Dzień siódmy – Świniary

Czterdzieści jeden lat znajomości. Kolejni sołtysi, kolejne pokolenia obozowiczów i mieszkańców wioski.

Dzisiejszy festyn to tradycyjna próba zbliżenia, poznania się bliżej. Nie można żyć tak blisko siebie i tak niewiele o sobie wiedzieć.

Wesoły nastrój, znakomita atmosfera. Siedzę obok sołtysa dumy z obozu. Wszyscy rozśpiewani, aktywni. Wiedzą i czują, że reprezentują Korczakowo. Świniary to zaledwie dwieście osób. Nikt już nie utrzymuje się z rolnictwa. Część pracuje poza granicami kraju. Holandia, Irlandia i tylko weekendowy pobyt w domu.

Rozmawiam z mieszkańcami o codziennych kłopotach. Takich samych, jak każdego z nas. Martwi często brak ambicji, minimalizm celów życiowych. Jestem trochę częścią ich rodziny. Tyle ślubów widziałem. Wielu wspólnych znajomych mamy na cmentarzu w Ośnie.

Sąsiedzi.
Dh Danusia wygłasza wierszowaną historię naszych „małych ojczyzn”. Wspomnienia p. Piechockiego, Jurka, Zosi, Geni…

Jeszcze przegrany mecz w siatkę i głośny powrót do Siebie. Radość namiotu, kąpieliska, kolacji.

Czy to już świadomość bycia u siebie? Swojego wakacyjnego kawałka ziemi? Coraz lepszy ogniskowy śpiew. Sprawniejszy krąg i wieczorne zasłuchanie.