Archiwa: Wpisy Małego Przeglądu

Dziś rano, kiedy wstaliśmy, poszliśmy na śniadanie i było bardzo dobre. Potem poszliśmy do namiotu , żeby chwilę pogadać i się pośmiać, a kilka minut później były zbiórki w podobozach i rozeszliśmy się na warsztaty. Po zajęciach, kiedy ja i Wiktor wracaliśmy do namiotu, zobaczyliśmy, że Boaz wrócił do nas po chorobie. Fajnie było go zobaczyć, bo brakowało go chyba 2 dni. Chwilę się z nim bawiliśmy i zaraz mieliśmy zbiórkę na obiad. Dziś jedliśmy zupę z buraków, kurczaka z ziemniakami i surówkę. Obiad okazał się bardzo dobry! Po jedzeniu mieliśmy akcję Mini – Tornado, czyli sprzątanie całego obozu. Nasz zastęp wylosował Cyrk. Naszym zadaniem było wynieść wszystkie ławki i je spakować. Następnie rozebraliśmy ściany Cyrku. Kiedy je wyczyściliśmy mieliśmy czas wolny i w nagrodę mogliśmy skakać w Porcie z pomostu do wody. Każdy mógł skoczyć pięć razy!
Wróciliśmy do namiotu i po jakimś czasie były zbiórki na kolację. No a potem Wieczór Pożegnalny…
Zastęp 6.

Dziś Mały Przegląd bardzo ekspresyjny!

Dziś było Korowisko. Wylosowaliśmy piosenkę ALL STARS.

A ja dziś jadłem radioaktywny makaron!

A to nasz dzisiejszy jadłospis:

Śniadanie: zupa mleczna

Obiad: zupa warzywna kremowa i łazanki

Kolacja: kanapki, warzywa, herbata

Hej! Dzisiaj mieliśmy trzecie miejsce za występ na Korowisku!

Na warcie nocnej spotkaliśmy albinosa i uzupełnialiśmy papier toaletowy w toitoi – ach.

Zastęp 5

Wstaliśmy rano z łóżek. Śniadanie było pyszne. Potem mieliśmy zajęcia z pierwszej pomocy i spotkanie ze strażakami. Pływaliśmy strażacką motorówką. Po obiedzie i ciszy była Gala Rekordów. Startowaliśmy w różnych konkurencjach i pobijaliśmy rekordy. Wieczorem odbyło się ognisko i fajny koncert w Korzonku. Śpiewał Jasiu Piwowarczyk.
Zastęp 7.

Wczoraj ja i koleżanki wstałyśmy około siódmej. Poszłyśmy na zaprawę poranną do jeziora. Na apelu dowiedziałyśmy się wszystkiego o czekającym nas dniu. Potem było pyszne śniadanie przygotowane przez naszych druhów Kucharzy. Po posiłku mieliśmy zajęcia ratownicze z druhną Asią i druhem Ratownikiem Matim. Płynęliśmy tez strażacką motorówką i uczyliśmy się jak spakować plecak na ewakuację. Na Galę Rekordów nie poszłam, bo bardzo bolał mnie brzuch.
Marianka

Dzień zaczął się od śniadania. Następnie mieliśmy Olimpiadę Wodną, na której trzeba było ścigać się kajakami, zapełniać butelki piaskiem, przelewać wodę, pluskać się i chlapać. Po obiedzie zorganizowano warsztaty. My wybraliśmy różne, według upodobań: przygodowe, taneczne i teatralne. Do wyboru były też inne: linoryt, origami, plastyczne i komiksowe.
Potem mieliśmy czas wolny, mogliśmy wziąć telefony, albo iść na kajak czy kąpielisko.
Następnie zjedliśmy kolację, a po niej odbył się super Bal Hawajski!
Zastęp 3.

Dzisiaj rano poszliśmy na boisko. Była rozgrzewka, a potem różne zabawy. Tańczyliśmy i zrobiło się gorąco. Po obiedzie i chwili ciszy w namiocie mieliśmy zajęcia o Januszu Korczaku. Następnie była kolacja i ognisko. Trwało dłużej niż zwykle, ponieważ był to Wieczór Patrona. Nasz zastęp miał wartę nocna.
Zastęp 2.

Wczoraj uczestnicy wykonywali herby swoich zastępów techniką mozaiki z runa leśnego. Oto kilka ich spisanych później refleksji:

Nasza mozaika zaczęła się tak… Najpierw przyszliśmy do świetlicy i rysowaliśmy drzewo, żeby wytypować spośród nas najlepszego rysownika. Byłem to ja (Piotrek) i Mikołaj. Narysowałem drzewo a Mikołaj namiot. Przez ten czas Olaf, Michał i Kajtek zbierały materiały. Kuba patrzył, jak rysujemy. Mozaika była kwadratowa.
ZASTĘP 1

Mieliśmy dziś zrobić herb namiotu. Najpierw narysowaliśmy każdy to, co lubi, a chwilę później pomyśleliśmy o kajakach. Potem Mati wpadł na pomysł, by dodać liście i „jedynkę”. Zrealizowaliśmy to.
ZASTĘP 8

Wszyscy wymyślaliśmy nasz herb i było trochę niezgody. Zosia została prezeską i pomocnicą. Wreszcie wpadliśmy na pomysł, by wykorzystać propozycję każdej z nas.
ZASTĘP 5

Super zabawa! Dzisiaj całym zastępem robiliśmy mozaikę. Wykonaliśmy ją z szyszek, kamieni, patyków, liści i kory. Praca była fajna, ale krótka, trzeba było ją przerwać, bo musieliśmy iść na wartę.
ZASTĘP 7

Dzisiaj robiliśmy mozaikę. Ja głównie zbierałam szyszki i trochę układałam. Zuzia.
Bardzo mi się podobało. Zbierałam dużo trawy, trochę szyszek i też układałam. Marianka.
ZASTĘP 6

Nasza mozaika przedstawia niedźwiadka. Został on zrobiony szyszek, patyków i suchej trawy.
ZASTĘP 3

Nasz herb zaplanował Witek. Wymyślił domek. Zrobiliśmy go ze ściółki leśnej. Dobrze się dogadywaliśmy w sprawie tego projektu.
ZASTĘP 4

Na początek zrobiliśmy rysunek. Wzięliśmy potem mech, patyki, szyszki, kamienie i węgielek. Stworzyliśmy nasz herb. Dogadaliśmy się i zrobiliśmy kraba. Było bardzo fajnie.
ZASTĘP 9

Bardzo fajnie szła nam praca o kung – fu robaczkach. Ja zbierałam szyszki, liście, kwiaty potrzebne do ich wykonania.
ZASTĘP 10

Dziś było bardzo ciepło, a my robiliśmy mozaikę. Według mnie było bardzo przyjemnie.
Anastazja.

Przyjechaliśmy do Korczakowa przed południem. Pożegnaliśmy się z Rodzicami a potem z pomocą druhów rozpakowaliśmy się. Zjedliśmy pyszny obiad, na który było spaghetti i rosół. Bawiliśmy się i druhowie oprowadzili nas po Korczakowie. Poznaliśmy jak działa obóz. Potem mieliśmy czas wolny i do wyboru boisko, port, kąpielisko i zabawy świetlicowe. Zjedliśmy kolację, a wieczorem śpiewaliśmy przy ognisku. Musieliśmy tez wykonać różne zadania, żeby zdobyć korczakowskie chusty. Po wieczornym kręgu umyliśmy zęby i poszliśmy do spania. Bardzo nam się podobało.
Zastęp 4.

Poniżej przedstawiamy refleksję, którą na swoim profilu na Fb podzielił się Marek Małkowicz – psycholog i przedsiębiorca, który prowadził dla naszych uczestników warsztaty z radzenia sobie ze stresem.

W tym roku część moich wakacji spędziłem w lesie – w Korczakowie. Przez trzy dni prowadziłem warsztaty dla 80 młodych ludzi i ich instruktorów, poświęcone regulacji układu nerwowego i radzeniu sobie ze stresem.

To nie był zwykły obóz.

Od 1961 roku rozwija się tam wyjątkowa społeczność wychowawcza, która moim zdaniem – pokazuje, że można wychowywać młodych ludzi zupełnie inaczej niż w kulturze opartej na presji, rywalizacji i ocenianiu. Fundamentem jest myśl Janusza Korczaka oraz przekonanie, że rozwój zaczyna się od poczucia bezpieczeństwa.

Najbardziej porusza mnie to, że dzieci i młodzież:

• Chcą przyjeżdżać przez wiele lat z rzędu
• Wracają tu jako młodzi instruktorzy. Po kolejnych latach przyjeżdżają już ze swoimi rodzinami i dziećmi. Powstaje wielopokoleniowa wspólnota oparta na zaufaniu, odpowiedzialności i współpracy – wartościach, których tak bardzo brakuje we współczesnym świecie.
• Co ciekawe, od wielu lat uczestniczy tu również ponadprzeciętnie dużo młodych osób z diagnozą ADHD lub spektrum autyzmu, mimo że nie jest to obóz terapeutyczny. Być może właśnie środowisko pełne bezpieczeństwa, przewidywalności, bliskości natury i autentycznych relacji staje się dla nich przestrzenią, w której łatwiej się rozwijać.

Wróciłem z Korczakowa z przekonaniem, że jeśli chcemy zmieniać szkoły, organizacje i całe społeczeństwo, warto najpierw przyjrzeć się miejscom, które od dziesięcioleci pokazują, jak budować kulturę współpracy i bezpieczeństwa psychologicznego. Czasem najlepsze rozwiązania nie są nowymi odkryciami – tylko praktykami, które od dawna działają, choć zbyt rzadko o nich mówimy.

To był inspirujący i regenerujący czas.

Bardzo dziękuję, że mogłem być częścią Waszej społeczności chociaż przez 3 dni 

Marek Małkowicz – przedsiębiorca, psycholog organizacji i terapeuta

Ankiety podsumowujące obóz

Nie przedstawimy pełnej analizy ankiet. Zebraliśmy dzięki nim od uczestników sporo informacji, które pomogą nam rozwijać Korczakowo i nasze stowarzyszenie. Pokażemy kilka co ciekawszych fragmentów.

Najłatwiej patrzeć tylko na średnią ocenę obozu. To prosta liczba, analogiczna do szkolnej średniej. Wydaje się, że mówi wszystko, tak naprawdę nie mówiąc niczego. Diabeł bowiem tkwi w szczegółach.

Spośród 68 uczestników, którzy wypełnili ankietę, raptem 12 było pierwszy raz, a ponad 30 – czwarty i więcej. Średnia wieku na tym turnusie to niemal równe 15 lat.

Uczestnicy oceniali między innymi programowe imprezy. Jedne wyżej, drugie niżej. Każde wydarzenie ma swoją charakterystykę: ruchowe-intelektualne, radosne-poważne, jednorazowe-cykliczne, kreatywne-pamięciowe, zastępowe-indywidualne-grupowe etc. Ułożenie trzytygodniowego ambitnego intensywnego programu to nie lada sztuka. I zrobiliśmy to dobrze!

Oceniani byli także indywidualnie instruktorzy. Do wyników należy podchodzić z dystansem. Nie zawsze ten, kto jest najbardziej lubiany, wykonuje najlepszą pracę. Jeśli ktoś wymaga więcej i stawia granice, wyciągając też konsekwencje z ich przekraczania, często ma niższe oceny. Jeśli ktoś kojarzy się z zabawą, oceny ma często wyższe. To nic złego, tak po prostu jest. Nie ma też osoby lubianej przez wszystkich – wszak nawet zupę pomidorową nie każdy lubi. Każdy instruktor dostał swoje wyniki i rozmowy o nich toczyły się daleko w noc. Było widać, że są ważne.

Pytaliśmy również o zmiany, które można by wprowadzić, wiedząc, że niektóre na pewno nie będą mieć miejsca. Wszak nie po to przyjeżdżamy na parę tygodni do lasu, by mieć wszędzie dostęp do szerokopasmowego internetu lub regularne dyskoteki…

Wyniki ankiet wyraźnie pokazały, że Korczakowo to ludzie. Przyjeżdżamy i wspólnie tworzymy atmosferę, w której wielu młodszych i starszych ludzi dobrze się odnajduje, czując się częścią dużej wspólnoty. I tak już od ponad 60 lat.

PS Średnia obozu to 5,18 w szkolnej skali, czyli od 1 do 6.

Pyszne pyszności!

Dzisiejszego pięknego poranka obudziliśmy się troszkę później i nie mieliśmy zaprawy porannej, ze względu na wczorajszą Galę Fafików, która skończyła się bardzo późno. Właśnie z tego powodu wszyscy wstali szczęśliwi. Po pysznym śniadanku udałyśmy się na warsztaty robaczkowe z panią Hanią. Opowiadała nam o różnych zachowaniach pająków oraz o tym, jak ludzie potrafią konfabulować na temat tych zwierzątek. Na koniec tych warsztatów można było wyjść ze swojej strefy komfortu i wziąć na ręce któregoś z pajączków (Wandzia, Basia, Profesorka). Całe zajęcia były bardzo ciekawe i emocjonujące. Gdy nadszedł czas obiadu nasi wspaniali kucharze na życzenie uczestników zrobili pyszne burito z tzatzikami i zupę – krem z dyni. Jak zawsze spisali się na medal, mimo że nie mogli zrobić porcji jedzenia w małym rondelku. Po południu, przez wielki upał, na podwieczorek dostaliśmy lody, a nasza kadra zaproponowała wszystkim chętnym skok z pomostu w porcie do jeziora o temperaturze idealnej. Później mogłyśmy wybrać chillowanie lub kąpielisko. Jednogłośnie uznałyśmy, że wchodzimy do wody. Wieczorem mieliśmy uroczystą przepyszną kolację. Osoby z zastępu trzeciego i dwunastego zamieniły się w kelnerów, a wszystko było podane profesjonalnie niczym w luksusowej restauracji. Każde danie od przystawek, przez danie główne, aż po deser, było wyśmienite – dzięki naszym kucharzom! Po zapadnięciu zmroku rozpoczęliśmy pożegnalne ognisko. Pomiędzy piosenkami, które były pięknie zaśpiewane, zostały rozdane nagrody za najróżniejsze zasługi na obozie i Berła dla najlepszych uczestników. Nasza kadra, jako drugi program, zaproponowała nam posiedzenie przy ognisku lub w porcie z widokiem na księżyc w pełni i ze wspaniałą muzyką na żywo płynącą z tratwy.
Zastęp 8.

Rano przy śniadaniu odwiedził nas Sanepid i zrobił inspekcję. Namioty na ogół były w dobrym stanie, reszta też, wiec mogliśmy spokojnie spędzić resztę wolnego czasu. Potem, po wczorajszych Wioskach, mieliśmy za zadanie posprzątać nasze konstrukcje, scenografie, rekwizyty. Zrobiliśmy to lepiej, niż niektórzy ogarniają swoje kubki po zupkach. Na obiad był świetny żurek i jesteśmy pewni, że wszystkim smakował. Potem mogliśmy odpocząć na ciszy po bardzo wymagającym posiłku. Kiedy kilkadziesiąt minut minęło zaczęły się zajęcia programowe, a dziś był to KorQuiz. Uczestnicy byli rozdzieleni zastępami, do tekgo udział brały 2 drużyny kadry. Każdy zastęp otrzymał kartkę z podziałem na 9 kategorii, a w każdej znajdowało się 5 pytań. Przykładowe kategorie to instrumenty, symbole miast, uniwersa itp. My, czyli zastęp siódmy, zajęliśmy nieszczęsne czwarte miejsce, a więc poza podium. Gdy po czasie wolnym zjedliśmy kolację, rozpoczęły się intensywne przygotowania do prezentacji zapomnianych już nieco Fafików. Tego wieczoru Festiwal miał swoje odrodzenie w korczakowskim Amfikorze. Każdy się stroił, stylizował, czesał , jak gwiazdy wzięte z samego z Hollywood. W momencie, kiedy wszystko było gotowe do prestiżowej Gali Kinematograficznego Festiwalu, udaliśmy się do dobrze przez wszystkich na tym obozie znanego Amfikoru. Wchodziliśmy po czerwonym dywanie oślepieni przez paparazzi światłem ich fleszy. Zasiedliśmy na miejscach i zabraliśmy się do oglądania krótkometrażowych dzieł stworzonych przez zastępy. Gdy ostatni film dobiegł końca przyszedł czas na oczekiwane przez wszystkich i każdego z osobna wręczenie KorOskarów w poszczególnych kategoriach. Nagrodę za Najlepszy Montaż otrzymał nasz kolega z namiotu, Tobiasz Karg, za pracę przy filmie „Troja” zastępów trzeciego i siódmego. Najlepszym Aktorem został Anton Roszak, który zagrał pierwszoplanową rolę w filmie „Chrzest” zastępów drugiego i dziewiątego. Obaj dostali głośny aplauz od widowni, ale po chwili wszyscy już czekali na werdykt w najważniejszej kategorii, mianowicie Najlepszy Film. Każdy zdawał sobie sprawę, że zwycięzca może być tylko jeden i każdy liczył na wygraną swojego filmu. Wreszcie rozległy się werble…Zwycięzcą….zostaje…”Chrzest” ! Zastępy drugi i dziewiąty oszalały z radości! Tym samym zastęp drugi dokonał rzadkiego osiągnięcia i wygrał 3 prestiżowe obozowe imprezy, zdobywając Potrójną Koronę. Przedostatni pełny dzień w Korczakowie zakończyliśmy w Kręgu.
Zastęp 7.

Poniżej zdjęcia z Gali FAFiKów:

Dzisiejszy dzień był bardzo energiczny już od samego rana. Po śniadaniu, około godziny 10, zaczęliśmy budować ”wioski”. Były trzy grupy: „Radości i smutku”, „Marzeń i koszmarów”, „Tajemnic i odkryć”. Już od samego początku czuło się ducha rywalizacji pomiędzy drużynami, ponieważ członkowie wioski „Radości i smutku” oraz „Marzeń i koszmarów” wprost rzucili się do zdobywania materiałów przydatnych do tworzenia swoich projektów. Brali wszystko co popadnie, od krzeseł i ławek po reflektory i głośniki. Gdyby znaleźli, to nawet tamburyno by wzięli. Po takim polowaniu świetlica została opróżniona prawie ze wszystkiego, a na całym obozie brakowało krzeseł i ławek. O sprzęt elektroniczny także nie było łatwo. Po jakiejś godzinie wszystko było zaklepane, a zadymiarka zamówiona przez 2 wioski naraz. Prace przy budowaniu, układaniu choreografii, słów do hymnu i legendy oraz tworzenie scenariusza prezentacji trwały cały dzień, aż do godziny 21. Nawet przerwy na obiad i kolację były zauważalnie krótsze, żeby ze wszystkim zdążyć. W końcu nadeszła pora prezentacji. Pierwsza oglądaną wioską były „Tajemnice i odkrycia”, gdzie zobaczyliśmy historię opuszczonego miasta duchów o nazwie Misiowo, do którego przychodzi zmęczony
wędrowiec, a jak się później okazało, detektyw. Wchodząc do Misiowa otrzymuje do rozwiązania zagadkę. Idąc przez miasto spotyka kolejnych mieszkańców i orientuje się, że to nie jest normalna wieś. Jedni wybiegają ze swoich domostw z krzykiem, inni to duchy, dzieci w szkole nie mają nauczyciela, pokazując na cmentarz. Ksiądz z siekierą chodzi po wiosce i zabrania zbliżania się do jednego z budynków. Podążając za detektywem dochodzimy do kościoła, w którym odbywa się msza. Po dziwnych słowach kapłana detektyw odkrywa, że za wszystkimi dziwnymi i strasznymi wydarzeniami stoi ksiądz. Tak zakończyła się prezentacja
„Tajemnic i odkryć”. W drugiej wiosce było bardzo fajnie. Pokazano, tak w skrócie, jak złe oblicze może mieć kapitalizm. Dalszy ciąg tez był ciekawy, choć słaby według nas mieli hymn i historię, za to podobał się nam kabaret. W trzeciej wiosce (która zresztą wygrała), brałem udział osobiście. Pokaz rozpoczął się tańcem dziewcząt, które po chwili zostały rozpędzone przez Natana z piłą mechaniczną, a Bartek wróżył ze snów. Potem widzowie weszli do cyrku, gdzie czekały różne strachy. Następnie na zewnątrz zaśpiewaliśmy nasz hymn, a Ozzy grał na gitarze. Na koniec mieliśmy ogniska na plaży i pieczone kiełbaski. Zwycięzcy dostali też pianki. Było bardzo ładnie w nocy nad jeziorem, ale Jowisza nie widziałem.
Pixel, Adam, Staś, Wojtek
Zastęp 6.

Dzisiejszy dzień rozpoczął się zaprawą poranną, wyjątkowo prowadzoną przez druha Witka. Ten dzień miał w ogóle różnorodnych prowadzących, jak owoce żurawiny, ponieważ apel prowadziła druhna Basia, a zajęcia uczestnicy. Po śniadaniu młodzi członkowie obozu uczestniczyli w sportowych zajęciach odbywających się pod niebiańskim sklepieniem prowadzonych przez Leona z zastępu pierwszego. Polegały one na chodzeniu po stacjach i wykonywaniu różnych zadań. W czasie wolnym uczestnicy kończyli swoje FAFIKI, których kręcenie było trudne jak podbicie Konstantynopola. Po obiedzie czekał na nas teleturniej
zorganizowany przez uczestniczki z zastępu dwunastego. Polegał on na odgadywaniu nazwiska autora, fragmentu tekstu i tytułu piosenki. Po kolacji mieliśmy chwilę wolnego czasu, Następnie wszyscy udaliśmy się na ognisko.
Zastęp 5.

Dzisiejsza niedziela była mocno intensywna dla większości zastępów. Zaczęła się normalnie od zaprawy druha Pchełki. Następnie mieliśmy apel poranny, na który nie poszły osoby idące do kościoła, gdyż byli na wcześniejszym śniadaniu, by nie spóźnić się na mszę. W czasie jej trwania odbywały się warsztaty psychologiczne, które większość uczestników uważała za niezbyt konieczne lecz był to dobry moment na odstresowanie. Gdy ksiądz był przy końcu swej egzegezy Pisma Świętego zakończyły się zajęcia, a przyszedł czas na przygotowania do kręcenia “Fafików”. Kręcenie tych małych dzieł zajęło prawie cały dzień. Wiele miejsc na obozie i poza nim zamieniło się w mini plan filmowy. Każdy element stroju się liczył… Prześcieradła, chustki i koce mogły być ubiorem starożytnego Rzymianina, a za chwilę u innej grupy te same rzeczy mogły być strojem amerykańskiego kowboja. Dzień zwieńczył cudowny koncert zespołu “ĄĘ”, w którym śpiewali przedstawiciele kadry i uczestników. Wykonano takie klasyki jak Bracka czy Morska Bitwa, ale ulubieńcem wieczoru okazał się 6-letni Jaś z piosenką Popatrz na jamniczka. Publiczność błagała o bis, lecz niestety nasz młody gwiazdor poszedł spać. Po koncercie była jeszcze chwila w kręgu a chętnych zaproszono na rozmowy przy świecach w cyrku. I tak skończył się ten dzień. 

Zastęp IV.