I raptem wieczór przynosi prawdziwe spektakle Letniej Sceny. Gatunkowy collage. Poprawność artystyczna przemieszana z wyszukaną formą. Przejmujący choć nie mieszczący się konwencji gatunku, spektakl zastępu 12. Potem perfekcja siódemki i czuję się jak na poznańskiej „Malcie”. To mądre, głęboko poruszające teatralne etiudy. Duma, że taki poziom u nas.

Ale i pozostałe przedstawienia bogate formą czy choćby przemyślaną scenografią. Wyzwoliliśmy się od wulgarności, kultu rekwizytu czy zaufaniu improwizacji. Wychowawcze, świadome sukcesy wychowawcze. Oskar wystąpił! Dumny kłania się publiczności. Wielki sukces Bronka. I to już nie tylko „zajęcie czasu”, ale stwarzanie sytuacji wychowującej. Zabawa w teatr przekształca się w organizowanie przestrzeni, która ma zmieniać.

Próba dotarcia, że werdykt jury jest tylko próbą oceny, że nie może być w pełni obiektywny. Tak trudno przecież ocenić emocje, skalę wysiłku, zaangażowanie.

Pierwsze, sensowne wpisy w „Księdze – Dziękuję, przepraszam”: Są ludzie wspaniali, którzy są nauczycielami życia i emocji. Nie wciskają dokładnego obrazu po powiek ale pokazują drogę, którą wato podążać.Całe dobro z naszych serc i emocje z całej duszy dołączamy do podziękowań.

Świat nie jest tylko biały i czarny. Dziękujemy (Aga, Karolina, Justyna, Dominika ,Marcelina, Ania)