Archiwa: Wpisy Małego Przeglądu

Wczoraj przyjechaliśmy do Korczakowa. Spotkaliśmy się z kolegami. Poznaliśmy składy swoich namiotów i zapoznaliśmy się z druhami. Potem poszliśmy na obiad. Po obiedzie zwiedzaliśmy wszystkie obozowe miejsca. Wieczorem były zabawy z hasłem. A na końcu kolega wymyślił bombę atomową ładowaną na baterię wielkości czarnej dziury i nam o tym opowiadał.
Maks i Hubert, zastęp 6.

Wczoraj przyjechaliśmy do Korczakowa. Pożegnaliśmy się z naszymi rodzicami , potem rozpakowaliśmy swoje rzeczy i poszliśmy na obiad. Na obchodzie po terenie obozu nasz kolega wymyślił bombę nuklearna ładowaną na baterie w korczakowskiej świetlicy. Nasz opiekun, druh Jax, jest na prawdę super. Wieczorem udaliśmy się na otwarcie obozu, podczas którego dostaliśmy specjalne chusty. Następnie poszliśmy do ogniska i trochę pośpiewaliśmy. Później umyliśmy zęby i tak zleciał nam cały dzień…
Ignacy, Hubert, Maks, Miki, Leon, zastęp 6.

Rozmowa z druhem Jaxem
Stasiu: Jak długo druh jest w kadrze?
Dh. Jax: Dwa dni.
Stasiu: Kto jest druha ulubioną osobą w kadrze?
Dh Jax: Druhna Marta.
Stasiu: Czy druh ma partnera?
Dh Jax: Tak, Sally.

Do zobaczenia za rok!

Dzień upłynął nam spokojnie i melancholijnie. Jak zawsze udaliśmy się na rozruch poranny prowadzony przez druha Alexa. Na śniadanie druhna Agnieszka i druh Sławek obdarzyli nas tego pięknego poranka kaszką manna. W ramach programu przedpołudniowego wypełnialiśmy ankiety dotyczące obozu, po czym udaliśmy się na warsztaty. Na obiad, ku wielkiej uciesze wszystkich obozowiczów, była pizza! Popołudniu mieliśmy pożegnalny czas wolny. Było otwarte boisko, kąpielisko, port, a także można było pooglądać wraz z druhami stare filmiki – Fafiki z czasów, gdy byli uczestnikami. Na podwieczorek każdy dostał lody oraz tabliczkę czekolady.
Kolacja natomiast była bardzo uroczysta – druhowie kucharze przygotowali pyszne przystawki, jak pomidorki z mozzarellą, bagietki z tatarem, sałatkę, a na deser naleśniki! Wszystko zostało pięknie podane, a nasi koledzy i koleżanki przebrali się za kelnerów. Następnie odbyło się pożegnalne ognisko, na którym wręczono wszystkie podziękowania i nagrody. Jako drugi program można było wybrać kontynuację ogniska lub Rozmowy przy Świecach.
Zastęp 8.

Dzień rozpoczęliśmy później niż w klasycznym stylu. Odpuszczona została nam bowiem zaprawa poranna z racji balu, który zakończył się w późnych godzinach wieczornych. Po śniadaniu zostaliśmy oddelegowani do sprzątania wiosek, których prezentacja miała miejsce dzień wcześniej. Następnie zostaliśmy podzieleni na 9 grup, w których przyszło nam rozpocząć grę terenową, zorganizowaną przez druha Maćka. Naszym zadaniem było zeswatanie księżniczki oraz księcia, którego ta uprzednio odrzuciła. Ku naszemu uradowaniu na koniec gry, za sprawą eliksiru miłości, para zeszła się ze sobą i wzięła ślub. W międzyczasie gracze wykonywali zadania, za które dostawali zapłatę w postaci specjalnych monet. Można je było wymienić na różne przyjemności typu rejs łódką itp. Po obiedzie i krótkim odpoczynku ruszyła Korczakiada, która polegała na chodzeniu po terenie obozu i
poznawaniu istotnych faktów z życia naszego patrona, Janusza Korczaka (oraz założyciela – Jerzego Zgodzińskiego – przyp.red.). Wieczorem odbyło się ognisko, połączone z Wieczorem Patrona. Jak zawsze wiązało się to z wartami przy pomniku i niedługą uroczystością poświęconą Januszowi Korczakowi. Czytano wiersze i odegrano scenkę teatralną. Po spędzeniu jeszcze chwili przy ognisku zaczęliśmy się kierować do swoich namiotów. I tak oto minął nam przedostani pełny dzień obozu. (Dla chętnych w Drugim Programie w Korzonku odbył się koncert muzyki irlandzkiej i szkockiej przygotowany przez druha Julka – przyp.red.)
Zastep 7.

WTOREK – DZIEŃ WIOSEK
Po śniadaniu udaliśmy się do kręgu, by dostać przydział do konkretnej wioski. Wioski były trzy. Pierwszej strzegły elfy i gnomy, w drugiej potworem był dostojny smok, zaś w trzeciej aż parowało od magii i czarów. Każdy z uczestników losował karteczkę, którą wioskę będzie tworzył.
Praca nad budową osad, ozdabianiem oraz wymyślaniem legend i hymnów trwała cały dzień. Każdy bez wyjątku pracował sumiennie i nikt się nie obijał. Gdy grody zostały ukończone nastał czas prezentacji. Najpierw zaprezentował się gród, którego strzegł smok. Obejrzeliśmy taniec i wysłuchaliśmy hymnu oraz mogliśmy skorzystać z karczmy i sklepu na wodzie. Druga wioska należała do elfów i gnomów. Przedstawili swą historię, pokazali każdą funkcję, od zwykłego kupca po króla. Zobaczyliśmy jego postać na drzewie. W trzeciej wiosce obejrzeliśmy wiele magicznych sztuczek i piękny spektakl z robienia eliksirów i używania magii.
Dzień zakończył się wspaniałym Zaczarowanym Balem, na którym bawiliśmy się do późnej nocy.
Zastęp 6.

MSZA WĘDRUJĄCEGO – KILKA MYŚLI PO SPEKTAKLU
Pewnego wieczoru sprawy potoczyły się inaczej niż zwykle. Chyba mniej więcej w czasie, gdy zwykle miał być krąg, zaproszono nas na zwieńczenie prób i starań grupki zwerbowanych artystów, o których próbach słyszeliśmy już od ponad tygodnia. Mowa tu o spektaklu zrealizowanym na podstawie utworu „Missa Pagana” autorstwa Edwarda Stachury przez Korczakowców. Całość odbyła się na terenie naszego portu i placu przed Pomnikiem. Jako widownia siedzieliśmy na ławkach zwróceni twarzą do jeziora. W spektaklu, w głównych rolach, brało udział kilkanaścioro z naszych znajomych obozowiczów oraz grupka chórowa i taneczna. Nie można zapomnieć o ekipie techników od efektów z Andrzejem na czele. Samo przedstawienie robiło duże wrażenie, zarówno ekspresją, jak i przekazem. O ile dobrze zinterpretowałem to, co zobaczyłem, postacie przed nami poruszały i wytykały bardzo istotne kwestie. Bohaterowie mówili o rozpadzie wspólnoty ludzkiej, rasizmie, wojnach, uzależnieniach, głodzie i, uogólniając, o ludzkim okrucieństwie. Obwiniali się o to. Mówili o tym, że największej krzywdy człowiek może doznać od drugiego człowieka. W drugiej połowie jednak doszło do pewnej zmiany. Zaczęto mówić o możliwości życia w pokoju i bezkrwawej rzeczywistości. Pojawiły się frazy takie jak „Człowiek człowiekowi bliźnim, z bliźnim się możesz zabliźnić”. Zaśpiewano kilka pieśni, w tym Sanctus, który śpiewaliśmy razem z aktorami. Mniej więcej wtedy miejsce miała scena, która chyba wszystkim (łącznie ze mną) zapadła w pamięć najbardziej. Mianowicie – zaczęto rozdawać na widowni chleb. Zwykły chleb, jadalny i w ogóle. Wszyscy ucieszyli się bardziej, niż może by wypadało. Na koniec miało miejsce uroczyste dziękczynienie za wszystko, co mamy, po czym aktorzy zebrali się razem i zakończyli sztukę. Wrażenia po spektaklu pozostały mi bardzo dobre – fajnie wykonany i klimatycznie zaaranżowany.
Wszystko udało się bez pomyłek i wcale się nie czuło, że występ był robiony w lesie przez amatorów. Czapki z głów. Scena z chlebem z pewnością sprawiła, że wszyscy mieli po tym dobry humor (naprawdę dobry chleb). Po wszystkim krąg i apel wieczorny odbyły się, o ile pamiętam, już normalnie.
Mikołaj Markov

Dzisiaj pobudka była o 8:30, czyli pospaliśmy dłużej, nie było zaprawy.:) Po późniejszym apelu poszliśmy na śniadanie. Potem w ramach akcji „Błyskawica” dostałyśmy zadanie, aby posprzątać świetlicę. Gdy skończyłyśmy zajęłyśmy się wymyślaniem naszej Bajkolandii. W zasadzie cały dzień nad nią myślałyśmy, tworzyłyśmy scenariusz itp. Na ciszy poobiedniej trochę się zdrzemnęłam. Po południu odbywały się próby do Bajkolandii w Amfikorze. Potem miałyśmy trochę czasu na odpoczynek. Po kolacji łaziłyśmy po namiotach szukając rekwizytów oraz przebrań na nasze przedstawienie. Wieczorem, po całym dniu przygotowań i czekania, odbyła się wreszcie Bajkolandia. Historie opowiedziane na tegorocznym turnieju bajek były mega kreatywne. W życiu nie słyszałam takich bajek!
Zastęp 5.

O SZCZĘŚCIU
Szczęście to uczucie, którego choć raz w życiu powinien zaznać każdy. Samo to uczucie może być wywołane wieloma czynnikami. Mi osobiście uczucie szczęścia przynosi Jan z zastępu trzynastego, ponieważ kiedy mam gorszy dzień, zawsze się do mnie uśmiecha i to pomaga. Szczęście rozumiem jako coś, co sprawia, że czuję radość i satysfakcję. Często osoba, która nam przynosi szczęście, nie zdaje sobie z tego sprawy.
Zastęp 10.

Nasz dzień rozpoczął się o godzinie 8:00. Po długim wygrzebywaniu się ze śpiworka pojawiłyśmy się na porannej zbiórce, a potem na zaprawie. Zamęczali nas tam ciężkimi ćwiczeniami, na przykład ruszaniem głową we wszystkie kierunki świata, a potem dookoła własnej osi. Zaraz po zaprawie powędrowałyśmy do łaźni umyć twarz, ząbki itd. Na śniadanie zjadłyśmy owsiankę z kawałkami jabłuszek oraz kanapki z ogórkiem. Zajęcia przedpołudniowe polegały na tym, że część uczestników zwartym krokiem powędrowała na mszę do kościoła w niedalekiej metropolii, o której każdy prawdziwy Korczakowiec wie, czyli do Świniar. A znaczna część obozu, która pozostała na miejscu , miała do wyboru medytacje pod nadzorem druha Młodego lub spacery pod opieką naszej kochanej kadry. Znacząca większość naszego zastępu wybrała medytację, dzięki której zrelaksowałyśmy się i stałyśmy się lekkie jak piórko. Na czasie wolnym cały nasz zastęp skorzystał z punktu gazowego i po chwili wszystkie zajadałyśmy nasze pyszności.
Na obiad cały obóz czekał z niecierpliwością, ponieważ kucharze nie chcieli zdradzić, co to będzie… Okazało się, że to BURITO! Chyba każdy był zadowolony! Nawet ból szczęki nie pokrzyżował planów Dosi , by się delektować tym meksykańskim daniem. Podczas ciszy poobiedniej Tosia została zawołana na próbę do Amfikoru przed koncertem naszego korczakowskiego zespołu ĄĘ. Reszta zastępu w tym czasie brała udział w olimpiadzie sportowej. Po bardzo emocjonującym finale siatkówki cały obóz udał się na kolację, na którą podano pastę jajeczno- awokadową! Danie szczególnie smakowało Margo! Od razu po kolacji Tosia znowu opuściła nasze szeregi i teleportowała się do Amfikoru. Reszta przygotowywała się do koncertowego wieczoru. Po koncercie stanęliśmy w wieczornym kręgu, ale inaczej niż zwykle, po kręgu nie mogliśmy iść do namiotów, tylko mieliśmy przy ognisku czekać na komunikaty. Ta informacja wzbudziła nutę ciekawości ponieważ już dzień wcześniej po obozie latały plotki, że coś się szykuje. No i faktycznie – czekała nas gra nocna. Ucieszyło nas to bardzo, bo wcześniej nie brałyśmy w czymś takim udziału. Mieliśmy dobrać się w ośmioosobowe drużyny, a że w naszym zastępie było 7 osób, dołączył do nas Henry. Już na pierwszej stacji niestety nasze szeregi opuściły Dosia i Milena. Jednak nasza drużyna się nie poddała i dalej eksplorowała las. Tosia zaliczyła niezłą glebę, a Jacek, który wcielał się w rolę straszącego usiłował ugryźć Agatę, jednak ta się nie dała. Tosi czyli mi najbardziej podobała się stacja z Rickim i jego piłą mechaniczną, a także stacja Maćka i Pcheły na której okazało się, że Pcheła to niezły aktor. Fajna była stacja Zuzy, która wcieliła się w rolę nawiedzonej dziewczynki i to właśnie tam wspólnie zaśpiewałyśmy kołysankę. Bardzo klimatyczna była stacja druha Igora, Patryka i Kapała i Julka – w sumie do teraz nie wiem, co tam się działo, jednak wiem, że miało to swój klimat. Podsumowując: cały dzień bardzo nam się podobał, a szczególnie gra nocna. Dziękujemy, że mogłyśmy wziąć w niej udział. Pozdrawiamy!
Tosia i Dosia, zastęp 4

Koncert ĄĘ – program

Rano wstaliśmy i zmęczeni poszliśmy na śniadanie. Po pysznym posiłku przygotowanym przez naszych korczakowskich kucharzy udaliśmy się do swoich namiotów, by złapać chwilę oddechu. Po usłyszeniu komunikatu, że za 5 minut zbiórka, każdy z niecierpliwością czekał na dzisiejsze zajęcia, ponieważ w ramach dnia samorządności kadra zamieniła się z uczestnikami władzą.
Pierwszą aktywnością był turniej pod tytułem Ryzyk – Fizyk, który wymagał od nas skupienia i wiedzy ogólnej. Jedno z pytań, które nas zadziwiło, brzmiało następująco: ile waży średnio mózg człowieka? Zastęp, który zaszokował nas swoją wiedzą i pokonał kadrę, został nagrodzony, ale nie wiemy czym… Po 1,5 – godzinnej rozgrywce poszliśmy do namiotów trochę odpocząć. Dla dziewczyn z sąsiedniego namiotu niestety – odpoczynek nie był taki, jak dla innych. W międzyczasie miała miejsce podwójna kontrola lotów. Kiedy wróciły, zobaczyły wszystkie swoje rzeczy przed namiotem. Przez kolejne godziny nie nudziły się wcale… Sprzątanie je pochłonęło… Po takich doznaniach obiad smakował tysiąc razy pyszniej, ale może to nie zasługa pilota, tylko schaboszczaka z ziemniaczkami. Później nastąpiła chwila relaksu – udaliśmy się na drzemkę. Wyspani zastępowi odebrali podwieczorki.
Gdy słońce zaczęło zachodzić przygotowania do Wieczoru Marzeń szły pełną parą. Każdy mógł zrobić własny żagiel . Po zapadnięciu zmroku poszliśmy zastępami do portu, by przy świecach na pomoście i przy dźwiękach muzyki wypuścić na jezioro nasze jachty z marzeniami. Każdy się świetnie bawił oglądając na dryfujące po wodzie statki. Wieczór zakończył się tak, jak zawsze, czyli śpiewaniem korczakowskich piosenek przy akompaniamencie gitarowym uczestników i wolno płonącym w tle ognisku. Nasz dzień był pełen wrażeń. Jesteśmy wdzięczne, że możemy tu być.
Zuzia, Emilka, Maja, zastęp 3.

KILKA SŁÓW O SZCZĘŚCIU
Naszym zdaniem szczęście to odczucie w ciele, które często objawia się uśmiechem, lepszym humorem, nową energią do działania. Szczęście często wywoływane jest obecnością innych osób, najczęściej przyjaciół, rodziny, zdarza się też, że nieznajomych. Kiedy ktoś powie nam komplement, zainteresuje się nami, tym, co mamy do powiedzenia, kiedy ktoś wykona jakiś miły, bezinteresowny gest w naszym kierunku. Uczucie to pojawia się też, gdy spotykamy ważną dla nas osobę po długiej rozłące czy kiedy ktoś niespodziewanie nas odwiedzi albo da nam prezent od serca. Szczęście to bardzo silne uczucie. Tak właśnie to rozumiemy.
Zastęp 6.

Dzień rozpoczęliśmy luźną zaprawą poranną z druhną Hanią H. Na śniadanie było nasze ulubione kakao. Jako zajęcia przedpołudniowe mieliśmy warsztaty, a po obiedzie przygotowania do FPN-u. Każdy zastęp był dobrze przygotowany, więc próby w Amfikorze poszły jak po maśle. Po kolacji uczestnicy przygotowywali się do swoich występów, by wypaść jak najlepiej, zarówno wokalnie, jak i wizualnie. Na festiwalowym podium znalazły się zastępy: I miejsce – zastęp 13, II miejsce – zastęp 12, III miejsce zastęp 9. Wyróżnienie zdobył zastęp 4. Nagrodę publiczności otrzymał zastęp 12, a nagrodę za najlepszy głos – Tosia. Po występach odbył się bankiet, na którym laureaci mogli delektować się tortem. Zastęp 2.

CO TO JEST SZCZĘŚCIE
Znasz to uczucie, gdy przychodzisz do szkoły, a już na wejściu witają cię oni – twoi najbliżsi przyjaciele? To właśnie to – szczęście. Czujesz szczęście, gdy masz świadomość, że ktoś na ciebie czeka, ktoś się o ciebie martwi, ktoś po prostu o tobie myśli. Szczęście to uczucie, którego nie da się za bardzo opisać, to odczucie jakby większej energii, miłości… Każdy może mieć inny powód do szczęścia, który dla innych wydaje się dziwny, a dla danej osoby jest bardzo ważny. Są osoby, które źródło szczęścia widzą w dobrach materialnych i takie, które potrzebują słów, bliskich ludzi czy ulubionego jedzenia. Nas uszczęśliwia spędzanie czasu razem, wspólne rozmowy, gry i wspólne jedzenie popcornu.
Zastęp 3.

Nadszedł długo wyczekiwany dzień wycieczki do Ośna. Od samego rana grupy uczestników przeprawiały się łodziami na drugą stronę jeziora, aby dostać się do upragnionego sklepu.
Po udanych zakupach wróciliśmy do obozu, żeby zajadać się pysznym bigosem druha Sławka i druhny Agnieszki. Jednocześnie cały dzień trwały przygotowania do wieczornego spektaklu. Po południu odbywały się próby do Festiwalu Piosenki Naszej. Przebiegły sprawnie dzięki druhnie Idzie i druhnie Zuzi, które zadbały o warstwę muzyczną i dzieliły się swoimi uwagami. Na kolację mieliśmy ulubione przez uczestników parówki z wody. Po smacznym posiłku udaliśmy się na Ognisko, które jednak skończyło się szybciej niż zwykle.
Gdy tylko się ściemniło podążyliśmy za druhem Młodym przed Port, aby obejrzeć spektakl Missa Pagana na podstawie twórczości Edwarda Stachury. Poruszał on trudne tematy biedy, nieszczęścia, wojny i podziałów między ludźmi, samotności i odpowiedzialności każdego z nas. Był zdecydowanie emocjonujący i wywarł na widzach odpowiednie wrażenie. Najbardziej intrygującym i niespodziewanym momentem było dzielenie i rozdawanie przez aktorów wiejskiego chleba, którego smak na pewno zapamiętamy na długo. Po pełnym wrażeń wieczorze udaliśmy się na łaźnię w celu umycia naszego szkliwa i święcących od potu lic, po czym oddaliliśmy się w objęcia Morfeusza w naszych cieplutkich śpiworach.
Maks, Emilka, Pati, zastęp 1.

Rarytasy!
Kaszki z malinami, kaszka z jagodami, owsianka z jabłkami, bigos po staropolsku, kotlety z kurczaka i kotlety serowe, bigos z tofu, krem z zielonych warzyw, bolognese, pasty warzywne, pasta jajeczna DIY xD i wiele, wiele innych smakołyków!

Obiady klasyczne i ich wegetariańskie wersje.

Zupa rybna z łososiem, twarożki, jajecznica, sałatka z kalafiora nie załapały się na zdjęcie, gdyż zostały pochłonięte!

Zgodnie z prognozami padało, padało i padało od rana… Nie mieliśmy więc zaprawy porannej, za to pobudka radiowa była całkiem żwawa. Na śniadanie dostaliśmy fenomenalną kaszkę manną z jagodami! Szkoda, że częściej jej nie ma… Ogólnie poranek i przedpołudnie mało optymistyczne. Zimno i błoto. Ze względu na wilgoć mokre rzeczy nie schły. Mimo wszystko Kadrze udało się zorganizować ciekawą rozrywkę. Mowa o Kor-quizie. Podzieleni na zastępy odpowiadaliśmy na pytania z różnych kategorii, typu: miasta z lotu ptaka, regionalne potrawy, wiedza o zwierzętach czy roślinach. Ku naszemu zdziwieniu (serio, to była ostatnia rzecz, jakiej się  spodziewaliśmy) wylądowaliśmy na podium. Konkretnie na trzecim miejscu. Jeśli nie liczyć dwóch drużyn Kadry, które, o ironio,  zajęły pierwsze i drugie  miejsce. „ A deszcz ciągle padał kropla po kropelce…”
Do obiadu nie zrobiliśmy już chyba nic godnego uwagi. Po obiadku nadszedł czas na kilka partyjek Hero Realms wraz z Witkiem,  Jar Jarem oraz Jezusem. W ramach zajęć popołudniowych dostaliśmy propozycje wyboru pomiędzy mafiopodobną  grą integracyjną, której nazwy nie pamiętam, a obejrzeniem  filmu pt. „Przesilenie zimowe” . Wybrałem film. W skrócie był to film o uczniu, nauczycielu i kucharce, którzy przez szczególny rozwój wydarzeń zostali na ferie świąteczne w szkole z internatem, podczas gdy reszta wyjechała. Akcja była osadzona w USA, na oko w latach siedemdziesiątych. Główni bohaterowie, choć początkowo sobie nieprzychylni, z czasem zmieniają nastawienie i nawiązują ciekawe relacje. Osobiście film mi się podobał. Był wzruszający i głęboki. Pikanterii dodawał fakt, iż twórcy nie żałowali dwuznacznych żartów i wulgaryzmów, przez co było realistycznie i chwilami zabawnie. Zdecydowanie film godny polecenia.
Dalej nie przestawało padać. Ale na kolacje dali nam jajecznicę, więc humor gitówa! Przestało padać dopiero wieczorem, co umożliwiło zrealizowanie ogniska w kręgu, z czego ja, jako gitarzysta, bardzo się cieszę. Na kręgu się jednak nie skończyło. Jako Drugi Program wieczoru Szanowny Pan Maciej Kapała zorganizował Koncert w Korzonku, który ze względu na pogodę odbył się w Cyrku. Był on niezwykły, ponieważ repertuar wymyślaliśmy my (uczestnicy). Zgłosiło się łącznie chyba 9 osób (w ty ja), by puścić jedną wybraną przez siebie piosenkę i o niej opowiedzieć. Bardzo fajna atmosfera i muzyka oczywiście. Póki co nie pada i mam nadzieję, że tak już pozostanie. 🙂

Mikołaj Markov

We wtorek pobudka zaczęła się 40 minut później niż zwykle (żebyśmy się po nocnych wędrówkach wyspali). Z głośników poleciał Ramstein oraz Stare Dobre Małżeństwo. Na śniadanie, oprócz standardowego zestawu druhny Reni, były też jajka. Po porannym posiłku pojechałem z druhem Igorem pomóc sprzątać świetlicę w Świniarach po poniedziałkowej ewakuacji. Zajęło nam to około 2 godzin. Gdy wróciliśmy na teren obozu okazało się, że znowu nie mogę wykapać się w jeziorze, ponieważ rzekomo mogą być w wodzie sinice (prawdopodobnie wiatr przywiał wszystkie glony, pyłki i drobinki na nasze kąpielisko, co nie wyglądało dobrze, na wszelki wypadek próbka pojechała do laboratorium – od red.), a do tego dh. Ratowniczka bardzo źle się czuje. Frustruje mnie taki stan rzeczy. Na obiad było bardzo dobre kaszotto z kurczakiem, a zupę tym razem kucharze przygotowali na kolację. Po ciszy poobiedniej wszyscy rysowaliśmy prace na konkurs do wybranego przez siebie tekstu piosenki śpiewanej w Korczakowie. Zajęcia zorganizowała dh. Gosia K. Narysowałem zegar, urnę oraz śmierć z kosą jako ilustrację do piosenki „Zegarmistrz światła”. Na kolację była zupa warzywna oraz standardowo zestaw druhny Reni. Po kolacji odbyło się ognisko, gdzie śpiewaliśmy oraz pląsaliśmy „Ojca Abrahama” i „Wyścigi konne”. Po ognisku poszliśmy spać.
Jacek, zastęp 13

Po wczorajszym wyczerpującym dniu, pełnym emocji i stresu związanego z Korowizją, nasza najdroższa Kadra zlitowała się nam nami i pozwoliła pospać dłużej, odwołując zaprawę poranną. Wszyscy z ogromną wdzięcznością hopsali umyć zęby w rytm porannej muzyki puszczanej przez druha Andrzeja. Po zjedzeniu pysznego śniadania, przygotowanego z zapałem przez druhów Kucharzy, mieliśmy możliwość uczestniczenia kolejno w trzech różnych warsztatach. Na pierwszych omawialiśmy praktyczne sposoby radzenia sobie ze stresem, na drugich dowiedzieliśmy się jak zachować bezpieczeństwo podczas różnych sytuacji, które mogą spotkać nas na wakacjach. Na ostatnich warsztatach, prowadzonych przez druha Bogdana, mogliśmy samodzielnie zagrać na bębnach. W przerwie miedzy zajęciami zjedliśmy pyszny obiad (tudzież wege jajo). Jako że dowiedzieliśmy się o nadchodzącej burzy i ulewie od razu po przyspieszonej kolacji wskoczyliśmy w pelerynki i skocznym krokiem wyruszyliśmy do Świniar.
W świetlicy spędziliśmy kilka godzin. Było super! Każdy miał tylko trochę mniej miejsca niż potrzebował! Dzięki druhowi Bogdanowi przez pewien czas te niewielkie przestrzenie między nami wypełniały dźwięki wspaniałej muzyki. Zagrał nam koncert na handpanie składający się z jego autorskich utworów. Do obozu wróciliśmy około północy. Nasz zastęp został zaskoczony miłą wiadomością –
odwołano naszą wczorajszo – dzisiejszą warte nocną.
Zastęp 8