnie   i nigdy nie zgaśnie. To uczucie wspólnoty, akceptacji i szczęścia było niezwykłe i myślę, że nie byłam jedyną osobą, która to poczuła.

Gosia

Dzień rozpoczął się bez zaprawy porannej ze względu na wczorajszy, trwający do późna, FPN, który jakimś cudem udało nam się wygrać. Przed południem wszyscy udali się na warsztaty. Koledzy z mojego zastępu udali się na warsztaty rękodzielnicze, ja jednak wybrałem zajęcia filozoficzne z druhem Iwo. Oprócz prowadzenia intensywnych rozmów i przemyśleń bardzo dużo spacerowaliśmy. Po warsztatach i obiedzie odbyła  się Olimpiada Sportowa, na której udało mi się zdobyć trzecie miejsce w konkurencji robienia pompek. Po kolacji wraz z całym zastępem usiedliśmy, aby zaplanować Grę Wojenną, o której, mam nadzieję, kolejny zastęp napisze coś pozytywnego.

Suchy oraz cały zastęp 7.

 Wczoraj po ognisku, po kilku latach przerwy, odbył się Wieczór Marzeń. Jak sama nazwa wskazuje polega on na skupianiu się na swoich marzeniach. Po pośpiewajce zostaliśmy zaproszeni na boisko, na którym odbył się spektakl (muzyka, ruch , taniec – od red.). W sposób artystyczny ukazane zostały emocje oraz przeżycia kilku osób. Przedstawienie było naprawdę niesamowite. Następnie, po skoku przez ogień, byliśmy kolejno, zastępami, zapraszani do Portu. Pomost został ozdobiony świeczkami, a w tle rozbrzmiewała muzyka. Budowało to poważny i tajemniczy nastrój. Z pomostu mieliśmy możliwość puszczenia łódeczek z marzeniami, które wcześniej sami zbudowaliśmy. Sam moment wypuszczenia swojego marzenia wodą jeziora był niesamowity i bardzo osobisty. Jezioro wyglądało naprawdę pięknie. Oświetlone płomykami naszych łódek budziło zachwyt i nadzieję na spełnienie marzeń.
Zastęp 10

KOMUNIKAT KORCZAKOWSKIEJ KOMISJI WYBORCZEJ

Wczoraj w Korczakowie odbyły się wybory samorządowe. Do rywalizacji stanęły dwa komitety wyborcze: komitet  Madzi i Poli oraz komitet zastępów 4. i 10. Frekwencja wyborcza okazała się bardzo wysoka i wyniosła 90,06% . Zwyciężyło ugrupowanie zastępów 4. i 10., zdobywając 70% głosów, co oznacza, że w Dniu Samorządności to ono przygotuje program i przejmie jednodniową władzę na obozie. Gratulujemy zwycięzcom i życzymy sukcesów!

Powrót po latach
Przyjazd w to zaczarowane miejsce, jakim jest Korczakowo, chodził mi po głowie od dłuższego czasu, jednak czas mijał, a ja się tu nie pojawiałam. Co roku obserwowałam z nutą tęsknoty relacje na Facebooku, aż pojawiła się informacja o zapisach na zlot. Decyzja była szybka – bookujemy termin w kalendarzach i się zapisujemy. Od tego momentu zaczęło się odliczanie, aż nadszedł wczorajszy dzień – przyjechałam tutaj po 15 latach. Z zainteresowaniem obeszłam cały obóz, wypatrując, co się przez ten czas zmieniło i opowiadając o tym mojej Werce, która przyjechała tutaj po raz pierwszy. Od razu wszyscy nas przywitali. Rozłożyłyśmy namiot i natychmiast wpadłyśmy w wir wydarzeń: ognisko, spektakl i całe obchody Wieczoru Marzeń: skok przez ogień, łódki i muzyka na żywo. Na koniec dnia krąg i otrzymanie chust. Poczułam, że odzyskałam swoją cząstkę siebie. Teraz czekamy na resztę Kor-Wygów. By wszystkich pomieścić trwa samochodowy Tetris, który obserwujemy z zaciekawieniem z pierwszego rzędu.
Goya i Wera

Przedwczoraj był FPN. Uczestnicy śpiewali wymyślone przez siebie piosenki. Ja nie jestem teraz obozowiczką, byłam na młodszym turnusie. Teraz przyjechałam na Korwygowo na tydzień. Mogę korzystać z atrakcji na obozie dla starszych. Wracając do Festiwalu – jest to taka uroczystość, w której różne zastępy wymyślają swoje własne piosenki i wieczorem je śpiewają. Było super. 16 zastępów przygotowało wspaniałe utwory. To był jeden z najfajniejszych dni w tym tygodniu.
Lila Konieczna z Korwygowa

Wczoraj rano wstaliśmy o 8, ale nie było zaprawy, tylko Akcja Błyskawica czyli sprzątanie obozu. Nasz zastęp sprzątał Cyrk. Przed śniadaniem dostaliśmy drożdżówki, które były przedwczoraj na podwieczorek (kilka sztuk dla chętnych – od red.). Po posiłku odbyły się próby do FPN-u, na których dobrze wypadliśmy. Następnie udaliśmy się z druhem Kubusiem do Świniar, dalej ćwiczyć naszą piosenkę. Na obiad zjedliśmy przepyszny żurek oraz kaszę z mięsem. Po południu nadal ćwiczyliśmy piosenkę, aby doprowadzić występ do perfekcji. Wieczorem odbył się Festiwal. Rywalizacja toczyła się na bardzo wysokim poziomie. Udało nam się zdobyć piąte miejsce i byliśmy tym trochę speszeni. Miejsce pierwsze zdobył zastęp 7, drugie zastęp 10 za piosenkę o łódeczce , która bardzo mi się podobała, a trzecie zastęp 11. Każdy występ mi się podobał. Ten dzień był pełen wrażeń.

Jacek    zastep 4

Dzień zaczęliśmy od deszczu, który pokrzyżował nam plany co do zaprawy porannej. Później klasycznie odbył się apel i przejście na śniadanie. Dzień był podzielony na dwa rodzaje zajęć o lasach przygotowane przez Lasy Państwowe. Pierwsze z nich dotyczyły nowoczesnych technologii w leśnictwie, np. jak działa dron w lesie i do czego można go wykorzystać. Szczerze mówiąc, było to dla nas mało interesujące, ale myślę, że to przez wykład i slajdy z wykresami oraz danymi, które jako całość były nudne. Jednakże, po obiedzie, gdy pogoda się poprawiła, można było polatać dronem. I to było fajne.

Po zajęciach mieliśmy czas wolny i obiad, a po nim, w czasie ciszy, odbyło się sprzątanie wiosek z poprzedniego dnia – ja byłem w słowiańskiej i bardzo polecam uczestników i druhów, naprawdę świetnie zgrana drużyna. 

Wracając do drugich zajęć o leśnictwie, to bardziej szczegółowo przedstawiały lasy, jak one wyglądają, jakie mają funkcje i sposoby jak można je poprawić, np. zwiększając różnorodność drzew. Grupy miały się również przygotować do debaty i podać argumenty za i przeciw powstaniu parku narodowego w Korczakowie. Reszta uczestników musiała narysować bądź opisać sposób, w jaki można poprawić las pod jakimś względem – my musieliśmy przedstawić, jak zwiększyć różnorodność lasów w Polsce. Nie ukrywam, nie poszło nam to najlepiej, ale liczą się chęci.

Po zajęciach, w czasie wolnym, odbyło się zebranie zastępowych, aby sprawdzić, na jakim etapie jest przygotowanie piosenki na FPN. Później mieliśmy kolację, a na wieczór były dwa plany do wyboru. Pierwszy z nich to kino w Cyrku, a drugi to koncert metalowy zespołu Lota w Amfikorze. Większość obozowiczów wybrała koncert. Ja poszedłem do kina na film „Bogowie”, który przedstawiał w realistyczny sposób jedną z pierwszych prób przeszczepu serca, która na końcu okazała się udana. Później już nic więcej się nie działo.

Pozdrawiamy,

Zastęp 3

Wczorajszy dzień zaczął się normalnie, jak większość dni tutaj, od naszej ukochanej
zaprawy porannej. Rano, na apelu, dowiedzieliśmy się, że w dzisiejszym planie jest
budowanie wiosek różnych plemion, co było zaskoczeniem, bo nie było tego w Korczakowie od 10 lat. O śniadaniu nie ma co pisać, jest uniwersalne. Dobre i świeże. Po śniadaniu zebraliśmy się w kręgu i losowaliśmy plemiona, do których będziemy należeć. Od razu po losowaniu zaczęliśmy planować, budować, malować itp. Każde plemię miało za zadanie stworzyć własny hymn, flagę, taniec, taniec, wioskę plemienną i własną historię o powstaniu wioski. Po pierwszych godzinach pracy przyszła pora na pyszny obiad – ryż z sosem truskawkowym! Mniam! Po konsumpcji obiadu przygotowaliśmy się do przedstawienia naszych scenek i wiosek. W tym czasie szukaliśmy sobie odpowiednich ubrań i przebrań i robiliśmy akcesoria.

Po kolacji odbyła się prezentacja naszych wiosek. Jako pierwsze wystąpiło plemię Słowian, które przedstawiło historię opisująca ich zwyczaje i wierzenia.
Jako drugie zaprezentowało się plemię egipskie, przedstawiające historię Kleopatry, córki Ra i kapłana owej wioski. Trzecie w kolejności było plemię nordyckie (czyli wikingowie), które popisało się dużą znajomością run. Pokazali nam także, jak podbija się nowe tereny. Jako ostatnie wystąpiło plemię Greków, które pochwaliło się wysokim poziomem interakcji z widownią – wioskę grecką mogliśmy pozwiedzać. Trzydzieści minut po zakończeniu prezentacji odbyły się zbiórki w podobozach. Myśleliśmy, że będzie ognisko o 23.00, lecz okazało się , że druhowie zrobili nam niespodziankę i zabrali nas na plażę, gdzie czekały ogniska i mogliśmy piec kiełbaski. 🙂
Kacper i Anton zastęp 2

Do Korczakowa większość młodzieży przyjeżdża albo ze względu na przyjaźnie, albo dla wielu organizowanych przez kadrę zajęć. W tym wpisie podzielę się z wami, czytelnikami, moją bardzo merytoryczną opinią na temat tychże zajęć. Trudno by było opowiedzieć o wszystkich, gdyż jest ich naprawdę wiele, więc skupię się tylko na tych najistotniejszych, które zapadły mi w pamięć.

Dzisiaj, gdy to piszę, odbyło się przed południem wyjście do kościoła, jednak, niestety, młodzież nie jest skora do praktykowania wiary, a to bardzo źle. Z tego powodu wiele osób nie poszło do kościoła, a przecież zbliżenie się do Boga jest istotne i ważne w rozwoju młodzieży, dlatego myślę, że dobrą opcją byłoby uczynienie coniedzielnego wyjścia do kościoła czynnością obowiązkową dla każdego uczestnika. Dzięki temu młodzież będzie mieć ciekawe zajęcie, a duchowieństwo wpłynie pozytywnie na ich zdrowie. 

Po południu odbyła się ta cała Parada Oszustóff. Jak było widać, niestety, nawet
kadra popełnia oczywiste błędy, ale nie ma co się temu dziwić, tam też są w dużej mierze młode osoby, którym brakuje jeszcze życiowego doświadczenia. Poprawną nazwą dla tego zajęcia powinna być Parada Łgarzy, ponieważ łgarz jest kimś, kto chce nas po prostu wprowadzić w błąd, a tak właśnie na tej paradzie jest. Z kolei oszust to taki łgarz, który chce nas oszukać dla swoich korzyści. W Korczakowie często możemy dostrzec różne metody oszustw, np. „na KorPozytywkę”;,  „na kasę z kwaterki” czy też metoda „na naradę strategiczną”. Wszystkie te metody są stosowane, by kogoś oszukać dla korzyści, dlatego nazwa parady powinna być zmieniona. A poza tym, przecież „parada łgarzy” brzmi o wiele lepiej i z tego powodu na następnym turnusie zadbam o poprawienie nazwy.

Z innych zajęć wspomnę może o Korowisku, na którym od lat pojawiają się same marne hity, na które nawet uczestnicy narzekają przez to, jak trudno jest im stworzyć do takich piosenek dobrą sztukę. Gdy wsłuchuję się w te utwory, to sam muszę przyznać, że przeraża mnie to, z czym muszą się męczyć, dlatego myślę że trzeba zmienić te „hity” na coś bardziej klasycznego. Gdyby zastępy miały możliwość tworzenia sztuki do takiego utworu, jak „Bogurodzica”, z pewnością wpłynęło by to dobrze na całokształt Korowiska. Również marzy mi się zobaczyć, jak młodzież tworzy sztukę do „Czterech pór roku” Vivaldiego.

Rzecz jasna, to nie tak, że wszystkie zajęcia w Korczakowie są złe. Moim zdaniem najlepsze ze wszystkiego są warty, jakimi obdarzane są rotacyjnie zastępy. Dzięki nim młodzież staje się bardziej samodzielna i rozwija praktyczne umiejętności, jak chociażby ścieranie stołów na stołówce. Jedyną uwagę mam do ilości wart. Jak na razie są trzy, a to naprawdę bardzo mało na taką ilość dzieci. Wprowadzenie nowych wart wyszłoby na dobre całemu obozowi, np. warta morska, która sprawdzałaby ciśnienie i temperaturę wody w jeziorze albo warta meteorologiczna, która
kontrolowałaby prędkość wiatru i ciśnienie w atmosferze. Wprowadzenie tych dwóch przykładów dostarczyłoby młodzieży dużo przydatnej w życiu codziennym wiedzy, dlatego nowe warty powinny zostać wprowadzone jak najszybciej.

Jestem naprawdę zawiedziony tym, jak bardzo obecna kadra zaniedbuje młodzież, którą ma pod opieką. Gdy w końcu otrzymam zasłużoną posadę komendanta obozu, wszystko się zmieni. W Korczakowie od lat brakuje powiewu świeżości, dlatego zadbam o to, by wszystkie zmiany, o których tu wspomniałem, zostały wprowadzone jak najszybciej. Dla dobra młodzieży.

Dzisiejsza zaprawa poranna nie była obowiązkowa dla wszystkich, a dokładniej dotyczyła chętnych. Wiązało się to z niedzielnym wyjściem na mszę do Świniar. Osoby idące do kościoła miały śniadanie trochę wcześniej niż reszta obozu. Wielu uczestników zachwyciło się faktem, że z łóżka mogły pójść bezpośrednio na śniadanie, ponieważ apel poranny przeniesiono na czas po posiłku. Osoby, które nie poszły do Świniar mogły oddać się zajęciom takim, jak medytacja lub otwarta dyskusja, do której mógł dołączyć każdy. Uczestnicy dyskusji byli bardzo zadowoleni z jej przebiegu, a osoby medytujące „uczyły się lewitować”. Na zajęciach popołudniowych odbyła się parada Oszustuff. Entuzjazm oraz chęć wygrania cukierków były ogromne, jednakże szczęście trochę mniejsze. Nasz zastęp po obstawienia wszystkich cukierków na niepoprawną odpowiedź, przegrał je… Wieczorem obozowicze, w zależności od swoich preferencji mogli uczestniczyć w Pośpiewajce przy ognisku lub oglądać finał Euro 24 w Amfikorze. Krzyki pełnych emocji kibiców przy każdym zdobytym punkcie było bardzo wyraźnie słychać na terenie obozu. Hiszpania wygrała z Anglią 2:1 i zdobyła tytuł.
PS. Po pierwszej części zajęć przedpołudniowych odbył się mecz w siatkówkę między kadrą a uczestnikami. Po zaciętej potyczce uczestnicy ponieśli porażkę w starciu z kadrą, przegrywając 1:3 w setach.
Zastęp 1

Dzisiejszy brak zaprawy porannej umożliwił nam przygotowanie się do wycieczki do Ośna Lubuskiego. Tuż poi śniadaniu zaczęliśmy przeprawiać się przez jezioro łódkami w grupach, na które nas podzielono dzień wcześniej. W drodze do sklepu rozmaite widoki umilały nam wędrówkę. Po powrocie zaserwowano nam przepyszny obiad. Na zajęciach popołudniowych zaszczepiono w nas dawkę wiedzy, jak napisać dobrą piosenkę. Te umiejętności z pewnością pozwolą nam stworzyć dobry tekst do utworu na Festiwal Piosenki Naszej. Dzień zakończył się ogniskiem i Rozmowami przy Świecach w Korzonku w drugim programie.

Zastęp XVI

Uwaga! Redakcja nie odpowiada za treść wynurzeń dh. Marudy. Tylko za przecinki 🙂

O pogodzie

W tym Korczakowie to z pogodą jest jak z dobrze zaplanowanym występem zastępu na Korowisku – koncepcja jest niezła, ale jak przyjdzie co do czego, to z ładnego lasu powstaje bagno. Albo w bardziej zrozumiałym języku – z pogodą w Korczakowie jest jak z poglądami obecnego rządu o CPK – wczoraj było dobrze, a dzisiaj przecież mamy lotnisko w Berlinie. W skrócie: wszystko się ciągle zmienia.
Nie inaczej było w trakcie obecnego turnusu w Korczakowie. Wcześniej smażyło nas słońce, a później przyszła ulewa, która zmusiła wszystkich do ewakuowania się w kierunku świniarskiej aglomeracji. Gdy tam dotarliśmy, to okazało się, że w sumie to żaden deszcz prawie nie padał, a ewakuacja nagle zamieniła się w niewinną „próbę ewakuacji”. Musieliśmy wrócić do obozu, a na dodatek obiad został przełożony o godzinę, więc cały obóz cierpiał i głodował.
Następnego dnia było tylko gorzej, bo lunęło srogo i cały obóz był ratowany przed zalaniem. Zaczęto kopać okopy, zamieniając cały piękny las w bagno, a kadra przez większość czasu siedziała przy stole na komendzie, zapewne myśląc, że w ten sposób będą wyglądać na poważnych i zapracowanych, a prawda jest taka, że sernik pewnie był smaczny. Przez ulewę wzdłuż głównej drogi obozu zaczęła przebiegać rzeka, która przez wielu była nazywana „odpływem z Odry”. Być może coś w tym jest, bo żadnych ryb nie zauważyłem. Wszyscy panikowali, ratowali swoje namioty i dobytek, zupełnie jak na wojnie, bo okienek humanitarnych też brakowało.
„Cyrk” jest słowem, które dobrze opisuje całą sytuację, dlatego udaliśmy się do namiotu o identycznej nazwie i identycznym wyglądzie, by śpiewać i rozmawiać o marzeniach, bo w trakcie deszczu ognisko niestety odpadało. Śpiew jakiś był, a marzeń niestety zabrakło, bo każdy cierpiał w panującej duchocie, ale przynajmniej kadra mogła zabrać się za makowiec. Chodzą pogłoski, że kadra również coś dyskutowała w trakcie swoich odpraw, ale prawda jest taka, że z dyskusji zapewne wyszło tyle samo, co z ośmiogodzinnych obrad sejmu, czyli przełożono wszelkie sprawy na później. Ostateczne straty nie są znane, ale eksperci mówią, że wśród nich na pewno znajduje się wiele ręczników, których właściciele zapomnieli, że w trakcie deszczu kiepsko będą się suszyć. Niektóre namioty niestety przemokły, zamieniając się w kotłownie, kilka ciast zostało przez kadrę spożytych dosyć przedwcześnie, co zwiastuje obozową klęskę głodową w przeciągu następnego tygodnia.
Na koniec dnia, dumna ze swojej jakże ciężko wykonanej pracy, kadra postanowiła puścić z głośników na cały obóz muzykę klasyczną, by rozwijać intelektualnie młodzież, a później wspólnie przysiadła do stołu na komendzie w celu przypieczętowania klęski głodowej kolejnym sernikiem.
I tak to właśnie jest z pogodą w Korczakowie. Cyrk.

Dzisiejszy dzień był trochę leniwy, ale mimo tego zaczął się wyjątkowo pięknie, gdyż nie odbyła się zaprawa poranna. To duży  plus po wczorajszym Korowisku. Po śniadaniu udaliśmy się na wybrane warsztaty. Na czasie wolnym dh. Hebisz (zwany przez niektórych Tektorem) zorganizował dla chętnych wykład i warsztaty o fotografii analogowej, a później pokazywał jak wywołać film. Po obiedzie przywiało do nas burzę, która trwała aż do wieczora. Na szczęście tym razem obyło się bez ewakuacji. Popołudniu mieliśmy czas na wymyślenie piosenek do FPN-u, który odbędzie się w przyszłym tygodniu. Wieczorem, z powodu deszczowej pogody, przeszliśmy do Cyrku na Pośpiewajkę z dyskusją na temat hasła obozowego „Każdy marzy inaczej”. W trakcie wyszliśmy na chwilę na zewnątrz, by podziwiać piękny zachód słońca i zrobić  zdjęcia. 

Madzia i Solcia     zastęp 15